III SA/Wa 1737/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca) sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 2007 r. oraz ryczałtu od przychodu niezaewidencjonowanego oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (DUKS) postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. wszczął wobec A.W. (Skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A., postępowanie kontrolne w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Organ w toku przeprowadzonych czynności ustalił, że Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do udostępnienia ksiąg podatkowych prowadzonych w 2007 r. nie przedłożył ksiąg podatkowych, w tym ewidencji przychodów, ani dowodów źródłowych stanowiących podstawę zapisów w księgach, nie wskazał kontrahentów, od których dokonywał zakupów oraz nie udzielał żadnych wyjaśnień. W piśmie z 25 kwietnia 2012 r. poinformował, że nie przedłoży żądanych dokumentów, stwierdzając ponadto, że w 2007 r. rozliczał się w formie ryczałtu, a z uwagi na fakt, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie osiągnęła przychodów w zeznaniu PIT-28 wykazał "stany 0". Ustalono, że działalność gospodarcza prowadzona przez kontrolowanego w 2007 r. podlegała opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W zeznaniuPIT-28 za 2007 r. podatnik wskazał we wszystkich pozycjach wartość "0". W załączonej do zeznania informacji PIT-28/A jako rodzaj działalności wskazał "usługi transportowe", a jako miejsce prowadzenia działalności S. ul. [...]. W wyniku postępowania kontrolnego ustalono, że podatnik zaniżył wartość przychodów podlegających opodatkowaniu ryczałtem na łączną kwotę 2.283.212 zł poprzez niewykazanie w zeznaniu rocznym przychodów ze sprzedaży towarów handlowych: oleju opałowego, maczki mięsno-kostnej oraz ziemi bielącej oraz przychodów ze świadczenia usług transportowych. Organ kontroli skarbowej w toku postępowania kontrolnego odtworzył jego dokumentację źródłową za 2007 r. w postaci: 1) 38 faktur VAT dokumentujących zakupy oleju opałowego wystawionych przez: a) C. Sp. z o.o. w S., b) T. Sp. jawna [...], T., NIP [...], c) M., [...], 2) 8 faktur VAT dokumentujących zakupy ziemi bielącej wystawionych przez Z. Sp. z o.o., T., 3) 56 faktur VAT dokumentujących zakupy mączki mięsno-kostnej wystawionych przez: a) S. Sp. z o.o., W., Oddział w D., b) S. Sp. z o.o. K., Oddział w P. Jak przy tym ustalono, faktury te dokumentują rzeczywiste transakcje, zostały one zapłacone, a towar odebrany. Jednak organ uznał jednocześnie, że towary zostały sprzedane na rzecz nieokreślonych odbiorców. Za datę sprzedaży uznano datę wystawienia faktur na rzecz podatnika, gdyż z tą datą nabył on prawo rozporządzania towarami jak właściciel. W decyzji z dnia [...].12.2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił podatnikowi wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2007 r. oraz ryczałt od przychodu niezaewidencjonowanego. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok uległ zawieszeniu w związku z wszczęciem przez inspektora kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. śledztwa w sprawie o czyn zabroniony polegający na uchylania się od opodatkowania podatkiem akcyzowym w latach 2007-2009 oraz podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7 i zeznaniach PIT-28 za lata 2007-2009 przez A.W. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. (doręczonym w dniu 20 listopada 2012 r.) Skarżący został o tym powiadomiony (odbiór doręczonego na adres [...], został pokwitowany przez ojca podatnika – S.W.). W związku z powyższym organ uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., co oznacza, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu, a zatem zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok nie uległo przedawnieniu. Z ustaleń organu wynika, że w 2007 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W rocznym rozliczeniu PIT-28 za 2007 r. wykazał we wszystkich pozycjach kwoty "0". W załączniku PIT-28/A wskazał jako rodzaj działalności "usługi transportowe", a jako miejsce prowadzenia działalności S., ul. [...]. Podatnik nie prowadził ewidencji, o których mowa w art. 15 uzpd oraz nie rozliczał podatku VAT od dokonanych zakupów przedmiotowych towarów. Zdaniem organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w 2007 r. podatnik dokonywał zakupów oleju opałowego, ziemi bielącej oraz mączki mięsno-kostnej w ilościach znacznie przekraczających możliwości ich użycia na własne potrzeby. Dokonywanie zakupów ww. towarów oraz regulowanie należności osobiście przez podatnika potwierdzili również świadkowie (pracownicy i właściciele firm sprzedających zakupione towary oraz kierowcy je przewożący). Obrót olejem opałowym lub mączką mięsno-kostną wymaga stosownych koncesji lub zezwoleń, których podatnik nie posiadał. Dokonując zakupów oleju opałowego podatnik składał w firmach dokonujących ich sprzedaży oświadczenia o jego przeznaczeniu na własne