III SA/Wa 1847/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w Irlandii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji naliczającej i wypłacającej kwotę odsetek odpowiadającej opłacie prolongacyjnej naliczonych za okres od dnia 24 lutego 2008 r. do dnia 4 sierpnia 2009 r. oraz uznania, że zwrot nie pokrył kwoty zwrotu wraz z należnymi odsetkami 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. z siedzibą w Irlandii kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynika, że w dniu 30 czerwca 2006 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek "P." (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005r. w kwocie 20.393.861.24 zł, złożony w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r., w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851, ze zm.), dalej: - "rozporządzenie w sprawie zwrotu VAT". 2. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług za ww. okres do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. 3. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] lipca 2009 r. postanowił dokonać zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r. w kwocie 20.393.861 zł. 4. W dniu 7 września 2010r. wpłynął wniosek Spółki z dnia 2 wrześnie 2010r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie należnych odsetek w wysokości odpowiadającej odsetkom za zwłokę pobieranym od zaległości podatkowych, tj. w kwocie 6.674.101 zł z tytułu nieterminowego zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005 r., przyznanego Spółce decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2009r. We wniosku Spółka powołała się na przepisy § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT, art. 87 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz. 535, ze zm.), dalej: - "ustawa o VAT", art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60. ze zm., obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.), dalej: "ustawa Ord. pod.", a także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 96/08 potwierdzający obowiązek wypłaty odsetek na rzecz podmiotu zagranicznego w przypadku nieotrzymania w wyznaczonym terminie zwrotu podatku VAT. 5. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. postanowił odmówić wypłaty odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005r. 6. Pismem z dnia 21 września 2011r. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.z dnia [...] sierpnia 2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. 8. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] października 2012r. postanowił naliczyć i wypłacić kwotę odsetek w wysokości 1.939.512 zł, odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty, za okres od 23 lutego 2008r. do 4 sierpnia 2009 r. tj. do dnia przekazania kwoty zwrotu na konto bankowe za okres od stycznia do grudnia 2005r. W uzasadnieniu stwierdził, że wobec skutecznego przedłużenia terminu zwrotu VAT, dokonanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r., Spółka uprawniona jest do oprocentowania zwrotu wykazanej kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 1.939.512 zł, równej wysokości opłaty prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Ponadto uznał, że złożone przez Spółkę pismo z 22 sierpnia 2007r., w którym wyjaśniła, iż we wniosku o zwrot VAT w pozycji 11 pkt 1 i 2 podała omyłkowo nieprawidłowe dane wystawcy faktur, stanowi modyfikację wniosku skutkującą rozpoczęciem na nowo biegu terminu zwrotu. Spółce przysługują zatem odsetki liczone od dnia następnego po upływie sześciomiesięcznego terminu zwrotu liczonego od daty dokonania uzupełnienia wniosku do dnia dokonania zwrotu, tj. od 23 lutego 2008r. do 4 sierpnia 2009r. 9. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w części odmawiającej wypłatę odsetek w wysokości odpowiadającej wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu nieterminowego zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005r., naliczonych od 3 stycznia 2007r. do dnia 4 sierpnia 2009r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 75 § 1 i § 2 oraz art. 78 § 1 ustawy Ord. pod. w związku z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT poprzez błędne uznanie, iż Spółce nie przysługuje prawo do otrzymania odsetek w kwocie odpowiadającej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, - § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT, poprzez błędne ustalenie momentu rozpoczęcia biegu 6-miesięcznego terminu do wydania decyzji o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005r., - art. 120 i art. 121 ustawy Ord. pod., poprzez nie stosowanie w sposób właściwy przepisów prawa oraz nie prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. iż przysługują jej odsetki jedynie