III SA/Wa 1746/14

| | P O S T A N O W I E N I E Dnia 10 lutego 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania tytułu wykonawczego Skarżąca B. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2014r. w. przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. Ponadto Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego nr [...] z 24 kwietnia 2014r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r., II FSK 502/09). Przede wszystkim należy mieć jednak na względzie, że artykuł 61 § 3 P.p.s.a daje Sądowi możliwość wstrzymania wyłącznie zaskarżonych aktów (podkreślenie własne Sądu) oraz aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrócić należy baczną uwagę, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi, uznanymi za wiążące w orzecznictwie sądowym i administracyjnym, wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna była być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 20 listopada 1997r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). Innymi słowy mówiąc: rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy, niż ta, w której wniesiono skargę. Badając tożsamość sprawy należy więc ustalić, czy istnieje tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków oraz tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 września 2008r., sygn. akt I SA/Wr 205/08, Lex nr 494552). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 grudnia 2008r. II FZ 440/08 "stosownie do art. 61 § 3 u.p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności administracji wymienionych w art. 61 § 1 tego przepisu, o ile zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wystąpienie jedynie tych przesłanek mogło spowodować wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie aktu lub czynności administracji wymienionej w art. 61 § 2 u.p.p.s.a.". W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2013r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. i tylko te decyzje mogły być przedmiotem wstrzymania w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a nie wskazany przez Skarżącą tytuł wykonawczy. Ponadto wskazać należy, że wniosek Skarżącej nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony przez co nie zawierał żadnych okoliczności odnoszących się do przesłanek opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia więc również jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.