potrzeby lub do odsprzedaży na cele opałowe. Posługiwał się przy tym paszportem wytwornicy pary [...] o mocy 400 KW, nr fabryczny [...], wyprodukowanej w 1997r., przez [...], który nie określa danych właściciela/użytkownika ani miejsca jego instalacji. Wskazana wytwornica pary jako urządzenie techniczne podlega dozorowi technicznemu, jednak jak ustalono ani dane podatnika, ani wytwornicy o podanym numerze fabrycznym nie figurują w urzędowej bazie danych właściwego urzędu. Podważa to, zdaniem organu, wiarygodność jej faktycznej eksploatacji przez podatnika i zużywania nabywanego oleju opałowego na własne cele. Działalność gospodarcza podatnika zarejestrowana była pod adresem znajdującym się w S. w mieszkaniu znajdującym się w bloku, co wyklucza możliwość składowania nabywanych towarów w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, a innych miejsc podatnik nie wskazał. W toku postępowania kontrolnego ustalono, iż podmiot A. został w dniu 18 stycznia 2007 r. wpisany do Rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. i otrzymał numer identyfikacyjny [...] na prowadzenie składu produktów przetworzonych kategorii 3 (mączki mięsno-kostnej) w obiektach znajdujących się przy ul. [...] we W. dzierżawionych od firmy T. pod w/w adresem. W dniu planowanej kontroli w obiektach nie zastano ani podatnika, ani pracowników jego firmy, nie udało się również nawiązać kontaktu telefonicznego z podatnikiem. Z pisemnych wyjaśnień L.G. wynikało, iż firma A. zaprzestała prowadzenia działalności w w/w obiektach z dniem 1 stycznia 2008 r. W dniu 18 stycznia 2008 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii we W. nakazał wstrzymanie prowadzenia składu produktów przetworzonych kategorii 3 w w/w obiektach, tym samym skreślając podmiot z Rejestru. Powiatowy Lekarz Weterynarii we W. wskazał ponadto, iż dostawcami mączki mięsnokostnej do firmy podatnika były firmy S. Sp. z o.o. i S. Sp. z o.o. oraz ustalił w oparciu o zarchiwizowaną dokumentację, iż A.W. zadeklarował, iż odbiorcą mączki mięsno-kostnej z przeznaczeniem do produkcji nawozów polepszających jakość gleby będzie podmiot: P. [...]. Na podstawie wydruku z bazy ALINA (zawierającego dane z dokumentów SAD) sporządzonego dla podatnika za okres 01.01.2007r. - 31.12.2007.r stwierdzono brak dokumentów SAD spełniających podane powyżej kryteria. Organ stwierdził w związku z tym, że podatnik nie dokonał sprzedaży mączki mięsno-kostnej do ww. podmiotu. Ponadto na podstawie informacji uzyskanych od Wojewódzkich Inspektoratów Weterynarii ustalono, że podatnik nie wprowadził w 2007 r. na teren żadnego województwa mączki mięsno- kostnej. Rozważając możliwość zużycia zakupionej ziemi bielącej na własne potrzeby przez podatnika organ zwrócił uwagę na zastosowanie tego produktu (środek odbarwiający i czyszczący w przemyśle spożywczym, włókienniczym, farmaceutycznym, kosmetycznym i petrochemicznym) i stwierdził, że podatnik nie prowadził działalności wytwórczej w żadnej z w/w branż, nie posiadał bazy technicznej, środków trwałych, nie zatrudniał żadnych pracowników, aby taką działalność prowadzić. Nie dokonywał również sprzedaży wyrobów, w procesie produkcji których może być używana ziemia bieląca. Podatnik nie dokonywał też odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakupy ziemi bielącej. Na podstawie zamieszczanych w sieci internet ofert dotyczących sprzedaży ziemi bielącej organ zauważył, iż sprzedawcy w/w towaru zamieszczają w ogłoszeniach adnotację o treści "zapewniamy pełną anonimowość". Powyższe wskazuje na możliwość wykorzystania ziemi bielącej do celów, których ujawnienie nie leży w "interesie" kupującego, a sprzedawcy pozwala na obrót tym towarem poza ewidencją księgową. Organ wskazał dalej, że w toku postępowania kontrolnego podatnik wypowiedział się dwukrotnie. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2012 r. oświadczył, iż w 2007 roku prowadzona przez niego działalność nie przynosiła przychodów, a z uwagi na fakt, iż rozliczał się w formie ryczałtu nie jest zobowiązany do przedkładania dokumentacji księgowej swojej firmy. Natomiast w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. stwierdził, iż nie zgadza się w całości z zebranym materiałem dowodowym wyjaśniając, że nie dokonywał dalszej odsprzedaży towarów, zaś odnośnie zakupów stwierdzając, że "to w niewielkiej ilości były na moje potrzeby, do pozostałych nie mogę się przyznać". Z kolei będąc czterokrotnie wzywanym (12.10.2012r., 21.11.2012r., 02.08.2013r. oraz 09.08.2013r.) do osobistego stawiennictwa, Podatnik zawsze przedkładał zwolnienia lekarskie. Ponadto członkowie najbliższej rodziny Strony, tj. ojciec i macocha, korzystając z uprawnień określonych w art. 196 § 1 O.p., odmówili składania zeznań w charakterze świadka w przedmiotowej sprawie. W toku postępowania kontrolnego nie ustalono nabywców oleju opałowego, ziemi bielącej oraz mączki mięsno-kostnej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., zgromadzony