III SA/Wa 1592/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Tomasz Sałek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. s.r.o. z siedzibą na Słowacji na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenie terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. P. s.r.o. z siedzibą na Słowacji (zwana dalej: "Skarżącą") złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "NUS") 26 września 2016r. korektę deklaracji na podatek od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") za listopad 2015r. z wnioskiem o zwrot na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie 60-dniowym. 2. NUS [...] października 2016r. wszczął wobec Skarżącej kontrolę podatkową, obejmującą m.in. weryfikację rozliczeń za ww. okres rozliczeniowy. Skarżąca 13 października 2017r. odebrała przesyłkę zawierającą protokół kontroli, a 31 października 2017r. do NUS wpłynęły zastrzeżenia do tego protokołu. 3. NUS postanowieniem z [...] listopada 2016r. przedłużył termin ww. zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach kontroli podatkowej. W podstawie prawnej wskazał art. 216 § 1 i 2, art. 292 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm.; zwana dalej: "O.p.") w związku z art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r., poz. 1221 ze zm.; zwana dalej: u.p.t.u."). 4. NUS postanowieniem z [...] października 2017r. wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe, m.in. w sprawie rozliczenia VAT z ww. okres. W tym samym dniu NUS postanowił o przedłużeniu terminu ww. zwrotu – do 15 stycznia 2018r. i postanowienie w tym zakresie doręczył Skarżącej 31 października 2017r. 5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIAS"), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, postanowieniem z [...] stycznia 2018r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. 6. NUS postanowieniem z [...] grudnia 2017r. przedłużył termin dokonania zwrotu ww. nadwyżki do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu – do 16 lipca 2018r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że sprawa ma złożony charakter i wymaga przeprowadzenia wnikliwej analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. Organ podatkowy ma też obowiązek zapewnienia stronie możliwości złożenia materiału dowodowego i wyjaśnień w zakresie ustalonego stanu faktycznego, jak również wyznaczenia 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. NUS oczekuje też na zakończenie weryfikacji: P. sp. z o.o. – kontrahenta zakupowego Skarżącej oraz C. sp. z o.o. Skarżącą wezwano 20 listopada 2017r. do przedłożenia kserokopii faktur zakupowych, które rozliczyła m.in. w listopadzie 2015r. NUS do wydania ww. postanowienia o przedłużeniu zwrotu VAT, oprócz kserokopii ww. faktur oraz protokołu kontroli wobec P. sp. z o.o., nie otrzymał protokołu kontroli C. sp. z o.o. Tym samym ze względów proceduralnych konieczne jest wyznaczenie nowego terminu na dokonanie ww. zwrotu podatku. 7. Skarżąca w zażaleniu wniosła o uchylenie ww. postanowienie NUS z [...] grudnia 2017r. i umorzenie postępowania, wobec braku podstaw do kwestionowania ww. zwrotu. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 217 § 2 O.p., gdyż NUS nie uzasadnił ww. postanowienia oraz art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., gdyż przedłużenie terminu ww. zwrotu VAT było niezasadne. Skarżąca ww. postanowienia. Skarżąca powołała się też na ustalenia zawarte w protokole kontroli, w którym stwierdzono, że dokonała ona zakupów, które nie korzystały z prawa do odliczenia, z uwagi na art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) u.p.t.u. 8. DIAS postanowieniem z [...] kwietnia 2018r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS z [...] grudnia 2017r., podtrzymując w podstawę faktyczną i prawną oraz dodatkowo powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 24 października 2016r. sygn. akt I FPS 2/16 oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej: "TSUE"). DIAS w uzasadnieniu wyjaśnił m.in., że procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu VAT jest dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych (Skarbu Państwa), które mogły ucierpieć wskutek prób wyłudzenia nienależnych nadwyżek VAT naliczonego nad należnym. Nie można jej stosować w sposób, który prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia VAT. Wątpliwości NUS budziły rozliczone przez Skarżącą nabycia i realizacja wewnątrzwspólnotowych