w kwocie odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty a nie jak wnioskowała w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości z tytułu nieterminowego zwrotu podatku VAT. Nie zgodziła się też ze stanowiskiem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., że przysługują jej odsetki naliczane dopiero od dnia 23 lutego 2008r. a nie jak wnioskowała od dnia 3 stycznia 2007r. Wskazała, iż pismem z dnia 22 sierpnia 2007r. dokonała modyfikacji wniosku o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005r. poprzez zmianę danych wystawcy faktur. W piśmie tym wyjaśniła, że w pozycji 11 pkt 1 i 2 wniosku zostały omyłkowo podane nieprawidłowe dane wystawcy faktur, natomiast pozostałe dane są prawidłowe. Zaznaczyła, że załączyła do wniosku oryginały faktur, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku VAT, które identyfikowały ich rzeczywistego wystawcę. Dodała także, że w trakcie całego postępowania o zwrot podatku VAT za 2005r. organ pierwszej instancji nie stwierdził, że wniosek Spółki zawiera braki formalne. Dodatkowo, w ocenie Spółki organ pierwszej instancji błędnie stwierdził, że Spółce przysługują odsetki w wysokości opłaty prolongacyjnej na mocy art. 87 ust. 2 zdanie 2 i 3 ustawy o VAT. Zdaniem Spółki, w przypadku wniosku o naliczenie odsetek powinny mieć zastosowanie przepisy art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w związku z art. 78 ustawy Ord. pod., ponieważ postępowanie wyjaśniające w sprawie dokonania zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005r. nie zostało skutecznie przedłużone. Spółka mając na uwadze, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. nie zwrócił jej podatku VAT w ustawowym terminie, stwierdziła, że niezwróconą kwotę podatku VAT należy uznać za nadpłatę w rozumieniu ustawy Ord. pod., podlegającą oprocentowaniu w wysokości odpowiadającej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Organ pierwszej instancji powinien przedłużyć 6 miesięczny termin do zwrotu podatku VAT na zasadach określonych w art. 140 ustawy Ord. pod., natomiast w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2006r. nie został w ogóle wskazany nowy termin załatwienia sprawy, nie wskazano również przyczyny niedotrzymania terminu do wydania decyzji o zwrocie podatku VAT a Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. nie podejmował istotnych czynności w celu wydania rozstrzygnięcia. Reasumując Spółka stwierdziła, że skoro nie otrzymała zwrotu podatku VAT w terminie określonym w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT zaś postępowanie w sprawie nie zostało skutecznie przedłużone, to przysługuje jej zwrot podatku za okres styczeń - grudzień 2005r. wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej odsetkom za zwłokę pobieranym od zaległości podatkowych, liczonymi od dnia następującego po upływie 6-miesięcznego terminu od dnia 30 czerwca 2006r. (data złożenia wniosku o zwrot podatku). 10. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] maja 2013 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł, że dokonany na podstawie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2009 r. zwrot podatku od towarów i usług nie pokrył kwoty zwrotu wraz z należnymi odsetkami, stąd do ww. kwoty zwrotu ma zastosowanie art. 78 a ustawy Ord. pod. Organ podatkowy przytoczył treść art. 87 ust. 7 ustawy o VAT i wskazał, że aktem prawnym, który podatnikowi zagranicznemu daje uprawnienie do żądania wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług są przede wszystkim przepisy ustawy o VAT, a także uregulowania ustawy Ord. pod., w szczególności art. 78 tej ustawy, wobec powyższego prawo Spółki do oprocentowania z tytułu nieterminowego zwrotu jest bezsprzeczne. Przedmiotem sporu jest natomiast dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego naliczenie kwoty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, jak również sporny jest okres za jaki organ podatkowy dokonał naliczenia tych odsetek. Organ odwoławczy za niesłuszny uznał zarzut Skarżącej dotyczący bezpodstawnego naliczenia kwoty odsetek w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej. Wskazał, że w toku postępowania, w przedmiocie zbadania zasadności wniosku o zwrot VAT Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. przedłużył termin wskazanego we wniosku zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, w trybie art. 216 § 1 ustawy Ord. pod. i § 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT. Powyższe postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 22 grudnia 2006 r., a zatem przed upływem sześciomiesięcznego terminu zwrotu podatku wskazanego w § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. W