III SA/Wa 1420/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2012 r. do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") decyzją z [...] kwietnia 2015r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] stycznia 2015r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od lipca 2012r. do grudnia 2013r. L. S. (zwany dalej "Skarżącym") w skardze na ww. decyzję DIS zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu jedynie, że wszczęcie postępowań egzekucyjnego i zabezpieczającego, mimo złożenia do Sądu skargi na ww. decyzję, może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Spowoduje bowiem utratę płynności finansowej Skarżącego i uszczuplenie jego majątku. Skarżący podkreślił także, że ewentualne uwzględnienie skargi prowadzić będzie do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przyznaje stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale skorzystanie z tej możliwości wiąże się z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że w ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA z: 20 lutego 2012r. sygn. akt II FZ 38/12; 26 marca 2009r. sygn. akt I FZ 53/09; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010r. sygn. akt II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do wniosku Skarżącego stwierdzić należy, że nie wskazał on żadnych konkretnych okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Nie wskazał ani majątku, ani jego wartości w zestawieniu z posiadanymi zobowiązaniami finansowymi (zaległościami). Nie przedstawił żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz pozwoliłyby wykazać ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uniemożliwia to Sądowi dokonanie ocen przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący podniósł jedynie, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego, pomimo złożenia do Sądu skargi na decyzję wymiarową, może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw, gdyż spowoduje utratę płynności finansowej Skarżącego i uszczuplenie jego majątku. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami. Kwestia wysokości zobowiązania, określonego w zaskarżonej decyzji, sama w sobie nie może być przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej nie może być też uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącemu. Sąd w związku z tym przyjmuję, że Skarżący nie wykazał, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., w jaki sposób egzekucja zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zwraca także uwagę, odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że uiszczenie określonej decyzją kwoty spowoduje ubytek takiej sumy w aktywach jego majątku, co doprowadzi do utraty płynności finansowej Skarżącego, że pojęcie "znaczna szkoda" nie może być utożsamione z naturalną konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniędzy. Stan tak rozumianej "znacznej szkody" jest bowiem nieuchronny, o ile skarga uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. Zauważyć też należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd przy rozpatrywaniu wniosku nie mógł więc brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Sąd w tych okolicznościach, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.