III SA/Wa 1752/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2013 r. oraz dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] września 2014 r. określił "I." Sp. z o.o. (dalej "Skarżąca"), przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. za październik, listopad 2013 r. oraz zabezpieczył na majątku Skarżącej, ww. zobowiązania podatkowe wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Skarżąca w odwołaniu zarzuciła zaskarżonej decyzji nieważność na podstawie art. 247 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), wynikającą z wydania tej decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości tj. art. 33 § 2 i § 4 w związku z art. 15 i art. 16 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 31 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214, ze zm.), gdyż decyzja tego rodzaju, w trakcie trwania postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. mogła być wydana jedynie przez ten organ. Ponadto Skarżąca podniosła zarzut nieważności decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, jako wynikający z naruszenia art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 13 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, polegający na wydaniu decyzji o zabezpieczeniu pomimo braku istnienia koniecznej przesłanki wskazanej w tych przepisach, gdyż żadne postępowanie podatkowe ani kontrola podatkowa wobec niej w chwili wydania decyzji o zabezpieczeniu nie znajdowała się w toku. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 33 §1 w związku z art. 210 §1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, że istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, w szczególności, że trwale nie uiszcza ona wymagalnych zobowiązań, przy czym uzasadniając tę obawę organ wskazuje na zobowiązanie nie tylko wymagalne, ale którego kwota nie została określona i którego istnienie nie zostało w ogóle przesądzone, gdy tymczasem Skarżąca nie zalega z regulowaniem wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji i wstrzymanie jej wykonania, lub o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzja z [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wskazał, że mimo iż okoliczności wskazane w piśmie strony mogą stanowić ewentualną podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności, to nie powodują jednak, że pismo traci charakter odwołania. W konsekwencji pismo powinno ono być załatwione w trybie odwoławczym, który ma pierwszeństwo przed trybami nadzoru. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że art. 33 ustawy Ordynacji podatkowej wyraźnie przyznaje kompetencje do wydania decyzji o zabezpieczeniu organowi podatkowemu. Wyjaśnił, że z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa nie wynika upoważnienie dla Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do wydania decyzji zabezpieczającej, bo nie jest on organem podatkowym w rozumieniu przepisów tej ustawy. Taki przymiot zaś na podstawie art. 13 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacji podatkowej ma Naczelnik Urzędu Skarbowego. Również ustawa o kontroli skarbowej nie wskazuje właściwości Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do wydania decyzji w trybie art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa. Zakres kompetencji organu kontroli skarbowej do wydawania decyzji administracyjnych został uregulowany w art. 24 ustawy o kontroli skarbowej. Przepis ten określa, jakie rozstrzygnięcia może wydać organ kontroli skarbowej, a wśród tych decyzji nie ma decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy uznał, że nie naruszono przepisów o właściwości. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej z art. 33 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że możliwe jest zabezpieczenie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. Zaznaczył, że w przypadku wszczęcia postępowania kontrolnego przez organ kontroli skarbowej uprawnionym do dokonania zabezpieczenia nie jest organ kontroli skarbowej, który prowadzi to postępowanie, ale na wniosek tego organu właściwy dla kontrolowanego organ podatkowy, który jest wierzycielem obowiązków wynikających z decyzji wydawanych przez organ kontroli skarbowej. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołania dotyczącym naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. zawarł w decyzji uzasadnienie faktyczne tj. przytoczył okoliczności ustalone w toku kontroli skarbowej, które w ocenie organu podatkowego wskazywały na wystąpienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W zaskarżonej decyzji zostało zawarte także uzasadnienie prawne, tj. zostały wskazane przepisy prawa, które w danym stanie faktycznym i okolicznościach sprawy mają zastosowane i pozwalają na wydanie decyzji o zabezpieczeniu. Organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym wobec Skarżącej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2013 r. (postanowienie z [...] września 2014 r. o wszczęciu postępowania kontrolnego, doręczone Skarżącej 19 września 2014 r.) zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. o dokonanie zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013r. oraz październik i listopad 2013 r. We wniosku wskazał, że Skarżąca nie została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, z uwagi na treść art. 283c § 1 pkt 1 lit. b i lit. e ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym nie zawiadamia się o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, jeżeli ma być podjęte na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub o przestępstwo skarbowe. Uzasadniając konieczność dokonania zabezpieczenia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał na takie okoliczności występujące w sprawie jak: • siedziba Skarżącej i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem "wirtualnego biura", • brak innych zgłoszonych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej (brak magazynu towarów handlowych i możliwości przechowywania towaru), • brak środków trwałych, • niezatrudnianie pracowników, • deklarowanie dostaw towarów w wielkości zbliżonej do kwot zgłaszanych jako nabycie, • zakup paliwa w znacznej części stanowiącej 83% wszystkich zakupów w T. Sp. z o.o. tj. w firmie, wobec której prowadzone jest śledztwo w związku z podejrzeniem, iż wystawione przez sprzedawcę faktury poświadczają nieprawdę i nie zostały podpisane przez prezesa zarządu T. Sp. z o.o., • dokonywanie płatności za towar nie bezpośrednio sprzedawcy towaru, a na rzecz innych podmiotów, które nie są kontrahentami Skarżącej, w tym podmiotu posiadającego siedzibę w tzw. raju podatkowym, - wskazują, że działalność Skarżącej miała charakter fikcyjny i że, istnieje duże prawdopodobieństwo, że faktury VAT dokumentujące transakcje pomiędzy T. Sp. z o.o., a Skarżącą nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. W związku z tym, w ocenie organu kontroli skarbowej, Skarżąca zaniżyła zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013r. na kwotę 2.043.510,00 zł, za październik 2013r. na kwotę 451.486,00 zł i za listopad 2013r. na kwotę 250.845,00 zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. przedstawione przez organ kontroli skarbowej okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, świadczą o nieujawnianiu zobowiązań powstałych z mocy prawa i nierzetelnym prowadzeniu ksiąg podatkowych. Okoliczność "nierzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych" została wymieniona w art. 154 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.z 2012r. poz. 1015 ze zm.) jako jedna z przesłanek zabezpieczenia, stanowiąca podstawę do wystawienia przez organ egzekucyjny zarządzenia zabezpieczenia. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnioną obawę, że przyszłe zobowiązania podatkowe Skarżącej w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013r., październik i listopad 2013r. na przybliżoną łączną kwotę 2.745.841,00 zł (należności głównej) i kwotą odsetek za zwłokę w wysokości 239.338,00 zł nie zostaną wykonane potwierdzają zaistniałe w sprawie okoliczności: - brak majątku, na którym można ustanowić zabezpieczenie należności w postaci hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, odpowiadającego kwocie przyszłych zobowiązań podatkowych, - fikcyjność zawieranych transakcji, podawanie nieprawdy w składanych deklaracjach podatkowych, a w związku z tym niewykonywanie w sposób prawidłowy wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym w sposób trwały. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił także uwagę, że zrealizowany przez Skarżącą za 2013 r. dochód w wysokości 23.689,58 zł, przy braku majątku trwałego, w porównaniu do określonej przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych, również uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, gdyż Skarżąca nie dysponuje odpowiednimi aktywami do uiszczenia ewentualnie określonej przez organ kontroli skarbowej kwoty zobowiązań podatkowych dobrowolnie lub przymusowo. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie bezsprzecznie zaistniały obiektywne przesłanki do wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] września 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie: • art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej polegającej na uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki do wydania decyzji o zabezpieczeniu, w sytuacji gdy po pierwsze żadna kontrola wobec Skarżącej nie znajdowała się w toku, a po drugie brak było podstaw do przyjęcia, iż istnieje taka potrzeba; • art. 120 i art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób sprzeczny z zasadami legalizmu, nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz prawdy materialnej, a zwłaszcza uznania za podstawowy dowód w sprawie wyjaśnień składanych przez K. L. Prezesa Zarządu i jedynego wspólnika T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "T. Sp. z o.o.") w charakterze podejrzanego, a także wydanie decyzji bez prowadzenia postępowania podatkowego tj. bez zgromadzenia i wnikliwej analizy dowodów; • art. 187 § 1 w zw. z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wykazania przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w zakresie uznania, że w chwili wydania decyzji przez organ I instancji zaistniały przesłanki, które uprawniałyby ten organ do wydania decyzji o określeniu wysokości oraz zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. • art. 8 ust. 1. i art. 9 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 584) poprzez brak poszanowania dla podstawowych zasad swobody wykonywania działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Niewątpliwie aby ocenić zasadność działania organów podatkowych konieczne jest odwołanie się do treści art. 33 O.p. Stosownie do art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 2 O.p.). W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt 2 O.p.). Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 O.p. jednoznacznie wynika z treści przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., tj przepisów kształtujących zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 373/05, opubl. CBOSA). Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "niewykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Nie ma przy tym wątpliwości, iż to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do oceny/uznaniu właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 594/11, opubl. CBOSA). Przepis art. 33 § 1 O.p. reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są: trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym; dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności". Zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007 r., t. I, s. 289-290). Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody, czy ustalenia faktyczne uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w analizowanym przepisie (por. wyroki NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1230/10 i z dnia 11 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1383/08, opubl. CBOSA). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe wykazały wystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązań majątkowych na majątku Spółki. Po pierwsze, należy wskazać, że na gruncie art. 33 O.p. mowa jest o sytuacjach, w których wprawdzie przepisy podatkowe wprost nie wskazują na możliwość uprawdopodobnienia pewnych okoliczności, natomiast posługują się sformułowaniami o skutkach porównywalnych. Zauważyć należy, że w powołanym przepisie mowa jest o przesłankach zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, które mogą uzasadniać przypuszczenie, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że mogą uprawdopodobnić brak zapłaty podatku w przyszłości (por. D. Strzelec, Udowodnienie a uprawdopodobnienie w sprawach podatkowych, Monitor Podatkowy 2012 Nr 6, opubl. Legalis). Stąd też organy podatkowe nie były zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane lecz do jego uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie nie prowadzi do pewności, lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia faktu. Niemniej jednak obowiązek uprawdopodobnienia występuje z reguły wówczas, gdy dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc dającego pewność co do istnienia faktów prawotwórczych nie jest praktycznie możliwe lub celowe (por. A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, PP 2004 Nr 3, s. 47), co ma miejsce w przypadku instytucji zabezpieczenia przewidzianej w art. 33 O.p. W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, iż postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem odrębnym od postępowania kontrolnego, czy też postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania, w toku którego następuje weryfikacja dokonanych ustaleń i określenie na ich podstawie zobowiązania podatkowego. Ocena dowodów stanowiąca podstawę przyszłych rozstrzygnięć dotyczących między innymi wysokości zobowiązania podatkowego wykracza poza zakres postępowania zabezpieczającego. Kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być więc przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania (wyrok WSA w Lublinie z dnia 19.01.2011 r., sygn. akt I SA/Lu 569/10 i wyrok NSA z dnia 1.06.201 lr., sygn. akt I GSK 397/10). Tym samym niemożliwa jest również merytoryczna ocena podnoszonych w tym zakresie zarzutów. Po drugie, z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 33 O.p., a tym samym dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. za październik, listopad 2013 r., było w pełni uzasadnione. Prowadzone czynności kontrolne wykazały, iż "I." Sp. z o.o. w badanym okresie zajmowała się obrotem olejem napędowym. Głównym dostawcą oleju była T. Sp. z o.o. mieszcząca się na terenie tzw. "wirtualnego biura" z siedzibą w Warszawie. Zakup paliwa udokumentowany był na podstawie 99 faktur VAT, wskazujących jako ich wystawcę T. Sp. z o.o. Łączna wartość brutto tych faktur to kwota 14.710.988,49 zł (w tym podatek VAT w kwocie 2.750.835,25 zł) stanowiąca 83% wszystkich zgłoszonych do odliczenia nabyć towarów za okres od lipca do listopada 2013r. Faktury te ujęte były w prowadzonych przez Spółkę ewidencjach podatkowych. Transakcje te miały miejsce do dnia 05.11.2013r. (taka data widnieje na ostatniej fakturze wystawionej rzekomo przez T. Sp. z o.o.). Ustalono także, że "I." Sp. z o.o. zobowiązania wobec T. Sp. z o.o. regulowała, poza przelewami na rzecz TRAMEL Sp. z o.o., również za pośrednictwem L. LIMITED z siedzibą w Nikozji (Cypr) tj. w kwocie 8.143.000,00 zł oraz za pośrednictwem B. sp. z o.o. z siedzibą w W. tj. w kwocie 1.518.995,17 zł. W ewidencji księgowej "I." Sp. z o.o. ujęto faktury VAT na zakup oleju napędowego, co do których zaistniało uzasadnione podejrzenie, iż poświadczają nieprawdę i nie zostały podpisane przez K. L. prezesa zarządu T. Sp. z o.o. tj. formalnego wystawcę tych faktur. Istnieje uzasadnione podejrzenie, iż faktury te zostały wystawione w celu zawyżenia wartości naliczonego podatku od towarów i usług i doprowadzenia do uszczuplenia wartości podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego. Za kwiecień, maj i czerwiec 2013r. "I." Sp. z o.o. składała w Urzędzie Skarbowym w C. zerowe deklaracje dla podatku od towarów i usług. Natomiast za pozostałe okresy wykazywała już znaczne obroty, składając za III kwartał 2013r., za październik i listopad 2013r. deklaracje VAT-7 do Urzędu Skarbowego W., a za grudzień 2013r. do [...] Urzędu Skarbowego w W.. Ze składanych przez Spółkę deklaracji VAT-7 za III kwartał 2013r. wynikała kwota podatku VAT do wpłaty, natomiast za październik, listopad i grudzień 2013r. nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres. Wykazywane w deklaracjach VAT-7 przez Spółkę dane, w szczególności za październik, listopad i grudzień 2013r. wskazują, iż deklarowała ona dostawy towarów w wielkościach zbliżonych do kwot zgłoszonych jako nabycia, zdaniem organu, w celu uniknięcia deklarowania i zapłaty podatku VAT. Prezesowi zarządu i jedynemu udziałowcowi T. Sp. z o.o. Panu K. L. prokurator Prokuratury Okręgowej W. w toku śledztwa postanowieniem z dnia [...].11.2013r. przedstawił zarzuty m.in. o to, że działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej podpisywał i składał deklaracje podatkowe T. Sp. z o.o. podając w nich nieprawdziwe dane. Pan K. L. przesłuchiwany w charakterze podejrzanego zeznał, że nie miał żadnej wiedzy na temat funkcjonowania firmy, faktycznych zakupów i sprzedaży, nie miał wpływu na podejmowane decyzje. Jego rola sprowadzała się do podpisywania dokumentów na polecenie osób trzecich w zamian za niewielkie wynagrodzenie. Odnośnie "I." Sp. z o.o. i dokumentów mających potwierdzić transakcje sprzedaży oleju napędowego przez T. Sp. z o.o. na rzecz ..I." Sp. z o.o. (m.in. faktur, umów i dowodów wydania z magazynu) stwierdził, iż nie zna ww. Spółki i jej prezesa, podpisy na fakturach VAT w formie paraf nie należą do niego, ponieważ on podpisuje się pełnym imieniem i nazwiskiem. Zebrany w toku kontroli materiał dowodowy w postaci faktur VAT od T. Sp. z o.o., a także nieprzedstawienie dowodów zapłaty za większość przeprowadzonych transakcji zakupu paliwa przez "I." Sp. z o.o. od T. Sp. z o.o. jest wystarczający