III SA/Wa 1474/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi T. S.A. w Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia prawomocnych decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 1995 r. oddala skargę 1. Na podstawie przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy Sąd przyjął, iż pismem z dnia 5 stycznia 2010 r. spółka akcyjna "T." z siedzibą w Z. dalej jako: ("Spółka", "Skarżąca" lub "Strona") na podstawie przepisu art. 258 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej jako "ustawa Ord. pod.") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] i [...] października 2001 r. od numeru [...]do numeru[...], którymi Minister Finansów odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...]do numeru[...]. Zdaniem Strony, powyższe decyzje Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001r. stały się bezprzedmiotowe, ponieważ utrzymują w mocy nieistniejące decyzje z dnia [...] i [...] lipca 2001 r., tym samym nie wywołują one żadnych skutków prawnych. W związku z tym na podstawie przepisu art. 258 ustawy Ord. pod. Minister Finansów powinien potwierdzić ten fakt stosowną decyzją, do czego - w opinii Skarżącej - był zobowiązany prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego dalej jako "NSA" z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1761/09. 2. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]Minister Finansów, nie znajdując wyraźnych podstaw do uznania wniosku Skarżącej, odmówił stwierdzenia wygaśnięcia prawomocnych decyzji z dnia [...] i [...] października 2001 r. 3. Pismem z dnia 23 lutego 2010 r. Spółka zaskarżyła decyzję Ministra Finansów z dnia [...]lutego 2010 r. wnosząc o jej uchylenie w całości i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...]i [...] października 2001 r. Decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. Strona zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co Jej zdaniem, skutkowało błędnym rozstrzygnięciem. 4. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]Minister Finansów utrzymał zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1761/09, w orzecznictwie sądowym wskazuje się na konieczność ostrożnego korzystania z instytucji pozwalających na wzruszanie decyzji ostatecznych i ograniczenie jej stosowania tylko do sytuacji wyjątkowych i w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Do takich instytucji niewątpliwie należy tryb postępowania określony w art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. Zdaniem Ministra Finansów, złożone w niniejszej sprawie odwołanie nie zawierało uzasadnionych podstaw, w związku z brakiem oczywistych przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznych decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. Zaskarżona decyzja Ministra Finansów została wydana na podstawie i w granicach prawa, zgodnie z wyrażoną w art. 191 ustawy Ord. pod. - zasadą swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że warunkiem zaistnienia bezprzedmiotowości w trybie art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. są okoliczności późniejsze, zaistniałe po wydaniu decyzji ostatecznej. Bezprzedmiotowość stwierdzona w trakcie toczącego się postępowania musi być uwzględniona w jego toku, ma ona zatem wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy (zastosowanie w takiej sytuacji znajduje art. 208 ustawy Ord. pod.). Zgodnie z Komentarzem do art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej "jako Kpa") stanowiącym odpowiednik art. 258 § 1 ustawy Ord. pod., (Zakamycze 2005 [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.), "w odniesieniu do możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nieostatecznej należy mieć na uwadze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 5 grudnia 1989 r. A/Wr 335/89, ONSA 1990, nr 1, poz. 11, że "uprawnienie organu administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (art. 162 § 1 Kpa) przysługuje tylko wtedy, kiedy nie toczy się postępowanie odwoławcze". Analogicznie uznać należy, że nie jest dopuszczalne stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej, gdy toczy się w jej sprawie jakiekolwiek postępowanie administracyjne czy sądowoadministracyjne, bądź też w sytuacji, gdy w danym stanie faktycznym wypowiadał się Sąd administracyjny i nie uwzględnił w wydanych orzeczeniach, na wniosek strony lub z urzędu, podnoszonej następnie przesłanki bezprzedmiotowości. W takich okolicznościach nie można orzec o bezprzedmiotowości decyzji. Po wydaniu decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...]października 2001 r. wyrokami wydanymi w dniu 16 lutego 2006 r. sygn. akt I FSK 919/05 do I FSK 924/05, NSA oddalił skargi kasacyjne Skarżącej wniesione od wyroków WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2420/04 do III SA/Wa 2425/04, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w Z., dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące lipiec - grudzień 1995 r. Zdaniem NSA, zaskarżone decyzje