III SA/Wa 1502/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. Spółka Partnerska na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego oddala skargę 1. Przedmiotem skargi jest wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymujące w mocy skierowane do Skarżącej – K. Spółka Partnerska, poprzednia firma: W. S.P. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2007 r. o nr [...] umarzające postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, z uwagi na wyegzekwowanie dochodzonej w trybie postępowania egzekucyjnego. 2. Stan sprawy wynikający z posiadanych przez Sąd akt przedstawia się następująco. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Spółki na podstawie tytułów wykonawczych: o nr [...] z dnia 19 lutego 2007 r. obejmującego podatek od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad 2002 r. oraz o nr [...] z dnia 19 lutego 2007 r. obejmującego podatek od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2002 r. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego należącego do Spółki w K. Banku S.A. zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności z dnia 19 lutego 2007 r. Bank zrealizował otrzymane zajęcie rachunku bankowego i w dniu 20 lutego 2007 r. przekazał kwoty, które zaliczono na realizację zaległości wynikających z tytułu o nr [...] oraz na realizację zaległości wynikających z tytułu o nr [...]. 3. Zobowiązana Spółka pismem z 2 marca 2007 r. wniosła zarzuty do toczącego się postępowania egzekucyjnego oraz wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, podnosząc naruszenie art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229, poz. 1954, powoływanej dalej w skrócie jako "ustawa"), a zatem wskazując na niedopuszczalność prowadzenia egzekucji. Zarzut swój uzasadniła złożeniem do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dwóch wniosków o przyjęcie zabezpieczenia wykonania w trybie art. 224a § 1 Ordynacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Urzędu Skarbowego decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do listopada 2002 r., który to wniosek rozpatrzony został odmownie. W opinii Spółki fakt złożenia wniosku czyni prowadzenie egzekucji administracyjnej bezprzedmiotowym. Wobec powyższego Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi oraz o zwrot nieprawidłowo pobranych kwot na rachunek bankowy należący do zobowiązanego. Jednocześnie na podstawie art. 35 § 1 ustawy wniosła o wstrzymanie działań egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia złożonych zarzutów. 4. Postanowieniem z [...] marca 2007 r. o nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, z uwagi na wyegzekwowanie należności podatkowych będących przedmiotem egzekucji. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że wyegzekwowanie należności objętych ww. tytułami wykonawczymi czyni wniosek Skarżącej bezprzedmiotowym. 5. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wnosząc o jego uchylenie oraz o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy podniosła, że złożony wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej stanowił następstwo zarzutu dotyczącego niedopuszczalności egzekucji. Zdaniem Spółki taki wniosek powinien być rozpatrzony niezależnie od faktycznej realizacji tytułów wykonawczych, ponieważ uznając stanowisko organu egzekucyjnego wniosek taki byłby zasadny jedynie w razie niewyegzekwowania w całości dochodzonych kwot. Ponadto Spółka stwierdziła, że wyegzekwowanie w całości należności w dniu wystawienia tytułów wykonawczych świadczy o tym, że wniosek o przyjęcie zabezpieczenia miał w całości pokrycie w środkach pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym Spółki. 6. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydając zaskarżone rozstrzygnięcie w następstwie rozpoznania powyższego zażalenia podzielił stanowisko organu I instancji, że postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w chwili, gdy należność została wyegzekwowana i brak jest podstaw do dalszej realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego i stosowania nowych środków egzekucyjnych jest bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił, że zastosowany w dniu 19 lutego 2007 r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego okazał się skuteczny i w wyniku jego zastosowania organ egzekucyjny wyegzekwował całą należność, wraz z kosztami egzekucyjnymi. W dniu 2 marca 2007 r. Spółka wniosła zarzuty zawierające wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Tym samym w dacie wniesienia ww. wniosku dochodzona należność została wyegzekwowana wskutek wykonania przez bank zastosowanego środka egzekucyjnego, tj. zajęcia rachunku bankowego, wobec czego organ egzekucyjny nie miał podstaw do wstrzymania wykonania tego środka oraz do zastosowania nowych środków egzekucyjnych. W konsekwencji organ nie mógł podjąć merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego i umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., w związku z art. 18 i art. 35 § 1 ustawy. 