III SA/Wa 1758/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku z tytułu nabycia części nieruchomości w drodze zasiedzenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze Skarżący W. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na sytuację rodzinną i finansową oraz stan zdrowia i wiek. Wskazał mianowicie, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.693 zł, z której pokrywa koszty utrzymania domu w skali ok. 600 zł miesięcznie. Skarżący przedstawił szczegółowy wykaz wydatków wśród których wymienił: ogrzewanie – 150 zł, prąd – 120 zł, podatek od nieruchomości – 56 zł (kwartalnie), wodę i środki czystości – 130 zł, śmieci – 50 zł (kwartalnie). Z uwagi na zły stan zdrowia Skarżący ponosi także koszty zakupu leków w wysokości ok. 159 zł. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności. Podkreślił, że kwota spornego zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn (4.550 zł) znacznie przewyższa jego dochody oraz wartość majątku, na który składa się udział (2/4) w nieruchomości. W tej sytuacji spłata tego zobowiązania wiązałaby się z koniecznością pozyskania środków od banku, co jednak jest wykluczone z uwagi na niskie dochody Skarżącego i jego podeszły wiek (69 lat). Zdaniem Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji może przyczynić się do spowodowania trudnych do odwrócenia konsekwencji natury finansowej dla niego i jego rodziny. Wiązałoby się to bowiem z koniecznością ograniczenia bieżących wydatków na podstawowe potrzeby, które już obecnie są zaspokajane w minimalnym zakresie. W pismach z 24 lipca i 26 listopada 2013 r. Skarżący powołał się dodatkowo na fakt otrzymania upomnienia wystawionego przez wierzyciela, a następnie zawiadomienia o zajęciu emerytury. W ocenie Skarżącego zajęcie to wpływa na jego sytuację materialną przez uszczuplenie i tak już skromnych środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro przywołana ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia z takim wnioskiem, to jej obowiązkiem jest takie jego sformułowanie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony, jednakże powinna ona mieć świadomość, iż uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, tezami oraz dokumentami (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 19 listopada 2013 r., I FSK 1872/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie Skarżący uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu zaistnienie przesłanek uzasadniających udzielenie mu ochrony tymczasowej. Za takim rozstrzygnięciem przemawia przede wszystkim porównanie wysokości ustalonego zaskarżoną decyzją podatku (4.550 zł) z wysokością miesięcznych dochodów Skarżącego i ponoszonych przezeń wydatków. I tak jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest emerytura w wysokości 1.693 zł. Co istotne kwota ta uległa w ostatnim czasie zmniejszeniu, wskutek wprowadzonego począwszy od października 2013 r. potrącenia. Potrącenie to jest wynikiem wszczętego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego. Niewielki dochód uzyskiwany przez Skarżącego w całości przeznaczany jest na pokrycie bieżących wydatków. Same tylko koszty utrzymania domu wynoszą 600 zł miesięcznie. Jakkolwiek konieczność uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku - niezależnie od zamożności strony - łączy się z obniżeniem jej dochodu, to jednak Skarżący wskazał konkretne zagrożenie, wynikające z egzekwowania kwoty 4.550 zł. Wykazał mianowicie, że przymusowe wykonanie decyzji i tym samym utrata przez Skarżącego części – i tak już skromnego - dochodu niesie za sobą realne niebezpieczeństwo wystąpienia następstw trudnych do odwrócenia, chociażby w zakresie ochrony zdrowia (Skarżący jest osobą w podeszłym wieku - 69 lat, przyjmującą – z uwagi na zły stan zdrowia - regularnie leki). Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.