materiał dowodowy został zebrany w sposób staranny, a jego całościowa ocena pozwala uznać, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu olejem opałowym, ziemią bielącą oraz mączką mięsno-kostną. Jak podkreślono, ilości produktów nabywane przez podatnika wskazują, że nie było technicznych możliwości ich zużycia na własne potrzeby. Podatnik nie przedstawił żadnych dowodów podważających rzetelność zebranego materiału dowodowego, w tym faktur VAT wystawionych dla podatnika, podpisanych i opłaconych przez niego. Kierując się zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, organ odwoławczy zwrócił uwagę zdolności ziemi bielącej do odbarwiania oleju opałowego, czy też faktu że mączka mięsno- kostna również może być wykorzystywana jako paliwo. Logiczne jest w związku z tym, że np. brak obniżania przez podatnika podatku należnego VAT o podatek naliczony w fakturach zakupu dokumentujących nabycie przedmiotowych produktów miał na celu nieujawnianie faktu obrotu tymi produktami. Podobnie ocenić można np. przeładowywanie towaru podczas transportu na inne pojazdy, co mogłoby świadczyć o tym, że celem działań Strony było ograniczenie kręgu osób mających wiedzę o faktycznym przeznaczeniu i miejscu dostarczenia nabytych produktów. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Jak stwierdził, podatnik nie prowadził ewidencji przychodów, co stanowi naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 uzpd. W związku z tym spełnione zostały warunki do zastosowania sankcji określonej w przepisie art. 17 ust. 1 uzpd w wysokości określonej w ust. 2, tj. pięciokrotności stawek, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego ewidencjonowania. Tym samym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. słusznie określił podstawę opodatkowania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w oparciu o przepis art. 23 § 1 pkt 1 O.p. i prawidłowo ustalił wartość przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w przepisie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w drodze oszacowania w oparciu o przepis art. 23 § 1 pkt 1 oraz art. 23 § 4 O.p. Dokonując wyliczenia niezaewidencjonowanego przychodu w drodze oszacowania wyjaśniono, dlaczego nie można było zastosować jednej z metod szacunku wymienionych w przepisie art. 23 § 3 O.p. i jednocześnie uzasadniono w sposób logiczny i racjonalny przyjętą metodę szacunku. Prawidłowo, zdaniem organu odwoławczego, oszacowano podstawę opodatkowania przy zastosowaniu innej, od wymienionych w przepisie art. 23 § 3 metody, przyjmując jako punkt wyjścia dane pozyskane od przedsiębiorstw dokonujących obrotu olejem opałowym, mączką mięsno-kostną oraz ziemią bielącą w zakresie stosowanych przez nie cen sprzedaży tych towarów. Prawidłowo wyliczono też podatek z tytułu niezaewidencjonowanego przychodu z tytułu wykonanych usług transportowych na rzecz K.K. oraz C.S. Reasumując organ odwoławczy uznał, że organ I instancji w sposób prawidłowy określił podatnikowi wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2007 r. oraz ryczałt od przychodu niezaewidencjonowanego. W skardze na tę decyzję Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 70 § 1 O.p. - poprzez prowadzenie postępowania mimo przedawnienia zobowiązania podatkowego 2) art. 187 O.p. - poprzez nieprawidłowe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu; 3) art. 121 § 1 i § 2 O.p. - poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zaniechanie udzielania pełnej informacji o przepisach prawa mających zastosowanie w postępowaniu oraz prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu; 4) art. 122 O.p. - poprzez niepodjęcie działań służących identyfikacji domniemanych nabywców towarów; 5) art. 124 O.p. - poprzez zaniechanie wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwianiu sprawy; 6) art. 24b ust. 1 w zw. z art. 23 § 1, § 4 i § 1 5 O.p. - poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i przyjęcie, iż Podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania oraz określenie wysokości zobowiązania podatkowego Podatnika w drodze oszacowania. 7) art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008, mimo iż nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatnika; 8) art. 24a ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i przyjęcie, iż podatnik nie był uprawniony do skorzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania; 9) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne; 10) art. 191 O.