7. W skardze Spółka zarzuciła naruszenie art. 124 § 1 i 2, art. 107 § 3, w zw. z art. 126 K.p.a. a także art. 8, art. 9, art. 11 K.p.a., w zw. z art. 18, art. 33 pkt 2 oraz art. 35 ustawy poprzez niewskazanie w zaskarżonym postanowieniu pełnej podstawy prawnej orzeczenia poprzez brak powołania art. 33 pkt 2 ustawy oraz nieprzedstawienie w uzasadnieniu postanowienia faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia w zakresie postanowionego przez Spółkę zarzutu z art. 33 pkt 2 ustawy. Wskazała również na naruszenie art. 33 pkt 2, w zw. z art. 1 pkt 1 oraz art. 6 § 1 ustawy, poprzez błędne nierozpoznanie merytorycznych zarzutów Spółki w oparciu o fakt przymusowego wyegzekwowania wierzytelności, a w konsekwencji milczące uznanie, iż niezasadne są zarzuty Spółki wskazujące, iż egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] oraz [...] jest przedwczesna; wobec złożenia przez Spółkę w dniu 19 i 20 września 2006 r. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dwóch jednobrzmiących wniosków o przyjęcie zabezpieczenia wykonania, a następnie wstrzymanie wykonania w trybie art. 224a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. doręczonej Spółce w dniu 18 września 2006 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r., co w chwili wystawienia nowych tytułów wykonawczych czyniło bezprzedmiotowym prowadzenie egzekucji administracyjnej zobowiązań wynikających z decyzji z [...] sierpnia 2006 r., gdyż Spółka nie uchylała się od wykonania obowiązków. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a., w zw. z art. 18 ustawy poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 6 i 8 K.p.a., w zw. z art. 18 ustawy w wyniku podejmowania przez organ egzekucyjny czynności (zaniechanie podjęcia), które naruszają zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz zasadę działania na podstawie przepisów prawa. Rozwijając tak sformułowane zarzuty Spółka stwierdziła, że w sentencji zaskarżonego postanowienia brak jest wskazania art. 33 pkt 2 ustawy. Ponadto analiza treści zaskarżonego rozstrzygnięcia sprawie, że Spółka nie powzięła informacji, jakie jest stanowisko organu co do postawionego zarzutu z art. 33 ust. 2 ustawy. Spółka podniosła, że w uzasadnieniu postanowienia organ w ogóle nie dokonał analizy postawionych zarzutów, które miały charakter integralny, wobec czego nie istniała możliwość rozpatrzenia ich jedynie w części w oderwaniu od meritum sprawy. W dalszej kolejności Skarżąca wywodziła o niedopuszczalności wszczęcia egzekucji ze względu na złożenie wniosku o przyjęcie zabezpieczenia. Zdaniem Spółki rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o przyjęcie zabezpieczenia było wadliwe, gdyż samo złożenie takiego wniosku czyni bezprzedmiotowym wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Spółka wskazała, że art. 6 § 1 ustawy traktuje o obowiązkach wierzyciela w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązków. W ocenie Spółki w realiach sprawy nie można przyjąć, że uchylała się ona od wykonania obowiązków. Przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem Spółki organ błędnie rozpatrzył jej zarzuty oraz wadliwie ustalił bezprzedmiotowość postępowania, naruszając tym samym zasadę działania przez organ w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz zasadę działania na podstawie przepisów prawa. 8. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 9. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. 10. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. 11. Organ dysponując wiedzą o wyegzekwowaniu dochodzonej należności zasadnie przyjął, że w takiej sytuacji należy umorzyć postępowanie w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi bowiem, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego, prowadzonego przed tym organem w pierwszej instancji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 1996, s. 590; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 2437/97, publ. LexPolonica; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1986 r., sygn. akt II SA 1829/85, publ. ONSA 1986/2 poz.43). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe (co nie kłóci się z formułą przepisu stanowiącego o "bezprzedmiotowości") oraz przedmiotowe (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489). 12. Pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków", które zgodnie z art. 35 § 2 ustawy stanowi przesłankę wstrzymania na czas określony postępowania egzekucyjnego przez organ sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną jest zwrotem prawnie niedookreślonym. Z tego względu dokonując interpretacji tego określenia na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na uwadze cel egzekucji administracyjnej w postaci zapewnienia wykonywania obowiązków wypływających z aktów administracyjnych. Skutkiem wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest niestosowanie nowych środków egzekucyjnych. Odmiennie niż w przypadku wstrzymania czynności egzekucyjnej, której skutek ogranicza się do danej czynności, nie tamując możliwości stosowania innych środków egzekucyjnych. Skoro celem wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest zapobieżenie stosowania nowych środków egzekucyjnych, to cel ten odpadnie w sytuacji braku potrzeby stosowania tych środków, w związku z zakończeniem postępowania egzekucyjnego, związanym z wyegzekwowaniem dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym należności. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, powodując iż przestał być aktualny cel wstrzymania postępowania egzekucyjnego, co czyni postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym. Należy wskazać, że skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1584/08, LEX nr 536760, w którym Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy doszło do wyegzekwowania należności, która w całości zaspokoiła wierzyciela niemożliwe jest wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub odmowa wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a więc wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Organ egzekucyjny nie podejmuje już ani czynności egzekucyjnych, ani innych działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Nie może zatem wstrzymać żadnych czynności, co powoduje że nie może merytorycznie rozpatrywać wniosku o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych. Postępowanie egzekucyjne osiągnęło swój cel - dochodzona należność została wyegzekwowana wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Racjonalne jest zatem wydanie w takiej sytuacji postanowienia o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. 13. Skarżąca zarzuca, iż doszło do naruszenia art. 33 pkt 2, w zw. z art. 1 pkt 1 oraz art. 6 § 1 ustawy, poprzez błędne nierozpoznanie merytorycznych zarzutów Spółki w oparciu o fakt przymusowego wyegzekwowania wierzytelności, a w konsekwencji milczące uznanie, iż niezasadne są zarzuty Spółki wskazujące, iż egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] oraz [...] jest przedwczesna; wobec złożenia przez Spółkę w dniu 19 i 20 września 2006 r. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dwóch jednobrzmiących wniosków o przyjęcie zabezpieczenia wykonania, a następnie wstrzymanie wykonania w trybie art. 224a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. doręczonej Spółce w dniu 18 września 2006 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. Okoliczności te – w ocenie Spółki - w chwili wystawienia nowych tytułów wykonawczych czyniły bezprzedmiotowym prowadzenie egzekucji administracyjnej zobowiązań wynikających z decyzji z [...] sierpnia 2006 r. Skarżąca wskazywała na niedopuszczalność wszczęcia egzekucji ze względu na złożenie wniosku o przyjęcie zabezpieczenia. Zdaniem Spółki rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o przyjęcie zabezpieczenia było wadliwe, gdyż samo złożenie takiego wniosku czyni bezprzedmiotowym wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Ustosunkowując się do powyższej argumentacji Sąd wskazuje, że wniesienie zarzutów (pod warunkiem, że złożono je w terminie) skutecznie wszczyna postępowanie wymagające ich merytorycznej oceny bez względu na stan postępowania, a wygaśnięcie zobowiązania przez jego zapłatę nie pozbawia podatnika prawa do rozpoznania przez organ podatkowy wniesionego w terminie odwołania od decyzji ustalającej bądź określającej wysokość zobowiązania podatkowego (tak NSA w wyroku z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 447/08, LEX nr 512823). Przedmiotem zaskarżonego postanowienia, nie są jednak wniesione zarzuty, lecz kwestia