dostaw. W toku kontroli podatkowej ustalono, że Skarżąca dokonywała poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wywozu leków, znajdujących się w Wykazie produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium RP (zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 14 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw). Leki te Spółka nabywała na terenie Polski od: I. sp. z o.o., P. sp. z o.o. i C. sp. z o.o. Czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, o które wnioskował NUS nie przeprowadzono w I., z uwagi na brak kontaktu i brak oznak prowadzonej działalności w jej siedzibie. Spółka ta była zarejestrowana do celów rozliczania VAT od 31 grudnia 2015r., a deklaracje podatkowe złożyła od grudnia 2015r. do lipca 2016r. Za styczeń 2016r. nie deklarowała sprzedaży. Firma ta wystąpiła jako bezpośredni kontrahent B. sp. z o.o., wobec której kontrola prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu VAT za grudzień 2015r. – zakończyła się 15 grudnia 2016r. Bezpośredni dostawca I. uczestniczył w tzw. "odwróconym łańcuchu dystrybucji" leków (przesunięcie produktu następowało z aptek, przez przychodnie - będące własnością hurtowni należącej do Skarżącej, będącej dostawcą bezpośredniego dostawcy I., która sprzedawała towar do bezpośredniego dostawcy I.). Wywozu towarów medycznych z listy ogłoszonej w obwieszczeniu Ministra Zdrowia do krajów unijnych dokonywała Skarżąca. Obrót legalny lekami nie zezwala aptekom sprzedaży ww. towarów na rzecz hurtowni, gdyż są to podmioty powołane do sprzedaży wyrobów farmaceutycznych na rzecz pacjentów. Zdaniem DIAS ustalenia NUS, także na podstawie uzyskanego protokołu kontroli i informacji o zmianie siedziby, oraz o powiązaniach osobowych istniejących u kontrahentów mogą stanowić podstawę do uznania, iż Skarżąca mogła uczestniczyć w łańcuchu obrotu lekami zmierzającego do obejścia prawa i uzyskania korzyści podatkowej w formie zwrotu nadwyżki VAT naliczonego nad należnym. Powyższe uzasadnia konieczność zweryfikowania zasadności zwrotu VAT i jest wystarczającą przesłanką do zastosowania w sprawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. NUS nie zanegował w sposób trwały i ostateczny prawa do zwrotu ww. nadwyżki, a jedynie przesunął moment tego zwrotu do czasu zakończenia jego weryfikacji. NUS nie był w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego w zakresie ww. rozliczenia i dążył do jego uzyskania. DIAS nie podzielił zarzutu naruszenia art. 217 § 2 O.p. i wskazał, że NUS wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się wydając ww. postanowienie oraz wykazał, że nie działał w sposób dowolny, ale na podstawie przesłanek warunkujących konieczność weryfikacji zwrotu VAT. 9. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. postanowienia DIAS z [...] kwietnia 2018r., z uwagi na naruszenie: a) art. 217 § 2 O.p. przez częściowe nieuzasadnienie skarżonego postanowienia w zakresie wykazania wątpliwości odnośnie zasadności zwrotu VAT i nieuznanie tego zarzutu podniesionego w zażaleniu na postanowienie NUS, które takich wątpliwości nie wyrażało zawierając jedynie gotową ocenę prawną kwestionującą ten zwrot oraz adnotacje o oczekiwaniu na bliżej niesprecyzowane informacje od innych organów; b) art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. przez niezasadne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. 10. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 2. Sąd rozpoznał złożoną w sprawie skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 3. Przedmiotem skargi jest ww. postanowienie DIAS z [...] kwietnia 2018r. utrzymujące w mocy ww. postanowienie NUS z [...] grudnia 2017r., przedłużające termin ww. zwrotu VAT do 16 lipca 2018r. 4. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (art. 87 ust. 2 u.p.t.u.). Zgodnie zaś z art. 87 ust. 6 u.p.t.u., na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy łącznie spełnione są wyliczone w przedmiotowym przepisie warunki. Na tle powyższych przepisów, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie podnosi się, że zastosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu VAT stanowi w istocie wyjątek od zasady natychmiastowości zwrotu. Regulacje dotyczące tej materii w założeniu mają stanowić rozwiązanie charakteryzujące się ważeniem sprzecznych interesów podatnika oraz Skarbu Państwa. Podatnik zainteresowany jest otrzymaniem natychmiastowego zwrotu kwoty nadpłaconego podatku