kontekście zarzutów dotyczących błędnego zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 87 ust. 2 zdanie 2 i 3 ustawy o VAT organ odwoławczy wyjaśnił, że sądy administracyjne zrównały w kwestii żądania odsetek od nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług sytuację podmiotów krajowych i zagranicznych. Wyjaśnił, że w stanie prawnym, którego dotyczy wniosek o zwrot podatku, w przypadku podmiotów krajowych organ podatkowy ma zgodnie z przepisem art. 87 ust. 1 zd 1 ustawy o VAT, 60 dni na ocenę zasadności wniosku o zwrot podatku od towarów i usług oraz jego dokonanie. Zgodnie z przepisem art. 87 ust. 2 zd 2 i 3 ustawy o VAT, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. W przypadku, gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z kolei w przypadku podmiotów zagranicznych stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT naczelnik urzędu skarbowego wydaje decyzję o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku i urząd skarbowy dokonuje zwrotu tej kwoty w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku wraz z dokumentami, o których mowa w § 5 ust. 4. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia organ podatkowy tak jak w przypadku podmiotów krajowych, ma prawo do przedłużenia terminu, o którym mowa w ust. 2 do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na fakt, iż wniosek podmiotu zagranicznego może dotyczyć nawet 12 miesięcy oraz na fakt, iż zasadność zwrotu podatku od towarów i usług powinna być oceniana zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT, tak jak w przypadku podmiotów krajowych, wykładnia funkcjonalna i celowościowa wskazuje na zgodność przepisu § 6 ust. 3 z przepisami wspólnotowymi oraz potrzebę jego funkcjonowania w systemie prawnym. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w W. za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w związku z art. 78 § 1 ustawy Ord. pod., poprzez błędne uznanie, że Spółce nie przysługuje prawo do otrzymania odsetek w kwocie odpowiadającej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w następstwie skutecznego przedłużenia terminu zwrotu VAT za okres od stycznia do grudnia 2005r. Spółka zgodnie z art. 87 ust. 2 zd 2 i 3 ustawy o VAT uprawniona jest do otrzymania odsetek od kwoty przyznanego zwrotu za okres od dnia upływu terminu zwrotu do dnia zakończenia postępowania wyjaśniającego w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności lub jego rozłożenia na raty. Zdaniem organu odwoławczego nie znajdują uzasadnienia podniesione przez Spółkę zarzuty dotyczące skuteczności dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przedłużenia terminu zwrotu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. Możliwość przedłużenia wskazanego terminu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego z uwagi na konieczność dodatkowego sprawdzenia zasadności zwrotu podatku wynika z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia, instytucja ta warunkuje uprawniania materialne podatnika (prawo do zwrotu podatku) i należy odróżnić ją od przewidzianej w art. 140 ustawy Ord. pod. możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, bowiem terminy załatwienia spraw określone w art. 139 i art. 140 ustawy Ord. pod. mają jedynie charakter procesowy, porządkowy, dyscyplinujący organy podatkowe. Przechodząc do kolejnej kwestii spornej, którą stanowi przyjęty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego okres naliczenia odsetek Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, Spółka składając w dniu 30 czerwca 2006r. wniosek wskazała początkowo w jego treści, że wystawcą wszystkich 5 załączonych do wniosku faktur z wykazanym do zwrotu podatkiem była P. Sp. z o.o. Pismem z dnia 22 sierpnia 2007r. Spółka skorygowała błędnie wskazane we wniosku dane dotyczące wystawcy 2 faktur (ujętych w poz. 11 pkt 1 i 2 wniosku). Jednakże zakres takiego uzupełnienia wniosku nie miał wpływu na wysokość wnioskowanego zwrotu jak i samej kwoty dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zwrotu podatku VAT. Zdaniem organu odwoławczego nie sposób uznać, że pismem z dnia 22 sierpnia 2007r. Spółka dokonała modyfikacji wniosku, skutkującej rozpoczęciem biegu terminu do dokonania zwrotu na nowo. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, żeby wniosek o zwrot VAT dotknięty był brakami formalnymi, przyjąć zatem należy, iż w dniu wpływu wniosku, tj. w dniu 30 czerwca 2006 r. organ pierwszej instancji dysponował dokumentami niezbędnymi do jego zbadania. Nie zaistniały zatem przeszkody uniemożliwiające rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w terminie sześciu miesięcy od daty jego wpływu do organu. Organ odwoławczy podkreślił, że chociaż Spółka uzupełniła wniosek po upływie ponad roku od jego złożenia, to nie nastąpiło to w reakcji na jakiekolwiek działania organu podatkowego, lecz z własnej inicjatywy. Pierwsze czynności, jakie podjął organ podatkowy w zakresie kontroli zwrotu miały miejsce dopiero w dniu 22 marca 2007 r., a więc po upływie terminu przewidzianego na rozpatrzenie wniosku. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że organ pierwszej instancji dopuścił się zatem w tym względzie zwłoki, skutkującej skorygowaniem wniosku dopiero po upływie sześciomiesięcznego terminu. Tymczasem to na organie spoczywał obowiązek niezwłocznego sprawdzenia czy wniosek spełnia niezbędne kryteria i ewentualnego podjęcia działań mających na celu wyjaśnienie zidentyfikowanych nieścisłości w terminie przewidzianym na wydanie decyzji. W rozpatrywanym stanie faktycznym brak jest przesłanek wskazujących, iż Spółka poprzez swoje zaniechanie spowodowała przekroczenie terminu na wydanie decyzji. Jakkolwiek rozporządzenie w sprawie zwrotu VAT uzależnia rozpoczęcie biegu terminu na dokonanie zwrotu od przełożenia właściwemu organowi wniosku wraz ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami, to w sytuacji, gdy wniosek uzyskuje poprawną formę w wyniku opóźnionej reakcji organu, nie sposób zaaprobować działania polegającego na przesunięciu daty, od której liczony jest sześciomiesięczny termin. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. należy przyjąć, że prawodawca po to wyznaczył aż 6 - miesięczny na podjęcie decyzji w sprawie wniosku o zwrot, aby w jego trakcie mieć możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku, szansę na przeanalizowanie w wyjątkowych sytuacjach pewnych dodatkowych informacji w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu oraz w celu podjęcia czynności technicznych związanych z samym zwrotem. W przeciwnym razie termin ten byłby znacznie krótszy. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Spółka jest uprawniona do oprocentowania zwrotu orzeczonego w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2009 r. w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty liczonego od dnia następnego po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot VAT (termin ten mijał 30.12.2006r.) do dnia faktycznego dokonania zwrotu. Ponadto wskazał, że w myśl art. 78a ustawy Ord. pod. jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. 11. Pismem z 27 czerwca 2013 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: - art. 87, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji oraz art. 7 ust. 4 Ósmej Dyrektywy Rady 79/1071/EWG z 6 grudnia 1979 r. w związku z art. 10 oraz 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE) oraz w związku z art. 54 Traktatu o przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2003 r., poprzez brak zastosowania w sprawie, - naruszenie przepisu art. 75 § 1 i § 2 oraz art. 78 § 1 ustawy Ord. pod. w związku z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT, poprzez błędne uznanie, iż Spółce przysługuje prawo do otrzymania odsetek jedynie w wysokość odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności lub jego rozłożenia na raty; Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w części odmawiającej Spółce prawa do otrzymania odsetek w wysokości odpowiadającej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych z tytułu nieterminowego zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005 roku. Spółka stanęła na stanowisku, iż przepisy § 6 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów są sprzeczne z przepisami Ósmej Dyrektywy. Spółka z art. 7 ust. 4 Ósmej Dyrektywy wywiodła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien podjąć decyzję o zwrocie podatku w okresie sześciu miesięcy liczonych od dnia złożenia przez podatnika wniosku o zwrot wraz z wymaganymi dokumentami. Warunkiem do dokonania zwrotu jest przedstawienie niezbędnych dokumentów, ale w świetle postanowień art. 7 ust. 4 Ósmej Dyrektywy są to jedynie dokumenty wymagane przez Ósmą Dyrektywę, tj. wniosek sporządzony według ustalonego wzoru, oryginały faktur lub dokumenty przywozowe, właściwe zaświadczenie potwierdzające, że wnioskodawca jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w państwie, w którym posiada siedzibę, pisemne oświadczenie wnioskodawcy, że nie dostarczył żadnych towarów lub usług uważanych za dostarczone na terytorium tego kraju, w okresie za który ubiega się o zwrot, zobowiązanie się do zwrotu każdej błędnie pobranej kwoty. W szczególnych przypadkach, przepisy art. 6 Ósmej Dyrektywy przewidują możliwość zażądania od wnioskodawcy przekazania innych informacji niezbędnych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony. Jednakże, zdaniem Spółki nawet w sytuacji gdy taka konieczność wystąpi to i tak właściwy organ powinien dokonać zwrotu podatku VAT w terminie 6 miesięcy od złożenia wniosku wraz z niezbędnymi dokumentami określonymi powyżej. Przepisy art. 6 Ósmej Dyrektywy nie stanowią podstawy do przedłużenia 6 - miesięcznego terminu do zwrotu podatku. Dlatego zdaniem Spółki przepisy § 6 ust.3 Rozporządzenia Ministra Finansów są sprzeczne z przepisami Ósmej Dyrektywy. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki bezsporne jest, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien dokonać zwrotu podatku VAT w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005 roku, tj. najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 roku. Przepisy § 6 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów nie mogą stanowić podstawy prawnej do przedłużenia powyższego terminu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego zasadność zwrotu podatku. Przed upływem tego 6-miesięcznego terminu Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien ewentualnie wezwać Spółkę do uzupełnienia braków formalnych lub złożenia dodatkowych wyjaśnień. W związku z powyższym, na uprawnienie Spółki do uzyskania odsetek nie ma w ogóle wpływu okoliczność przedłużenia terminu zwrotu podatku przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Dlatego, w opinii Spółki bezzasadne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż w następstwie skutecznego przedłużenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego terminu zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego Spółce na podstawie art. 87 ust. 2 zd. 2 i 3 ustawy o VAT przysługuje prawo do otrzymania odsetek jedynie w wysokości opłaty prolongacyjnej. Zdaniem Spółki, na mocy art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w związku z art. 78 § 1 ustawy Ord. pod. Spółce powinny przysługiwać odsetki w wysokości odsetek za zwłokę. 12. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. skarga zasługiwała na uwzględnienie. 13. Przenosząc określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji naliczającą kwotę odsetek odpowiadającej opłacie prolongacyjnej naliczonych za okres od dnia 24 lutego 2008 r. do dnia 4 sierpnia 2009 r. oraz uznającą, że zwrot podatku od towarów i usług nie pokrył kwoty zwrotu z należnymi odsetkami - naruszała przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. 14. Przedmiotem sporu jest dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego naliczenie kwoty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, jak również sporny jest okres za jaki organ podatkowy dokonał naliczenia tych odsetek. Zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej przepisy § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów są sprzeczne z przepisami Ósmej Dyrektywy. Spółka z art. 7 ust. 4 Ósmej Dyrektywy wywiodła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien podjąć decyzję o zwrocie podatku w okresie sześciu miesięcy liczonych od dnia złożenia przez podatnika wniosku o zwrot wraz z wymaganymi dokumentami. Warunkiem do dokonania zwrotu jest przedstawienie niezbędnych dokumentów, ale w świetle postanowień art. 7 ust. 4 Ósmej Dyrektywy są to jedynie dokumenty wymagane przez Ósmą Dyrektywę, tj. wniosek sporządzony według ustalonego wzoru, oryginały faktur lub dokumenty przywozowe, właściwe zaświadczenie potwierdzające, że wnioskodawca jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w państwie, w którym posiada siedzibę, pisemne oświadczenie wnioskodawcy, że nie dostarczył żadnych towarów lub usług uważanych za dostarczone na terytorium tego kraju, w okresie za który ubiega się o zwrot, zobowiązanie się do zwrotu każdej błędnie pobranej kwoty. W szczególnych przypadkach, przepisy art. 6 Ósmej Dyrektywy przewidują możliwość zażądania od wnioskodawcy przekazania innych informacji niezbędnych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony. Jednakże, zdaniem Spółki nawet w sytuacji gdy taka konieczność wystąpi to i tak właściwy organ powinien dokonać zwrotu podatku VAT w terminie 6 miesięcy od złożenia wniosku wraz z niezbędnymi dokumentami określonymi powyżej. Przepisy art. 6 Ósmej Dyrektywy nie stanowią podstawy do przedłużenia 6 - miesięcznego terminu do zwrotu podatku. W ocenie Skarżącej za zwłokę przy zwrocie podatku VAT organ podatkowy powinien być obciążony odsetkami na podstawie art. 87 ust. 7 ustawy o VAT. Z takim stanowiskiem nie zgodził się organ odwoławczy, uznając, iż sytuacja prawna Skarżącej jako nierezydenta powinna być zbieżna z uprawnieniami oraz obowiązkami krajowego podatnika VAT. W związku z czym za zasadne przyjęto, iż w przypadku dodatkowego sprawdzenia zasadności zwrotu i ustalenia, w