III SA/Wa 1838/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący M. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na trudną sytuację finansową. Wskazał mianowicie, że obecnie Urząd Skarbowy w W. zajął jego rachunek bankowy. Zajęcie to jest bezskuteczne, gdyż na wspomnianym rachunku brakuje środków. Zachodzi zatem obawa, że poborca skarbowy skieruje egzekucję do ruchomości znajdujących się w miejscu zamieszkania Skarżącego. To z kolei może prowadzić do składania wniosków o wyłączenie przedmiotów spod egzekucji, a także niepotrzebnie piętrzyć koszty postępowania. Może również istotnie wpłynąć na rodzinę Skarżącego, pozbawiając ją przedmiotów niezbędnych do utrzymania. Skarżący podkreślił, że łączna kwota dochodzonej wierzytelności jest prawie dwukrotnie wyższa od należności głównej, a zatem spełniona została przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dalszym postępowaniem egzekucyjnym. Skarżący zasygnalizował nadto, że sama decyzja też budzi uzasadnione wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro przywołana ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia z takim wnioskiem, to jej obowiązkiem jest takie jego sformułowanie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony, jednakże powinna ona mieć świadomość, iż uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, tezami oraz dokumentami (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 19 listopada 2013 r., I FSK 1872/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie Skarżący uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu zaistnienie przesłanek uzasadniających udzielenie mu ochrony tymczasowej. Za takim rozstrzygnięciem przemawia przede wszystkim porównanie wysokości dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym należności (ponad 2.334 zł - łącznie z odsetkami i kosztami egzekucji) z wysokością miesięcznych dochodów Skarżącego i ponoszonych przezeń wydatków. Jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny Skarżącego jest wynagrodzenie za pracę jego żony w wysokości 1.300-1.500 zł. Niewielki dochód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny, w tym 19-miesięcznego dziecka. Skarżący nie posiada oszczędności ani majątku. Jakkolwiek konieczność uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku - niezależnie od zamożności strony - łączy się z obniżeniem jej dochodu, to jednak Skarżący wskazał konkretne zagrożenie, wynikające z egzekwowania wspomnianej wyżej kwoty. Wykazał mianowicie, że z uwagi na brak środków na rachunku bankowym zachodzi obawa skierowania egzekucji do ruchomości znajdujących się w miejscu zamieszkania Skarżącego. To z kolei może istotnie wpłynąć na jego rodzinę, pozbawiając ją przedmiotów niezbędnych do utrzymania. Przymusowe wykonanie decyzji niesie zatem za sobą realne niebezpieczeństwo wystąpienia następstw trudnych do odwrócenia. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.