III SA/Wa 1625/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności egzekucyjnych oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. (zwany dalej: "NUS") działając na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 29 listopada 2010r. nr [...] oraz [...], obejmujących podatek dochodowy od osób fizycznych od 2005r. do 2007r. (należność główna 150.683,40 zł) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec J.S. (zwany dalej: "Skarżącym"), dokonując zajęcia rachunku bankowego w [...] Bank S.A. (zawiadomienie z 3 grudnia 2010r.). NUS zawiadomieniami z 20 grudnia 2010r. zajął kolejne rachunki bankowe w: Bank [...] S.A. Bank [...], [...] S.A., Bank [...] S.A., Bank [...] oraz Bank [...] S.A. Jedynym skutecznym okazało się zajęcie w Banku [...] S.A. Skutecznego zajęcia dokonano też z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. - zawiadomieniem z 17 marca 2014r. 2. Skarżący pismem z 5 lipca 2014r. wystąpił do NUS m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych i wycofanie czynności egzekucyjnych oraz udzielenie informacji o uzyskanych kwotach, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") przywrócił termin do złożenia odwołań od decyzji stanowiących podstawę ww. tytułów wykonawczych, a decyzje te stały się nieostateczne. 3. NUS, postanowieniem z [...] października 2014r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r. poz. 1619, zwany dalej: "u.p.e.a.") umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, z uwagi na utratę przymiotu ostateczności decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. 4. NUS zawiadomieniami z 28 października 2014r. uchylił zajęcia w Bank [...] S.A. (dawniej [...] Bank) i w Banku [...] S.A., natomiast zawiadomieniem z 28 października 2014r. zmienił wysokość zajęcia w Banku [...] S.A., ograniczając je do tytułów nieobjętych ww. postanowieniem z [...] października 2014r. 5. Skarżący pismem z 10 listopada 2014r. zwrócił się do NUS o wydanie postanowienia: a) w przedmiocie kosztów egzekucyjnych pobranych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych; b) o uchyleniu czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie ww. tytułów wykonawczych na podstawie art. 60 § 2 u.p.e.a. Skarżący wskazał, że organ egzekucyjny doręczył postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale do dnia złożenia ww. wniosku nie zwrócił wyegzekwowanej należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami od dnia ich wyegzekwowania. 6. NUS 9 stycznia 2015r. wydał dwa postanowienia: a) o obciążeniu Skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, które wyegzekwował; b) uchylające czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego w: [...] Bank S.A., [...] Bank S.A., Banku [...] S.A. w części dotyczącej tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] (poz. 7, 8 i 9 zawiadomienia z 17 marca 2014r.). NUS uzasadniając postanowienie o uchyleniu czynności egzekucyjnych wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 u.p.e.a. powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Skutek ten następuje z mocy prawa. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Uchylenie czynności egzekucyjnych oznacza, że czynności te pozostają w mocy do chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skutek ten nie działa wstecz, a konsekwencje wywołane przez zastosowane środki egzekucyjne jeszcze przed uchyleniem czynności egzekucyjnej pozostają w mocy. 7. Skarżący w zażaleniu z 27 stycznia 2015r. na ww. postanowienie o uchyleniu czynności egzekucyjnych wniósł o jego uchylenie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, zwany dalej: "k.p.a."). i stwierdzenie, iż uchylenie czynności egzekucyjnych nastąpiło ze skutkiem od samego początku ich zastosowania z uwzględnieniem praw osób trzecich. Skoro umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, uchylony zostaje też skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. O skutkach umorzenia stanowią też przepisy szczególne. NUS naruszył też art. 60 § 1 u.p.e.a. przez jego niepełne niezastosowanie w wyniku błędnego uznania, iż uchylenie czynności egzekucyjnych następuję ze skutkiem od chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego nie ze skutkiem od samego początku zastosowania tych czynności. 