czy prawidłowo organ ocenił wystąpienie przesłanki bezprzedmiotowości rozpatrywania wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów i jej wpływu na bieg postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Rozważanie kwestii niedopuszczalności egzekucji nie stanowi zaś materii rozstrzyganej w ramach rozpatrywania wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, szczególnie w sytuacji gdy w pierwszej kolejności organ powinien wziąć z urzędu pod uwagę przesłankę bezprzedmiotowości. Rozpatrzenie zarzutów może nastąpić w odrębnym postanowieniu, niż postępowanie dotyczące wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. Warto w tym aspekcie podkreślić, że przy rozpoznawaniu zażalenia przez organ odwoławczy granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza decyzja bądź postanowienie wydane w pierwszej instancji. W żadnym razie w ramach kontroli instancyjnej nie jest dopuszczalna zmiana trybu postępowania. Jeśli więc organ pierwszej instancji wydał postanowienie w sprawie wstrzymania egzekucji, niedopuszczalna była zmiana tego trybu przez organ odwoławczy na tryb przewidziany do rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Pierwszy tryb jest regulowany w art. 23 § 7 u.p.e.a., drugi - przez art. 34 tej ustawy. Każdy z nich służy innym celom i wymaga odrębnego rozstrzygnięcia. Powyższy pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 1 marca 2006 r. (sygn. akt III SA/Wa 686/04, LEX nr 197581) skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Dodatkowo należy odnotować, iż NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt SA 1593/97, LEX nr 44826 stwierdził, iż z przepisów ustawy nie wynika, aby organ egzekucyjny miał wyczekiwać z faktycznym podjęciem czynności egzekucyjnych, aż upłynie siedmiodniowy termin do ewentualnego zgłoszenia zarzutów przez zobowiązanego. Wynika z nich natomiast, że równocześnie toczy się postępowanie egzekucyjne i biegnie termin do zgłoszenia zarzutów. Skoro zgłoszenie zarzutów nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych, a wstrzymanie tych czynności w związku ze zgłoszonymi zarzutami jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu egzekucyjnego (art. 35 ustawy), to założyć należało, że ustawodawca dopuszczał możliwość zakończenia (wykonania) egzekucji przed rozpoznaniem, a nawet przed złożeniem zarzutów. 14. Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż doszło do milczącego uznania, że niezasadne są zarzuty Spółki wskazujące, iż egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] oraz [...] jest przedwczesna Sąd wskazuje, iż ze względu uczynienie przesłanką do wydania zaskarżonego postanowienia okoliczności wyegzekwowania żądanej należności brak jest podstaw do uznania tego zarzutu za zasadny. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2007 r. o nr [...] organ prawidłowo wskazał, że rozpatrzenie zarzutów nastąpi w odrębnym trybie, zgodnie z art. 34 ustawy oraz informując, że w dniu 20 marca 2007 r. przedłożył zarzuty wierzycielowi w celu zajęcia stanowiska w kwestii niedopuszczalności prowadzenia egzekucji. Odrębność trybów świadczy o tym, iż – wbrew twierdzeniom Skarżącej - rozpatrzenie tych zarzutów nie te nie stanowiło integralnego elementu prowadzonego przez organy postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. 15. Konsekwencję rozdzielności obu trybów stanowi również uznanie, że niepowołanie w kontrolowanych postanowieniach art. 33 pkt 2 ustawy stanowiącego, iż podstawą zarzutu może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu i rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, nie jest okolicznością przesądzającą o wadliwości zaskarżonego postanowienia. Sąd stwierdza, że warunkiem uwzględnienia skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania innych niż dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, Sąd uchylając decyzję (postanowienie) na tej podstawie będzie musi wskazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie organu orzekającego naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenia zaskarżonego postanowienia. 16. Należy również odnotować, że wbrew twierdzeniom Skarżącej wzięcie pod uwagę z urzędu zarzutu bezprzedmiotowości nie zarusza ani zasady zaufania do działań organów państwa, ani zasady działania na podstawie przepisów prawa. Umorzenie stanowi bowiem obligatoryjne następstwo stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości, stanowiąc wyraz realizowania zasady praworządności. 17. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.