Ministra Finansów z dnia [...] i [...]października 2001 r. zawierały prawidłowe rozstrzygnięcie. W sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami NSA z dnia 16 lutego 2006 r. oraz, niezależnie, w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. Skarżąca wnioskowała o wznowienia ww. postępowań sądowoadministracyjnych i administracyjnych. W ocenie Ministra Finansów Istotne było także to, że wyrokami z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1835/07, z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1836/07, z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1837/08, z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1838/07, z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1839/07 oraz z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1840/07. NSA oddalił skargi o wznowienie postępowań sądowoadministracyjnych prowadzonych w sprawach zakończonych wydaniem prawomocnych wyroków NSA z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt od I FSK 919/05 do I FSK 924/05. NSA nie dopatrzył się bezprzedmiotowości postępowania i nie uchylił zaskarżonych wyroków oraz nie umorzył postępowań, pomimo że w dniu wydania ww. wyroków w obrocie prawnym znajdowała się decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r. Okoliczności faktyczne dotyczące sprawy były Sądowi wydającemu powyższe wyroki znane. Dodać należy, że jak wynika z wyroku NSA z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt I FSK 194/05, wydanie decyzji wznowieniowej z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz decyzji utrzymującej ją w mocy oznaczało także wydanie dwukrotnie decyzji rozpoznających odwołanie od tych samych decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...] lipca 2001 r. odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. (decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Minister Finansów uchylił decyzję z dnia [...]czerwca 2002 r. i orzekając w sprawie utrzymał w mocy decyzje pierwszoinstancyjne wydane w trybie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej). W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Warszawie powinien rozważyć, z uwagi na upływ terminu wskazanego w art. 249 § 1 ustawy – Ord. pod., konieczność stwierdzenia nieważności (uchylonej uprzednio przez Ministra Finansów) decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r. Pomimo tego, że Sąd administracyjny uchylił decyzje wznowieniowe ze względu na okoliczność, że utrzymywały one w mocy decyzje pierwszoinstancyjne (w sytuacji gdy rozstrzygnięcie takie zawierają również decyzje Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r.), to w wyniku działań Sądu w obrocie prawnym ponownie znalazła się decyzja z dnia [...] czerwca 2002 r. wydana w trybie odwoławczym zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej tych samych decyzji z dnia [...] i [...] lipca 2001 r., zatem również w sprawie rozstrzygniętej tymi samymi decyzjami (z dnia [...] i [...] października 2001 r.), na domiar w sposób odmienny od już dokonanego decyzjami z dnia [...] i[...]października 2001 r. Z powyższego wynika, że wszystkie okoliczności sprawy, zwłaszcza będące wynikiem działań NSA, były temu Sądowi znane w dniu wydania wyroków z dnia 25 i dnia 30 czerwca 2008 r. Jednak, jak zwrócono uwagę powyżej, NSA wyrokami wydanymi ze skargi Strony o wznowienie postępowań sądowoadministracyjnych zakończonych wyrokami NSA z dnia 16 lutego 2006 r. nie dopatrzył się bezprzedmiotowości zapadłych wyroków oraz decyzji z dnia [...] i [...] października 2001 r. wydanych w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Także Minister Finansów nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania w związku z jego bezprzedmiotowością. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...] i [...] października 2001 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy, niezaskarżoną do Sadu, ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr[...]. Zgodnie z art. 212 ustawy Ord. pod., Minister Finansów jest ww. decyzją związany. Powyższe orzeczenia NSA i wymienione decyzje Ministra Finansów, znajdują się w obrocie prawnym i wywołują określone skutki prawne. Bez wątpienia również decyzje Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. stanowią element stanu prawnego spraw załatwionych powyższymi wyrokami NSA z dnia 16 lutego 2006 r., oraz wyrokami z dnia 25 i 30 czerwca 2008 r. Minister Finansów zwrócił także uwagę, iż w uzasadnieniu powołanego przez Skarżącą wyroku z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1761/09, wydanego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r., NSA stwierdził, że "(...) skoro wydanie ww. decyzji z dnia [...] i [...] lipca 2002 r. oraz [...] sierpnia 2002 r. było skutkiem prawnym decyzji z dnia[...]czerwca 2002 r., jej przedmiot został już w całości zrealizowany poprzez ich wydanie, a wykonanie decyzji w całości wyklucza odniesienie do niej pojęcia bezprzedmiotowości (J. Borkowski [w]:. iB. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2006, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2005, s. 944), bo w wyniku wykonania tej decyzji i wydania w jej następstwie kolejnych decyzji doszło do powstania nowego stanu prawnego ". Podkreślić w związku z tym należy, że po wydaniu ww. wyroku NSA z dnia 6 listopada 2009 r., wyrokami z dnia 2 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 431/09,I SA/Po 432/09,I SA/Po 433/09,I SA/Po 436/09,1 SA/Po 1120/09 i I SA/Po 1117/09, WSA w Poznaniu uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i [...] lipca oraz z dnia [...] sierpnia 2002 r. Tym samym poza obrotem znalazły się decyzje Izby Skarbowej, których istnienie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie dokonane przez NSA zawarte w wyroku powołanym we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. W związku ze zmianą stanu prawnego sprawy, kwestie dotyczące braku bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. zdaniem Ministra Finansów nie są jednoznaczne. Mając zatem powyższe na uwadze organ podatkowy stwierdził, że brak jest podstaw do orzeczenia o bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] i [...] października 2001 r. w trybie art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. Minister Finansów wskazał nadto, że Sąd administracyjny wielokrotnie podkreślał, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r. jest obarczona wadą uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. 5. Pismem z dnia 13 maja 2010 r. T. zaskarżyło powyższą decyzję do WSA w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w efekcie błędne rozstrzygnięcie. Zdaniem Skarżącej decyzje z dnia [...] października i [...] października 2001 r. stały się po wydaniu przez Ministra Finansów w dniu [...] czerwca 2002 r. decyzji Nr [...]bezprzedmiotowe. Zdaniem Skarżącej potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1761/09. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. 7. Pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Spółka uzupełniła argumentację skargi wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1047/09 a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I FSK 176/09 dokonał kompleksowej wykładni przepisu art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. wskazując m.in., że decyzja z [...] czerwca 2002 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. pozostaje jako prawomocna w obrocie prawnym a ponadto została wykonana w całości wywołała skutki prawne i na jej podstawie doszło do powstania nowego stanu prawnego. W ocenie Strony Skarżącej oznaczało to, że niewątpliwie wycofane zostały z obrotu prawnego decyzje Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. ponieważ taki był przedmiot tych decyzji. Skarżąca podkreśla, iż decyzje Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. którymi odmówiono stwierdzenia nieważności tych samych decyzji Izby Skarbowej przez sądy z dnia [...] grudnia 2000 r. stały się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż decyzja Ministra Finansów utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...]października 2001 r. – nie naruszała przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na podkreślenie zasługuje także to, iż Sąd orzekał w sprawie przyjmując stan faktyczny i prawny wynikający z akt postępowania administracyjnego uwzględniając jednocześnie okoliczności, które wyszły na jaw przed wydaniem niniejszego orzeczenia. 9. Na wstępie przywołując podstawę materialną wniosku Strony wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) stała się bezprzedmiotowa, 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona tego warunku nie dopełniła, 3) strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ulg, 4) strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania. W przedmiotowej sprawie Skarżąca zażądała stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r., którymi to decyzjami organ odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] grudnia 2000 r. Zdaniem Strony niniejsze decyzje stały się bezprzedmiotowe ponieważ utrzymują w mocy nieistniejące decyzje z dnia [...] i [...] lipca 2001 r. tym samym nie wywołują one żadnych skutków prawnych. Wniosek Skarżącej uzasadniony był przede wszystkim skutkami prawnymi jakie wywołała decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r. wydana na podstawie wskazówek co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu NSA z dnia 13 lutego 2002 r. sygn. akt III SA 2927/01 (od powyższego orzeczenia następnie została złożona do Sądu Najwyższego przez Prokuratora Generalnego rewizja nadzwyczajna. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 7 listopada 2002 r. sygn. akt III RN 124/02 uchylił orzeczenie NSA). Na podkreślenie zasługuje także to, iż próby wyeliminowania decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. podejmowane przez Ministra Finansów nie powiodły się z uwagi na upływ terminu do jej wzruszenia w trybach nadzwyczajnych, a także z uwagi na to, iż decyzja Ministra Finansów została wykonana). 