do uznania, że przedłożone w toku kontroli faktury VAT zakupu paliwa od T. Sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji nabycia paliwa przez ww. Spółkę. Z uwagi na takie okoliczności jak siedziba Spółki i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem "wirtualnego biura", brak innych zgłoszonych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej (brak magazynu towarów handlowych i możliwości przechowywania towaru), brak środków trwałych, niezatrudnianie pracowników, deklarowanie dostaw towarów w wielkości zbliżonej do kwot zgłaszanych jako nabycie, zakup paliwa w znacznej części stanowiącej 83% wszystkich zakupów w T. Sp. z o.o. tj. w firmie, wobec której prowadzone jest śledztwo w związku z podejrzeniem, iż wystawione przez sprzedawcę faktury poświadczają nieprawdę i nie zostały podpisane przez prezesa zarządu T. Sp. z o.o. oraz dokonywanie płatności za towar nie bezpośrednio sprzedawcy towaru, a na rzecz innych podmiotów, które nie są kontrahentami Spółki, w tym podmiotu posiadającego siedzibę w tzw. raju podatkowym wskazują, że działalność "I." Sp. z o.o. miała charakter fikcyjny i że, istnieje duże prawdopodobieństwo, że faktury VAT dokumentujące transakcje pomiędzy T. Sp. z o.o., a "I." Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Określona w zaskarżonej decyzji kwota zabezpieczenia jest jedynie kwotą przybliżoną, prawidłowa wartość zobowiązania określona zostanie przez organ kontroli skarbowej w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, którą Strona będzie miała prawo zweryfikować w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie zabezpieczające ma jedynie charakter tymczasowy i pomocniczy w stosunku do postępowania podatkowego. Tym samym w decyzji o zabezpieczeniu wydawanej w toku kontroli skarbowej organ podatkowy nie musi szczegółowo i wnikliwie uzasadniać merytorycznie wysokości zobowiązania podatkowego. Po trzecie - ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionej obawy" - ze względu na jego rozległy zakres. Zdarzenia wymienione w art. 33 § 1 zd. 1 ustawy Ordynacja podatkowa są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania determinującymi zaistnienie przesłanki ustawowej, a zaistnienie tych zdarzeń zwiększa prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego. Do zdarzeń tych należą: - trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub - dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Uzasadnioną obawę, że przyszłe zobowiązania podatkowe "I." Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług na przybliżoną łączną kwotę 2.745.841,00 zł (należności głównej) i kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 239.338,00 zł nie zostaną wykonane potwierdzają zaistniałe w sprawie okoliczności : - brak majątku, na którym można ustanowić zabezpieczenie należności w postaci hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, odpowiadającego kwocie przyszłych zobowiązań podatkowych, - fikcyjność zawieranych transakcji, podawanie nieprawdy w składanych deklaracjach podatkowych, a w związku z tym niewykonywanie w sposób prawidłowy wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym w sposób trwały. Organy zasadnie wskazały, iż dokonanie zabezpieczenia uzasadniały nie tylko znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego, ale również działania skarżącej, które doprowadziły do określenia tego zobowiązania. Nieuprawnione rozliczanie podatku naliczonego z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i niewykazywanie do zapłaty podatku należnego, przyczyniły się do stwierdzenia nieprawidłowości w podatku od towarów i usług. Ponadto należy wskazać, że zrealizowany przez "I." Sp. z o.o. za 2013r. dochód w wysokości 23.689,58 zł, przy braku majątku trwałego, w porównaniu do określonej przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych, również uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, gdyż Spółka nie dysponuje odpowiednimi aktywami do uiszczenia ewentualnie określonej przez organ kontroli skarbowej kwoty zobowiązań podatkowych dobrowolnie lub przymusowo. Bezpodstawne są również zarzuty skargi co do wad proceduralnych zaskarżonej decyzji. Decyzję wydał właściwy organ, co wyjaśnione zostało już w decyzji odwoławczej, Dyrektor UKS nie ma bowiem uprawnień do wydania decyzji zabezpieczającej. Postępowanie przeprowadzone w rozpoznanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zatem nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia ww. przepisów postępowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę.