III SA/Wa 1744/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Asesor WSA Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. w Z. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Z. w Z. (dalej "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który został uzupełniony pismem z dnia 18 lipca 2018 r. W uzasadnieniu tego wniosku Skarżąca wskazała, że została zobowiązana do uiszczenia kwoty 9.107 zł tytułem wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Jednocześnie na podstawie trzech innych decyzji Ministra Pracy Rodziny i Polityki Społecznej została zobowiązana do wpłaty w wysokości 107.156 zł. Wskazana należność stanowi znaczne obciążenia dla budżetu placówki oświatowej, w szczególności że przeciętne miesięczne wydatki na zabezpieczenie realizacji zadań przez Skarżącą wynoszą około 200.000 zł i Skarżąca nie jest w stanie uiścić przedmiotowej kwoty bez wyrządzenia znacznej szkody w wykonywaniu obowiązków wynikających z ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 996). Zwrócono również uwagę na okoliczność realizowania przez Skarżącą projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskich, a opóźnienia w płatnościach mogą, zdaniem Skarżącej, skutkować nałożeniem kar umownych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." - Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., II GZ 518/14.). Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. – uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo argumentacja Skarżącej została wzmocniona poprzez nadesłanie do akt spraw o sygn. III SA/WA 1741/18 i III SA/WA 1742/17 dokumentów dotyczących analogicznych wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tj. m.in.: kopia bilansu jednostki budżetowej – samorządowego zakładu budżetowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2017 r., kopia rachunku zysku i strat jednostki na dzień 21 grudnia 2017 r., zestawienie wpływów oraz zobowiązań Skarżącej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 lipca 2018 r., kopia umów finansowych dla Projektu Programu E., które Sąd w niniejszej sprawie także przeanalizował rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, Skarżąca uprawdopodobniła, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji (oraz innych analogicznych decyzji za pozostałe okresy) będą grozić Skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Z przesłanych dokumentów jednoznacznie wynika, iż Skarżąca nie osiąga zysków a jedynie notuje straty oraz praktycznie wszystkie uzyskane środki przeznacza na swoje cele statutowe. W 2016 r. Skarżąca zanotowała stratę w wysokości 3 352 063,66 zł a w 2017 r. 4 009 600,89 zł. Ponadto w bieżącym roku Skarżąca uzyskała kwotę 1 872 670 zł a wydatkowała na swoją działalność kwotę 1 768 442,73 zł. Sąd ma świadomość, iż obecnie Skarżąca posiada nadwyżkę uzyskanych środków nad wydatkami, jednak przyjąć należy, że na koniec roku, tak jak w latach poprzednich wpływy oraz wydatki Skarżącej wyrównają się. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko Skarżącej, że wykonanie decyzji wydanych przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej grozić by mogło zaprzestaniem wykonywania przez Skarżącą zadań publicznych, wskazanych w Prawie oświatowym. Powyższe pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki w postaci choćby konieczności zapewnienia uczniom innej placówki oświatowej. Sąd miał również na uwadze fakt realizacji przez Skarżącą umów współfinansowanych z środków europejskich, których niewykonanie wiązałoby się z karami umownymi i obowiązkiem zwrotu uzyskanego dofinansowania, co również mogłoby skutkować zaprzestaniem wykonywania przez Skarżącą działalności oświatowej. Reasumując, zdaniem Sądu, sytuacja finansowa Skarżącej nie pozwala jej na wykonanie zaskarżonej decyzji bez uszczerbku dla realizowanych zadań publicznych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.