8. DIS postanowieniem z [...] kwietnia 2015r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS z [...] stycznia 2015r. o uchyleniu ww. czynności egzekucyjnych, w podstawie prawnej podając art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 60 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. Zdaniem DIS, co do zasady umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Skoro NUS, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych (postanowienie z [...] października 2014r.), z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zaszła przesłanka uzasadniająca uchylenie czynności egzekucyjnych. Dlatego organ egzekucyjny zawiadomieniami z 28 października 2014r. uchylił zajęcia dokonane na podstawie ww. tytułów wykonawczych w ww. bankach ([...] Bank [...] S.A. oraz w Banku [...] S.A.), oraz ograniczył zajęcie w Banku [...] S.A., gdyż dokonano go także na podstawie innych tytułów wykonawczych nieobjętych ww. postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Do uchylenie dokonanych czynności doszło z mocy prawa, tym niemniej organ egzekucyjny działając na wniosek strony wydał postanowienie o uchyleniu czynności egzekucyjnych, i zasadnie zastosował art. 60 § 2 w związku z § 1 u.p.e.a., który prowadzi do uchylenia wszystkich działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Skarżący ma zatem możliwość dysponowania, bez ograniczeń składnikami majątkowymi, wobec których prowadzono egzekucję. DIS rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym zbadał czy NUS zasadnie uchylił czynności egzekucyjne. Nie mógł zaś badać czy uchylenie czynności egzekucyjnych następuje ze skutkiem od chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego, czy od początku zastosowania czynności. Według DIS, przedmiotem uchwały NSA z 28 kwietnia 2014r. sygn. akt I FPS 8/13 były inne okoliczności, niż istniejące w sprawie: uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. W sprawie zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. 9. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia DIS i poprzedzającego go postanowienia NUS i o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami, zarzucając naruszenie: a) art. 8, art. 9, art. 11, art. 124 § 1 i 2, art 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a. - przez utrzymanie w mocy postanowienia NUS, w którym uznano, iż uchylenie czynności egzekucyjnych ma skutek od chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego i jednoczesne uznanie, iż przedmiotem rozstrzygnięcia postanowienia wydanego w trybie art. 60 § 2 u.p.e.a. nie może być kwestia określenia czy uchylenie czynności egzekucyjnych następuje ze skutkiem od samego początku zastosowania tych czynności czy też ze skutkiem od chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego; b) art 60 § 1 u.p.e.a. przez uznanie iż uchylenie przez Sąd postanowienia o nieprzywróceniu terminu do wniesienia nie powoduje iż w sensie prawnym czynność egzekucyjna podjęta na podstawie niedostatecznej decyzji winna zostać uznawana za niebyłą, a tym samym uchylona ze skutkiem od samego początku jej zastosowania; c) art 60 § 2 u.p.e.a. przez jego błędną interpretację, w myśl której w postanowieniu wydanym na podstawie tego przepisu nie należy określać skutku uchylenia czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że umorzenie postępowania powodujące uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych skutkuje wyeliminowaniem podjętych w ramach tych czynności środków egzekucyjnych ze skutkiem od samego początku. Skoro umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, zostaje również uchylony skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym stanowi art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, który nastąpił w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Skarżący powołał się na uchwałę NSA z 28 kwietnia 2014r. sygn. akt I FPS 8/13 i wskazał, że pogląd w niej zawarty zachowuje aktualność w sprawie, bo umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie czynności egzekucyjnych nastąpiło w wyniku uchylenia przez Sąd postanowienia o nieprzywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Zarówno uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji niedostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i uchylenie postanowienia o nie przywróceniu terminu do wniesienia odwołania ma ten sam skutek, że odpada podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skoro ustawodawca przewidział kontrolę sądową postanowień dotyczących odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, kontrola ta nie może mieć charakteru iluzorycznego i powinna ona wywoływać określone konsekwencje prawne, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa. 10. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny, ale sporna między stronami pozostaje odmienna ocena prawna tego stanu faktycznego. Odnosi się ona do wykładni przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a."), a konkretnie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaki jest skutek uchylenie czynności egzekucyjnych i czy w ogóle organ egzekucyjny uchylając czynności egzekucyjne może wypowiadać do jakiego momentu czynności te pozostają w mocy, gdy postępowanie egzekucyjne zostało w sprawie umorzone na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a organ zobowiązany był z mocy prawa uchylić dokonane czynności egzekucyjne. 