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i uznanie, że okoliczności faktyczne zostały udowodnione pomimo, iż w postępowaniu dowodowym występują braki, które uniemożliwiają wydanie decyzji; 11) art. 181 O.p. - poprzez uznanie za dowód materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego, które to postępowanie zostało umorzone. W skardze, obok uzasadnienia zarzutów, sformułowano wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego na okoliczność, że podpisy na fakturach VAT i oświadczeniach o nabyciu oleju do celów opałowych nie zostały złożone przez podatnika. Nadto w piśmie z dnia 27 maja 2015 r. Skarżący uzupełnił zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania za rok 2008 (chodziło zapewne o 2007 r. – przyp. Sądu). Jak wskazano, do podatnika zostało wysłane jedynie pismo z informacją, że w dniu 29 listopada 2013 r. zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązani podatkowego w podatku VAT za 2008 r. Z treści pisma nie wynika, w jakiej sprawie postępowanie się toczy, przeciwko komu i czy podejrzenie popełnienia przestępstwa wiąże się niewykonaniem zobowiązania za 2008 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego. Sąd stwierdził, że wniosek taki nie może zostać uwzględniony, bo nie mieści się on w ramach dowodów, które sąd administracyjny może przeprowadzić na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym może więc ograniczać się tylko do dowodu z dokumentu – dopuszczenia dowodu z opinii biegłego przepis nie przewiduje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora UKS w L. określającą Skarżącemu wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2007 r . oraz ryczałt od przychodu niezaewidencjonowanego. W skardze podniesiono zarzut przedawnienia, rozwijając go szerzej w piśmie procesowym z dnia 27 maja 2017 r. Zarzut ten Sąd uznał za niezasadny. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania Skarżącego za 2007 r. przedawniał się więc zasadniczo z końcem 2013 r. Organy powołały się jednak – i słusznie – na okoliczność zawieszającą bieg terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Według art. 70 c O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. W aktach sprawy znajduje się postanowienie UKS w L. z dnia [...] października 2012 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie o czyn zabroniony w postaci m.in. podania przez Skarżącego w zeznaniach PIT 28 złożonych w latach 2007-2009 przez co podatek dochodowy od osób fizycznych (i VAT) został uszczuplony o kwotę stanowiącą wielką wartość. O tym fakcie Skarżący został powiadomiony w trybie art. 70c pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 5 listopada 2013 r. Pismo to doręczono mu przez awizo w listopadzie 2013 r. (koperta z informacją o awizowaniu i zwrocie do nadawcy w aktach). Było to wystarczające dla uznania, że pismo zostało Skarżącemu doręczone, a więc, że został on powiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem w dniu 25 października 2012 r. śledztwa. Organ wysłał to powiadomienie powtórnie – pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. – i zostało ono doręczone podatnikowi w dniu 12 lutego 2014 r. zastępczo (pismo odebrał dorosły domownik – ojciec Skarżącego). Temu ostatniemu pismu należy przypisać jedynie dodatkowy walor informacyjny. Skarżący zarzucał, że treść tego pisma nie odpowiada standardom wyznaczonym przez TK w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. P 30/11. O niezasadności tego zarzutu świadczy wywód poczyniony w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn.akt I FSK 1553/15, który zapadł w sprawie Skarżącego, tyle że w sprawie dotyczącej podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Tam również doszło do skierowania do podatnika analogicznego pisma analogicznej treści, informującego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. NSA stwierdził: "w piśmie z dnia 8 listopada 2012 r. zawarta jest informacja, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz że w związku z tym na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych m. in. w podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2007 r. Wskazano w nim ponadto, z jakim dniem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zakres zawartych w przedmiotowym piśmie informacji jest zatem wystarczający dla uznania, że skarżący został powiadomiony we właściwym czasie o skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jego zobowiązań podatkowych za okresy od stycznia do grudnia 2007 r. z uwagi na przesłankę określoną w art. 70 § 6 pkt 1. O.p. Ze względu bowiem na utajony charakter fazy pierwszej postępowania przygotowawczego (in rem) w sprawie karnej skarbowej nie było potrzeby podawania szczegółów tego postępowania (np. opisywania czynu, czy też kwalifikacji prawnej czynu, ani też zakresu toczącego się postępowania). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że sporne pismo z dnia 8 listopada 2012 r. zawiera w istocie w swej treści informację o skutku prawnym z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (zawieszenie biegu terminu przedawnienia), a nie tylko o wszczęciu postępowania karnego skarbowego jako przesłance, która wywołała wspomniany skutek. W świetle tezy wyroku Trybunału z dnia 17 lipca 2012 r. jest to zatem informacja dalej idąca". Nie ma powodu, by Sąd w sprawie rozpoznanej zignorował to stanowisko. Pozostaje ono zbieżne z orzecznictwem NSA, które wskazuje, że "w stanie prawnym obowiązującym od 15 października 2013 r., aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) przed upływem terminu przedawnienia muszą łącznie zaistnieć następujące przesłanki: - wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, - postępowanie to wiąże się z niewykonaniem zobowiązania, którego bieg terminu zostaje zawieszony, - podatnik w trybie art. 70c O.p. zostaje zawiadomiony o wszczęciu tego postępowania, co oznacza, że powinien zostać poinformowany o zakresie przedmiotowym tego postępowania, co najmniej poprzez wskazanie jednostki redakcyjnej Kodeksu karnego skarbowego dotyczącej czynu, w sprawie którego wszczęto postępowanie" (wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r., I FSK 1729/15, CBOSA). Tut. Sąd podziela to stanowisko i stwierdza, że przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia w rozpoznanej sprawie zostały spełnione. Organ mógł więc prowadzić postępowanie i wydać decyzję co do meritum. Spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy można uznać za udowodnione, że Skarżący prowadził w 2007 roku działalność gospodarczą polegającą na obrocie olejem opałowym, ziemią bielącą oraz mączką mięsno-kostną. Zdaniem Sądu, ustalenia organów w tym zakresie są w pełni prawidłowe. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (według stanu na 2007 r. – Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.), opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej "spółką". Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 4 lit.a tej ustawy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 5,5% przychodów z działalności wytwórczej, robót budowlanych lub w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton, a zgodnie ust. 1 pkt 5 lit. b, 3,0% przychodów z działalności usługowej w zakresie handlu. Według art. 15 ust. 1, podatnicy oraz spółki, których wspólnicy są opodatkowani w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, są obowiązani posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów, prowadzić wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ewidencję wyposażenia oraz, odrębnie za każdy rok podatkowy, ewidencję przychodów, zwaną dalej "ewidencją", z zastrzeżeniem ust. 3 i 3a. Zgodnie z ust. 2, obowiązek prowadzenia ewidencji powstaje od dnia, od którego ma zastosowanie opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, w przypadku nieprowadzenia ewidencji lub prowadzenia jej niezgodnie z warunkami wymaganymi do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, a także w przypadku stwierdzenia istnienia związków gospodarczych podatnika, o których mowa w art. 25 ustawy o podatku dochodowym, organ podatkowy określi wartość niezewidencjonowanego przychodu, w tym również w formie oszacowania, i określi od tej kwoty ryczałt zgodnie z ust. 2, zgodnie z którym, ryczałt, o którym mowa w ust. 1, stanowi pięciokrotność stawek, o których mowa w art. 12, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego ewidencjonowania; ryczałt ten nie może być wyższy niż 75% przychodu, o którym mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że naczelnik urzędu skarbowego wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W ocenie organów podatkowych Skarżący dokonał zakupu opisanych na wstępie towarów poza ewidencją oraz poza ewidencją dokonał ich sprzedaży, skutkiem czego zaniżył podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz należny podatek z tego tytułu. Skarżący natomiast zarzucał organom podatkowym przede wszystkim naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym, prowadzące do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie podatkowe przeprowadzone w niniejszej sprawie zostało oparte na ustaleniach dokonanych w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony m.in. w trakcie czynności sprawdzających wobec kontrahentów Skarżącego, przesłuchań świadków dokonanych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie oraz w oparciu o dowody zgromadzone przez inne organy kontroli skarbowej i organy administracyjne, a także w oparciu o materiały pochodzące z akt z śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w L. sygn. [...] (w postaci protokołów przesłuchania świadków D.D., J.K. P.B. oraz A.S.). Materiały te zostały włączone do akt niniejszej sprawy stosownymi postanowieniami. Organy podatkowe pozyskiwały materiał dowodowy bez udziału Skarżącego, gdyż Skarżący w tym postępowaniu pozostawał całkowicie bierny, odmawiał składania wyjaśnień czy dostarczania dokumentów (które był obowiązany posiadać nawet przy założeniu, że korzystał ze zryczałtowanej formy opodatkowania przychodów) czy wskazania kontrahentów, od których nabywał zakwestionowane towary i którym je sprzedał. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać, że pozyskane od dostawców Skarżącego faktury VAT wystawione na jego rzecz w 2007 r., dotyczące zakupu oleju opałowego, mączki mięsno-kostnej i ziemi bielącej dokumentują faktyczne transakcje. Podkreślenia wymaga, że na większości zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, tj. faktur, umów, oświadczeń, dotyczących ww. transakcji widnieją podpisy i pieczątka Skarżącego, towar będący przedmiotem zakupu został przez Skarżącego w całości zapłacony, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji kasowej oraz bankowej przekazanej przez kontrahentów. Poza tym zakwestionowany towar został także przez Skarżącego odebrany (w większości przypadków wynajętymi środkami transportu), co potwierdzili również przesłuchani w sprawie świadkowie. Zdaniem Sądu nie ulega też wątpliwości, że Skarżący nie wykorzystał zakupionych towarów do własnych potrzeb, lecz dokonał ich dalszej odsprzedaży. Jak wynika z ustaleń dokonanych na podstawie faktur VAT, w 2007 r. Skarżący zakupił 599.658 litrów oleju opałowego – wedle jego oświadczenia – z przeznaczeniem na własne potrzeby (cele grzewcze). Nie mógł ich jednak do takich celów wykorzystać, bo nie miał możliwości magazynowania tego oleju, nie miał też urządzeń grzewczych opalanych olejem opałowym w miejscu działalności (mieszkanie w bloku w S.), a innych miejsc nie wskazał. Organ ustalił, że Skarżący nie jest właścicielem nieruchomości (informacja uzyskana z Ministerstwa Sprawiedliwości Departament Informatyzacji Rejestrów Sądowych, Informacja o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r.). Skarżący, powołując się na wykorzystanie oleju do wytwornicy pary (nr fabryczny [...]) nie udowodnił faktu użytkowania tego urządzenia, a z informacji uzyskanej od Urzędu Dozoru Technicznego wynika, że Skarżący wbrew prawu (rozporządzenie RM w sprawie urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu) nie dokonał zgłoszenia ani kotła wytwornicy pary o wskazanym numerze, ani jakichkolwiek innych urządzeń technicznych, w tym zbiorników do magazynowania oleju opałowego. Skarżący udzielał przy tym sprzecznych oświadczeń dostawcom w zakresie przeznaczenia oleju opałowego – raz podawał, że będzie go zużywać na własne cele grzewcze, innym razem, że jest właścicielem młynów lub producentem mączki mięsno-kostnej. Wreszcie z informacji uzyskanej od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (pismo z dnia 14 listopada 2013 r.) wynika, że Skarżący nie posiadał w 2007 r. koncesji na obrót paliwa ciekłymi, nie występował tez o udzielenie takiej koncesji. Zasadny była zatem wniosek organów, że Skarżący zakupił olej opałowy, by go dalej sprzedać (poza ewidencją). Podobny wniosek płynie z ustaleń dotyczących zakupów mączki mięsno-kostnej i ziemi bielącej. Skarżący nabywał znaczne ich ilości (ponad 5 tys ton mączki w skali roku, jednorazowo od 20 do 25 ton oraz ponad 18 ton ziemi bielącej – jednorazowo od 1 do 5 ton). Z zeznań świadków wynika, że zakupiona mączka była transportowana w okolice S. i tam kipowana na pole lub do magazynu. Przyjmując założenie, że Skarżący był posiadaczem pól uprawnych (mączka jest wykorzystywana jako polepszacz gleby) organ stwierdził, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wymagań weterynaryjnych dla dodatków do wzbogacania gleb nabywca takiego polepszacza gleby ma obowiązek zgłoszenia zamiaru ich nabycia właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii, czego Skarżący nie uczynił. Organy ustaliły to poprzez zapytania skierowane do wszystkich Wojewódzkich Inspektoratów Weterynaryjnych w kraju. Słuszny był wniosek organów, że przy restrykcyjnych przepisach korzystania z mączki mięsno-kostnej oraz możliwości jej użycia tylko sezonowo (przed siewem zbóż) nie jest możliwe, by Skarżący nabytą mączkę wykorzystał we własnym zakresie. Wprawdzie Skarżący posiadał zezwolenie na prowadzenie składu produktów przetworzonych kategorii 3 (mączka), ale zezwolenie to dotyczyło obiektów we W., tymczasem mączka była przewożona do S. (zeznania świadka S.S.). Do różnych miejsc Skarżący transportował również ziemię bielącą (zeznania świadków D.D., A.S., W.M., którzy wskazali: S. woj. [...], S., woj. [...], w pozostałych przypadkach towar był przeładowywany na stacji benzynowej w K. na inny samochód). Biorąc pod uwagę, że ziemia bieląca znajduje zastosowanie jako środek odbarwiający i czyszczący w przemyśle spożywczym, włókienniczym, farmaceutycznym, kosmetycznym i petrochemicznym, oraz że Skarżący nie prowadził działalności wytwórczej w żadnej z ww. branż (nie posiadał bazy technicznej, środków trwałych, nie zatrudniał żadnych pracowników, aby taką działalność prowadzić, nie dokonywał również sprzedaży wyrobów, w procesie produkcji których mogła zostać wykorzystana ziemia bieląca), jest jasne, że ta ziemia nie mogła zostać zużyta na własne potrzeby Skarżącego, lecz musiała zostać nabyta w celach odsprzedaży. Słusznie organy wzięły pod uwagę i to, że Skarżący w 2007 r. nie dokonywał odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakupy wymienionych towarów. Sąd