10. Sąd z urzędu w chwili orzekania w sprawie posiadał informację, iż wobec decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług wydanych po wykonaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. toczyły się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania ze skarg organów podatkowych na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Z uwagi na powyższe Sąd podzielił stanowisko Ministra Finansów, iż nie jest dopuszczalne stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznych (w rozpoznawanej sprawie decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym) w sytuacji, w której toczy się w sprawie zobowiązania -podatkowego jakiekolwiek postępowanie administracyjne, czy też sądowoadministracyjne mogące mieć jakikolwiek wpływ na stan faktyczny i prawny analizowanej sprawy. Na uwagę zasługuje także to, iż odnośnie prawidłowości przedmiotowych decyzji, których wygaśnięcia żądała Spółka wypowiadał się uprzednio NSA. Po wydaniu decyzji Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001r. wyrokami wydanymi w dniu 16 lutego 2006 r. sygn. akt I FSK 919/05 do I FSK 924/05, NSA oddalił skargi kasacyjne Spółki wniesione od wyroków WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2420/04 do III SA/Wa 2425/04, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w Z., dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące lipiec - grudzień 1995 r. Zdaniem NSA, zaskarżone decyzje Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. zawierały prawidłowe rozstrzygnięcia. W sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami NSA z dnia 16 lutego 2006 r. oraz, niezależnie, w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Ministra Finansów z dnia [...] i [...] października 2001 r. Skarżąca wnioskowała o wznowienia ww. postępowań sądowoadministracyjnych i administracyjnych. Istotne jest to, że wyrokami z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1835/07, z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1836/07, z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1837/08, z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1838/07, z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1839/07 oraz z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. I FSK 1840/07 NSA oddalił skargi o wznowienie postępowań sądowoadministracyjnych prowadzonych w sprawach zakończonych wydaniem prawomocnych wyroków NSA z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt od I FSK 919/05 do I FSK 924/05. Warto wskazać, że NSA nie dopatrzył się bezprzedmiotowości postępowania i nie uchylił zaskarżonych wyroków oraz nie umorzył postępowań, pomimo że w dniu wydania ww. wyroków w obrocie prawnym znajdowała się decyzja Ministra Finansów z dnia[...]czerwca 2002 r. Okoliczności faktyczne dotyczące sprawy były Sądowi wydającemu powyższe wyroki znane. Należy także wskazać, że warunkiem zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości jest m.in. brak przedmiotu postępowania, brak istnienia sprawy podatkowej, która mogłaby stanowić ów przedmiot. Sąd zatem ponownie wskazuje, iż w chwili orzekania w sprawie brak było podstaw do uznania, że decyzje Ministra Finansów, które zostały wydane w toku postępowania z uwagi na brak przedmiotu sprawy podatkowej stały się bezprzedmiotowe. Decyzje Ministra Finansów objęte zakresem wniosku Strony opartego o normę określoną w art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. były także elementem stanu faktycznego i prawnego sprawy dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług. W ocenie Sąd dopóty sprawa podatkowa, w której istotne znaczenie odgrywała decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r. nie została definitywne zakończona prawomocnymi orzeczeniami - wygaszanie decyzji w trybie art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod związanych bezpośrednio lub pośrednio ze sprawą byłoby przedwczesne i niecelowe. Zdaniem Sądu powodowało by to powstanie niepewności co do sposobu rozstrzygania w sprawie i mogłoby wpływać na wynik toczących się postępowań sądowoadministracyjnych. 11. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z poglądami piśmiennictwa przesłanka bezprzedmiotowości jako powód wygaśnięcia decyzji to rozwiązanie wadliwe. Słusznie wskazuje się w literaturze, że to wygaśnięcie decyzji powoduje jej bezprzedmiotowość, a nie odwrotnie. Postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji nie służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji wadliwych (B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa - komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, str. 772). Przepis art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. dotyczy zasadniczo decyzji niewadliwych, które stały się bezprzedmiotowe. Powyższe poglądy należy jednakże oceniać w kontekście indywidualnej sprawy podatkowej. 12. Wobec nie stwierdzenia naruszeń prawa mogących mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.