3. Zaskarżonym postanowieniem DIS utrzymał w mocy postanowienie NUS o uchyleniu czynności egzekucyjnych, wskazując w uzasadnieniu, że organ egzekucyjny, jak również organ odwoławczy, nie mogą się wypowiadać w kwestii skutków uchylenia czynności egzekucyjnych, w tym również w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Do uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych dochodzi bowiem z mocy prawa – na mocy art. 60 § 2 u.p.e.a. w związku z § 1 u.p.e.a. Tym samym organ egzekucyjny, biorąc pod uwagę umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również wniosek Skarżącego, zobowiązany był wydać postanowienie o uchyleniu czynności egzekucyjnych, które prowadzi do uchylenia wszystkich działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Skarżący z tym stanowiskiem się nie zgodził i wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na mocy przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. powoduje, że czynności egzekucyjne są uchylone od samego początku i w tym zakresie powołał się na uchwałę NSA z 28 kwietnia 2014r. sygn. akt I FPS 8/13 (POP 2014/3/43) oraz wyjaśnił, że w takim przypadku w mocy pozostają jedynie prawa osób trzecich nabyte na skutek czynności egzekucyjnych. Uchylony zostaje natomiast skutek przerwania biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 4 O.p., który nastąpił w wynika zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. 4. Zdaniem Sądu w sporze rację należało przyznać organom administracyjnym, a nie Skarżącemu. Sąd, oceniając bowiem legalność wydanych w sprawie postanowień organów administracyjnych obu instancji - w przedmiocie uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych Skarżącego w ww. bankach - stwierdza, że wydano je zgodnie z obowiązującym prawem. Przy ich wydawaniu nie naruszono bowiem ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). Zaskarżone postanowienie DIS oraz poprzedzające je postanowienie NUS z 9 stycznia 2015r. nie były też dotknięte wadą nieważności. Zgodnie bowiem z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 u.p.e.a., powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Przepis art. 60 § 2 u.p.e.a stanowi natomiast, że organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny biorąc pod uwagę treść ww. przepisów, a w szczególności, że z mocy samego prawa dochodzi do uchylenia czynności egzekucyjnych, jak również biorąc pod uwagę wydane [...] października 2014r. postanowienie o umorzenie postępowania egzekucyjnego, na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz kierując się wnioskiem Skarżącego, wydał postanowienie o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych. Postanowienie to, co do zasady jest w pełni prawidłowe. Sąd podziela również stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że organ egzekucyjny wydając postanowienie na podstawie art. 60 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jedynie potwierdza to, co dokonane zostało z mocy samego prawa, a więc wydaje postanowienie, które ma charakter deklaratoryjny. Postanowienie to wydawane jest w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego i nie przesądza o skutkach samego uchylenia czynności egzekucyjnych. Do uchylenia czynności egzekucyjnych dochodzi z mocy samego prawa. Istotą bowiem art. 60 § 1 i 2 u.p.e.a. jest doprowadzenie do uchylenia wszelkich podejmowanych przez organ egzekucyjny działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego – co w sprawie niewątpliwie miało miejsce w związku z wydaniem postanowienie NUS z [...] stycznia 2015r. Kwestią, która nie ma decydującego znaczenia do uznania czy wydane w sprawie postanowienie w przedmiocie uchylenia czynności egzekucyjnych jest prawidłowe czy też nie jest prawidłowe, jest skuteczność dokonanych czynności, która jest wywoływana przez postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (ex nunc czy ex tunc). To bowiem umorzenie postępowania egzekucyjnego – od momentu uzyskania przymiotu ostateczności tego postanowienia - powoduje uchylenie dokonanych zajęć egzekucyjnych. Tym samym nawet sformułowanie w treści pierwszoinstancyjnego postanowienia NUS stanowiska, że uchylenie czynności egzekucyjnych oznacza, że czynności te pozostają w mocy do chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz, że skutek ten nie działa wstecz, a konsekwencje wywołane przez zastosowane środki egzekucyjne jeszcze przed uchyleniem czynności egzekucyjnej pozostają w mocy – nie może przesądzić o prawidłowości wydanego w sprawie postanowienia. Należy bowiem podkreślić, że w treści przepisu art. 60 § 1 u.p.e.a. nie ma mowy o skutkach działających z mocą wsteczną, a mianowicie nieważności – w odniesieniu do czynności prawnych o charakterze procesowym - lub też skutkach bezskuteczności czynności - w odniesieniu do czynności materialno-technicznych (por. P. Pietrasz w Komentarzu do Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX stan prawny: 2014.12.01). Przyjąć zatem należy, że uchylenie czynności egzekucyjnej powoduje wzruszalność tych czynności, a nie ich nieważność czy też bezskuteczność. Uzupełniając powyższą argumentację, dodać trzeba, że w doktrynie wskazuje się cechę domniemania legalności (prawidłowości) działań władczych administracji publicznej (op.cit.). Dodatkowo stwierdzić należy, że NSA w wyroku z 13 czerwca 2012r. sygn. akt II FSK 491/11 wskazał, że konsekwencje wywołane przez zastosowane środki egzekucyjne, jeszcze przed uchyleniem tychże czynności egzekucyjnych pozostają w mocy (dostępny na www.nsa.gov.pl). Również w orzecznictwie NSA - jeszcze przed wydaniem powoływanej przez Skarżącego uchwały NSA z 28 kwietnia 2014r., sygn. akt I FPS 8/13 - przyjmowano, że uchylenie czynności egzekucyjnych w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przez zastosowanie środka egzekucyjnego przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego (por. wyroki NSA z: 7 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1680/10, LEX nr 1129374; 11 marca 2011r. sygn. akt I FSK 445/10, LEX nr 1079528; 18 października 2005r. sygn. akt II FSK 351/05, LEX nr 193470; 14 grudnia 2005r. sygn. akt II FSK 52/05, LEX nr 190348; 7 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1680/10, LEX nr 1129374; 19 grudnia 2012r. sygn. akt II FSK 185/11, LEX nr 1415253; 30 kwietnia 2013r. sygn. akt I FSK 904/12, LEX nr 1336108; 6 września 2013r. sygn. akt II FSK 2559/11, LEX nr 1375606). Sąd jakkolwiek poglądy te podziela, stwierdza, że kwestią tą nie mogą się zajmować organy egzekucyjne przy wydawaniu postanowień w przedmiocie uchylenia czynności egzekucyjnych, w trybie art. 60 § 1 i 2 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż takiej możliwości nie dają ww. przepisy. Sąd zauważa ponadto, że powołana przez Skarżącego uchwała NSA z 28 kwietnia 2014r. nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Uchwała ta dotyczyła innego stanu faktycznego - skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu, której w postępowaniu sądowoadministracyjnej stwierdzono nieważność. Z akt sprawy nie wynika natomiast, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia doszło do badania legalności decyzji na podstawie, której wystawiono wobec Skarżącego ww. tytuły wykonawcze, natomiast decyzja ta, gdy wystawiano ww. tytuły wykonawcze była ostateczna. Samo natomiast rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjne zapadłe wobec Skarżącego, prowadzące do przywrócenia Skarżącemu terminu do złożenia odwołania od decyzji stanowiących podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych, nie wywołuje, skutków tak daleko idących, na jakie wskazuje Skarżący. Rozstrzygnięcie to doprowadziło jedynie do otwarcia Skarżącemu drogi odwoławczej bez przesądzenia kwestii czy decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa czy też nie. Analogiczne stanowisko było prezentowane w orzecznictwie sądowym w sprawach dotyczących Skarżącego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 28 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa 3489/14). Tym samym nawet, gdyby przyjąć, że uzasadnienie postanowienia organu pierwszej instancji z 9 stycznia 2015r. w pewnym zakresie wykracza poza ramy wskazane w art. 60 § 1 i 2 u.p.e.a. - przez postawienie wynikającej z dotychczasowego orzecznictwa tezy, że środki egzekucyjne jeszcze przed uchyleniem czynności egzekucyjnej pozostają w mocy, nie można przyjąć, że samo postanowienie o uchyleniu czynności egzekucyjnych było nieprawidłowe. Z mocy ustawy czynności egzekucyjne zostały uchylone, a postanowienie NUS, wydane zgodnie z art. 60 § 1 i 2 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tylko to potwierdzało. W ocenie Sądu nie można również podzielić stanowiska skargi, że ww. postanowienie NUS było wadliwe z punktu widzenia art. 8, art. 9, art. 11, art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku art. 18 u.p.e.a. NUS w treści postanowienia wskazał bowiem zarówno jego podstawę faktyczną i prawną, pouczył Skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Nie sposób tym samym przyjąć, że postanowienie to nie zawierało elementów, o których mowa w art. 124 § 1 i 2 k.p.a. Stanowisko organu pierwszej instancji miało umocowanie w orzecznictwie i piśmiennictwie istniejącym w dacie jego wydania, a ww. uchwała NSA nie mogła być wprost zastosowana w sprawie, z uwagi na ww. argumentację. Tym samym nie można za zasadne uznać zarzutów skargi o naruszeniu przez NUS przepisów ogólnych k.p.a. – art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. Sąd zauważa ponadto, że organy administracyjne obu instancji wyjaśniły Skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność braku przekonania Skarżącego o prawidłowości wydanego w sprawie deklaratoryjnego postanowienia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych nie narusza ani zasady zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.) ani zasady informowania stron i innych uczestników (art. 9 k.p.a.). Prawidłowe było więc utrzymanie w mocy przez DIS w zaskarżonym postanowieniu ww. postanowienia NUS. 5. Sąd mając powyższe okoliczności na względzie, oddalił skargę na mocy art. 151 P.p.s.a.