podziela pogląd organów, że wszystko to prowadzi do wniosku, iż nie było zamiarem Skarżącego ujawnianie okoliczności związanych z zakupami i dalszym wykorzystaniem towaru. Przecież gdyby Skarżący towary te wykorzystał na własne potrzeby, działając racjonalnie skorzystałby z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Reasumując, Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, który następnie został poddany prawidłowej kwalifikacji prawnej (pozarolnicza działalność gospodarcza – art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Analiza zgromadzonego materiału dowodowego daje podstawę do stwierdzenia, że Skarżący w 2007 r. poza ewidencją dokonał zakupu oleju opałowego, mączki mięsno-kostnej i ziemi bielącej, które następnie – również poza ewidencją - zostały przez Skarżącego sprzedane nieustalonym odbiorcom. Prawidłowo organy podatkowe określiły wartość niezaewidencjonowanego przychodu dokonując oszacowania w drodze innej, niż wymienione w art. 23 § 3 O.p. metody, a mianowicie z użyciem danych pozyskanych od przedsiębiorców dokonujących obrotu olejem opałowym, mączką mięsno-kostną oraz ziemią bielącą w zakresie stosowanych przez nie cen sprzedaży tych towarów. Pozwoliło to określić wartość sprzedaży, a następnie – od tej kwoty – ryczałt od przychodu niezaewidencjonowanego (zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 u.z.p.d.). W tym zakresie ustalenia organów nie były przez Skarżącego kwestionowane, a Sąd analizując ten wątek sprawy nie dopatrzył się żadnych uchybień. W skardze kwestionowano przede wszystkim prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego o gromadzeniu i ocenie dowodów. Zarzucając naruszenie art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 O.p. Skarżący wskazywał, że należałoby ustalić, kto, kiedy i w jakich okolicznościach nabywał towar od podatnika. Samo stwierdzenie, że sprzedał go do "nieustalonych odbiorców", a datą sprzedaży był dzień wystawienia faktury VAT sprawia, że nie została, zdaniem Skarżącego, spełniona przesłanka pozwalająca obciążyć go podatkiem. Jest to domniemanie, które nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Sąd zarzut ten uważa za niezasadny uznając, że wniosek organu o sprzedaży towarów do nieustalonych odbiorców z przyjęciem daty sprzedaży w dacie wystawienia faktury mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ kieruje się tu zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Logika wniosków organu jest niezaprzeczalna – skoro jak ustalono, Skarżący nabywał towary, skoro ich nie mógł wykorzystać na własne potrzeby (bo nie miał ku temu warunków), to jest jasne, że je sprzedał, sprzedaży nie ewidencjonując. Taka ocena mieści się w granicach zasady praworządności (art. 122 O.p.) i nie narusza w żaden sposób zasady zaufania (art. 121 § 1 O.p.). Ustalenia organów nie są domniemaniami, lecz wnioskowaniem – absolutnie niezbędnym przy ocenie dowodów. Niezasadny jest też zarzut dotyczący niewywiązania się przez organy z obowiązków udowodnienia Skarżącemu istotnych w sprawie okoliczności. Zdaniem Skarżącego, podatnik nie ma obowiązku udowadniania, iż twierdzenia organu są nieprawdziwe, a to organ ma udowodnić, że jego twierdzenia są prawdziwe. Sąd zaznacza, że wprawdzie obowiązek dowodzenia spoczywa na organie, ale ciężar dowodu już nie zawsze. Z art. 187 § 1 O.p. wynika tylko, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie może to jednak uzasadniać prób przerzucania na organy podatkowe obowiązku poszukiwana dowodów, które powinien dostarczyć sam podatnik. W nowszym niż podane przez Skarżącego orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że wprawdzie obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organach podatkowych, nie należy jednak mylić tak określonego obowiązku z ciężarem dowodu w postępowaniu dowodowym, który określają regulacje materialnego prawa podatkowego (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 192). Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze, wielokrotnie formułowano tezę, że ciężar dowodu, tj. obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie nie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Przeciwnie, niejednokrotnie z norm prawa materialnego wynika, że ciężar dowodu nałożony został na stronę postępowania, a pożądane przez nią skutki materialnoprawne mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże środki dowodowe, które umożliwią organowi przeprowadzenie stosownego dowodu w postępowaniu podatkowym (ibidem, s. 199 i n.). Jest tak w szczególności w przypadkach, gdy to na podatniku spoczywa obowiązek gromadzenia stosownej dokumentacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2012 r., I FSK 1042/11, CBOSA). Organy nie mają wiec obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności twierdzone przez podatnika, które stoją w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu podatkowym, zwłaszcza gdy podatnik pozostaje bierny, wręcz oporny wobec działań organów i w żaden sposób nie uczestniczy w procesie gromadzenia dowodów, mimo że miał taki prawny obowiązek. Sąd stwierdza, że organy ze swych obowiązków dowodowych w pełni się wywiązały – w przeciwieństwie do podatnika. Niezasadny jest także zarzut niedopuszczalności użycia dowodów z postępowania karnego, które zostało umorzone. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z art. 181 O.p. wynika natomiast, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Żadem przepis O.p. nie uzależnia mocy dowodowej materiałów z postępowania karnego od sposobu zakończenia tego postępowania, co oznacza, że mogą być one dowodem w postępowaniu podatkowym, niezależnie od tego, jak zakończy się postępowanie karne. Po drugie, z przepisu wynika, że O.p. nie daje pierwszeństwa zasadzie bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, a wręcz przeciwnie – za dowody o równorzędnej mocy dowodowej są uznawane również dowody pośrednie, uzyskane w innym postępowaniu. Dlatego zarzuty skargi na naruszenia w tym zakresie są całkowicie bezpodstawne. Zarzuty kierowane pod adresem samej wiarygodności zeznań świadków są częściowo niezrozumiałe, bo Skarżący nawiązuje do zeznań świadka O., tyle że transakcje Skarżącego z firmą D., w której świadek był zatrudniony, nie były przedmiotem ustaleń organów w niniejszej sprawie. Wreszcie niezasadny jest argument o rzekomym fałszerstwie faktur – Skarżący twierdził, że na fakturach zakupowych oleju opałowego większość podpisów jest nie jego, w związku z czym wnosił w postępowaniu sądowym o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Jak już wyżej zaznaczono, Sąd wniosku tego nie uwzględnił. Natomiast co do twierdzenia o rzekomym fałszerstwie Sąd zauważa, że Skarżący znowu nie poparł go żadnymi dowodami, np. zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa. Zdaniem Sądu, konsekwencją stwierdzenia przez Skarżącego faktu "podszycia się" pod jego tożsamość powinno być zawiadomienie o tym organów ścigania, gdyż taki czyn nosi znamiona przestępstwa art. 190a § 2 oraz art. 275 § 1 K.k. Tymczasem Skarżący nie wskazał, aby o posłużeniu się jego danymi powiadomił organy ścigania. Nie sposób argumentu Skarżącego uznać za wiarogodny także dlatego, że kłóci się z rozsądkiem twierdzenie, jakoby sześć odrębnych podmiotów gospodarczych (bowiem w niniejszej sprawie dostawcami Skarżącego było sześć niezależnych podmiotów) podjęło działania mające na celu doprowadzenie do sytuacji, w której na Skarżącego nałożone zostaje zobowiązanie w podatku VAT Reasumując, wbrew twierdzeniom Skarżącego organy orzekające w sprawie nie naruszyły zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze, tj. art. 121 i 122 O.p. Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Istotne jest również to, że w trakcie całego postępowania prowadzonego przez organy podatkowe Skarżący pozostawał całkowicie bierny, odmawiał składania wyjaśnień czy dostarczania dokumentów (które był obowiązany posiadać nawet przy założeniu, że korzystał ze zryczałtowanej formy opodatkowania przychodów) czy wskazania kontrahentów, od których nabywał zakwestionowane towary i którym je sprzedał. Tak więc organy podatkowe bez udziału Skarżącego zgromadziły materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły tak zgromadzony materiał dowodowy. Dokonały też jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto wskazać należy, że Skarżący nie przedłożył i nie zgłosił żadnego obiektywnego - tj. możliwego do zweryfikowania za pomocą innych dowodów - dowodu, z którego wynikałoby, że poczynione przez organy ustalenia są nieprawidłowe. Za niezasadne należało również uznać zarzuty dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 24b u.p.d.o.f. w związku z art. 23 § 1, § 4 i § 5 O.p., art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 24a ust. 3 pkt 1 tej ustawy i art. 15 ust. 1 u.z.p.d. Skarżący podnosił, że w 2007 r. nie uzyskał żadnych przychodów, natomiast organy podatkowe przyjęły jedynie domniemanie odnośnie do dokonywanych przez Skarżącego zakupów jak i ich dalszej odsprzedaży. To stanowisko organów podatkowych, zdaniem Skarżącego, spowodowało, że doszło do przekroczenia ustawowego progu pozwalającego skorzystać ze zryczałtowanej formy opodatkowania przychodu, z czym Skarżący się nie zgadza. Zdaniem Sądu, wobec zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów nie sposób uznać stanowska Skarżącego za zasadne. Dowody te w sposób bezsporny potwierdziły tezę organów podatkowych o dokonaniu przez Skarżącego w 2007 r. zakupu oleju opałowego, mączki mięsno-kostnej i ziemi bielącej, poza ewidencją oraz dokonaniu przez Skarżącego poza ewidencją ich sprzedaży, skutkiem czego podatnik zaniżył podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz należny podatek z tego tytułu. Zatem wbrew zarzutom skargi zaskarżoną decyzję należało uznać za w pełni prawidłową. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).