VAT (w zgodzie z zasadą neutralności). Z kolei organy podatkowe, weryfikując zasadność dokonania zwrotu zainteresowane są wyeliminowaniem potencjalnych oszustw podatkowych i nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu VAT działających na szkodę Skarbu Państwa (zob. np. wyrok NSA z 3 sierpnia 2018r. sygn. akt I FSK 1025/18). Występujący pomiędzy tymi wartościami swoisty konflikt, a w konsekwencji konieczność ich wyważenia, zauważalny jest również w orzecznictwie TSUE, które wyznacza wspólne dla wszystkich państw członkowskich zasady składające się na unijny systemu podatku od wartości dodanej (por. wyrok z 10 lipca 2008r. C-25/07, EU:C:2008:395). Z orzecznictwa tego wynika, że państwa członkowskie mogą podejmować stosowne kroki w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywę VAT, którą implementują przepisy u.p.t.u. (por. np. wyrok w sprawie Sosnowska, pkt 22 oraz powołane tam orzecznictwo). W judykaturze nie nasuwa wątpliwości, że jednym z takich środków jest przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2017r. sygn. akt I FSK 1532/15). W tego rodzaju sprawach – w ramach oceny wykładni i stosowania przepisów dotyczących analizowanej instytucji – nieodzowne staje się dostrzeganie dwóch przeciwstawnych sfer ochrony interesów prawnych: sfery interesów podatnika oraz sfery interesów Skarbu Państwa. Na potrzebę takiego postrzegania instytucji przedłużenia terminu zwrotu VAT zwrócono uwagę m.in. w ww. uchwale NSA z 24 października 2016r. sygn. akt I FPS 2/16. W ww. uchwale, która odnosiła się wprost do zagadnienia kontroli instancyjnej i zaskarżalności tego rodzaju postanowień, podkreślono, że w ramach przedłużenia terminu zwrotu VAT istotne jest określenie daty, do której będzie trwała weryfikacja zasadności zwrotu. NSA w składzie siedmiu sędziów podkreślił, że: "Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony)." Dalej zaś wskazał, że: "Tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania wspomnianej już reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął". Tym samym NSA w powołanej uchwale zwrócił uwagę na dwie istotne kwestie. Po pierwsze, na konieczność przedłużania zwrotu do konkretnego terminu (daty). Po drugie, na dopuszczalność przedłużenia tylko takiego terminu, który jeszcze nie wyekspirował. W związku z tym przyjąć należy, że próba przedłużenia terminu po jego upływie nie może być skuteczna. Ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin już po jego upływie nie wywiera żadnych skutków prawnych (zob. również wyrok NSA w z 9 stycznia 2001r. sygn. akt III SA 2803/99, PP z 2001r., nr 10, s. 63, powołany w ww. uchwale). Powyższe reguły zachowują swoją aktualność również w przypadku kilkukrotnego przedłużania terminu zwrotu na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Brzmienie tego przepisu – stosownie do przedstawionych wyżej uwag na temat wyposażenia organów w realne instrumenty pozwalające na weryfikację zasadności zwrotu w celu zapobieżeniu oszustwom i nadużyciom – nie zawiera bowiem ograniczenia, że przedłużenie terminu może być dokonane wyłącznie jednokrotnie. W konsekwencji, w ramach oceny postanowienia przedłużającego po raz kolejny termin zwrotu (tak jak w niniejszej sprawie) konieczne jest dokonanie ustaleń co do skuteczności przedłużenia terminu zwrotu bezpośrednio je poprzedzającego. Tego rodzaju ustalenie faktyczne jest istotne z punktu widzenia wspomnianej zasady, że przedłużenie terminu zwrotu może nastąpić, jeśli tenże termin jeszcze nie upłynął. 5. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że termin ww. zwrotu VAT był przedłużany. Czynił to NUS w postanowieniach z: [...] listopada 2016r., [...] października 2017r. i [...] grudnia 2017r. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2018r. sygn. akt III SA/Wa 905/18 uchylił postanowienie DIAS z [...] stycznia 2018r, które utrzymywało w mocy ww. postanowienie NUS z [...] października 2017r., jak również uchylił ww. postanowienie NUS z [...] października 2017r. W motywach tego orzeczenia podniesiono, że do "skutecznego przedłużenia terminu zwrotu w tej sprawie NUS musiałby doręczyć Stronie postanowienie z [...] października 2017r. przed końcem 60-dniowego terminu, liczonego pierwotnie od dnia złożenia przez Stronę korekty deklaracji za listopad 2015r. Ów termin został jednak prawomocnie przedłużony postanowieniem z [...] listopada 2016r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach kontroli podatkowej. Zatem postanowienie z [...] października 2017r., orzekające o dalszym przedłużeniu terminu zwrotu, należało doręczyć do dnia zakończenia wspomnianej kontroli, co jak wynika z akt sprawy jednak nie nastąpiło. Zgodnie z art. 291 § 4 Op, kontrola podatkowa zostaje zakończona w dniu doręczenia protokołu kontroli. Ewentualne zgłoszenie zastrzeżeń lub wyjaśnień czy też wskazanie stosownych wniosków dowodowych przez kontrolowanego nie przedłuża czasu kontroli (por. M. Niezgódka-Medek [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2017, s. 1449). NUS doręczył Skarżącej protokół kontroli 13 października 2017r., zatem najpóźniej w tym dniu winien także doręczyć jej postanowienie o dalszym przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Postanowienie przedłużające termin zwrotu do 15 stycznia 2018r. NUS doręczył jednak dopiero 31 października 2017r., a więc 18 dni po tym jak z mocy prawa wygasło uprawnienie organu do dokonania dalszego przedłużenia wspomnianego terminu. Postanowienie z [...] października 2017r., orzekające o dalszym przedłużeniu terminu zwrotu, NUS wydał zatem z naruszeniem art. 87 ust. 2 Uptu w zw. z art. 274b w zw. z art. 277 w zw. z art. 291 § 4 Op, czego w ramach kontroli instancyjnej nie dostrzegł organ odwoławczy. Stąd wniosek, że zaskarżone postanowienie również zostało wydane z naruszeniem powołanych przepisów, jak też z naruszeniem art. 233 § 1 w zw. z art. 239 Op." Sąd rozpoznając niniejszą sprawę wyjaśnia, że był, na mocy art. 153 P.p.s.a., związany ww. orzeczeniem WSA w Warszawie z 16 listopada 2018r. sygn. akt III SA/Wa 905/18, w którym uznano, że postanowienie NUS z [...] października 2017r., orzekające o dalszym przedłużeniu terminu zwrotu, wydano z naruszeniem art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 274b w zw. z art. 277 w zw. z art. 291 § 4 O.p., czego w ramach kontroli instancyjnej nie dostrzegł organ odwoławczy. W konsekwencji należało przyjąć, że zaskarżone w rozpoznawanej sprawie postanowienie DIAS z [...] kwietnia 2018r. oraz NUS z [...] grudnia 2017r. – które podlegały kontroli Sądu - również wydano z naruszeniem ww. przepisów, a ww. postanowienie DIAS też z naruszeniem art. 233 § 1 O.p. w związku z art. 239 O.p. Ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. terminy są terminami prawa materialnoprawnego. Ich upływ wywołuje więc skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy VAT w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 u.p.t.u.). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z ust. 6 oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać. Wydanie zaskarżonego postanowienia DIAS z [...] kwietnia 2018r. oraz postanowienia NUS z [...] grudnia 2017r. nastąpiło więc po upływie terminu do dokonania zwrotu VAT. Skoro WSA w Warszawie w ww. wyroku z 16 listopada 2018r. sygn. akt III SA/Wa 905/18 przyjął, że termin ten wyekspirował, nie mógł być on przedłużony po raz kolejny. Wystąpienie naruszeń prawa w zakresie postanowień przedłużających termin zwrotu VAT – poprzedzających zaskarżone w rozpoznawanej sprawie postanowienia – musiało prowadzić do uchylenia następujących po nich postanowień, jako przyjmujących w ramach swych ustaleń, wskazany w uchylonych postanowieniach poprzedni termin przedłużenia zwrotu. Skoro w chwili wydawania postanowień DIAS i NUS, podlegających w rozpoznawanej sprawie kontroli legalności, wyekspirował pierwotny termin przedłużenia zwrotu, a był on przyjęty, jako punkt wyjścia do dokonania kolejnego przedłużenia, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę obowiązany był do uwzględnienia skutku wynikającego z powołanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z 16 listopada 2018r. sygn. akt III SA/Wa 905/18. Zarówno zaskarżone postanowienie DIAS, jak i poprzedzające je postanowienia NUS z [...] grudnia 2017r. wydano po upływie terminu do dokonania ww. zwrotu VAT za listopad 2015r. 6. Powyższe stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego czyni w istocie zbędnym dokonywanie oceny okoliczności świadczących, w ocenie organów, o konieczności dodatkowego zweryfikowania rozliczenia Skarżącej za maj 2016r. Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe uwzględnią ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku. 7. Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. art. 135 i art. 153 P.p.s.a. – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS z [...] grudnia 2017r.