wyniku tego postępowania, że zwrot był zasadny nierezydentowi powinna być wypłacona kwota zwrotu wraz z odsetkami odpowiadającymi opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Organ wyższego stopnia podniósł nadto, iż toku postępowania, w przedmiocie zbadania zasadności wniosku o zwrot VAT Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. przedłużył termin wskazanego we wniosku zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, w trybie art. 216 § 1 ustawy Ord. pod. i § 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT. Powyższe postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 22 grudnia 2006 r., a zatem przed upływem sześciomiesięcznego terminu zwrotu podatku wskazanego w § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na fakt, iż wniosek podmiotu zagranicznego może dotyczyć nawet 12 miesięcy oraz na fakt, iż zasadność zwrotu podatku od towarów i usług powinna być oceniana zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT, tak jak w przypadku podmiotów krajowych, wykładnia funkcjonalna i celowościowa wskazuje na zgodność przepisu § 6 ust. 3 z przepisami wspólnotowymi oraz potrzebę jego funkcjonowania w systemie prawnym. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w W. za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w związku z art. 78 § 1 ustawy Ord. pod., poprzez błędne uznanie, że Spółce nie przysługuje prawo do otrzymania odsetek w kwocie odpowiadającej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w następstwie skutecznego przedłużenia terminu zwrotu VAT za okres od stycznia do grudnia 2005r. Spółka zgodnie z art. 87 ust. 2 zd 2 i 3 ustawy o VAT uprawniona jest do otrzymania odsetek od kwoty przyznanego zwrotu za okres od dnia upływu terminu zwrotu do dnia zakończenia postępowania wyjaśniającego w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności lub jego rozłożenia na raty. 15. Podnieść należy, że zwrot podatku, którego domagała się Skarżąca, i o którym orzekały organy podatkowe w sprawie, przewidziany był w przepisach ustawy o VAT, która w art. 89 ust. 5 ww. ustawy zawierała delegację dla Ministra Finansów do określenia przypadków, gdy podatek naliczony może być zwrócony jednostce dokonującej zakupu (importu) towarów lub usług oraz do określenia zasad dokonywania tego zwrotu. W świetle § 2 rozporządzenia Ministra Finansów zwrot obejmujący podatek od towarów i usług naliczony przy nabyciu towarów i usług, następował na wniosek podmiotu uprawnionego, tj. osoby fizycznej, osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, która nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie tego wniosku właściwy organ podatkowy wydawał decyzję o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku. Zgodnie zaś z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia zwrotu należało dokonać w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku w tym przedmiocie, przy czym w ust. 3 przewidziano możliwość przedłużenia tego terminu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego z uwagi na konieczność dodatkowego sprawdzenia zasadności zwrotu podatku. 16. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie kwestionując już prawa Skarżącej do odsetek od nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług, ani możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 78a ustawy Ord. pod., uznał jednak, że odsetki od zwrotu przysługiwać będą Skarżącej w obniżonej wysokości, tj. w wysokości opłaty prolongacyjnej, a to ze względu na skuteczne przedłużenie terminu do dokonania zwrotu podatku VAT. W swoim stanowisku powołał się na przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT wykazując, iż uprawnienia do otrzymania odsetek, w przypadku uznania zasadności zwrotu po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przyznane nierezydentom należy zrównać z analogiczną sytuacją prawną krajowych podatników podatku VAT. 17. Abstrahując od kwestii związanej z oceną konstytucyjności przepisu art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w zakresie ograniczenia wysokości odsetek wypłacanych po urzędowym potwierdzeniu zasadności zwrotu VAT, która nie jest przedmiotem oceny Sądu, Sąd wskazuje, iż organy podatkowe dostatecznie nie wzięły pod uwagę szczególnej sytuacji związanej ze zwrotem podatku naliczonego nierezydentom oraz wypłaty odsetek w sytuacji przekroczenia terminu do zwrotu podatku tym podmiotom. W ocenie Sądu organy podatkowe odmawiając Skarżącej wypłaty odsetek w pełnej wysokości naruszyły zasady wynikające z przepisów Ósmej Dyrektywy Rady 79/1071/EWG z 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (79/1072/EWG). Przepisy dyrektywy (w przeciwieństwie do rozporządzeń wspólnotowych) nie obowiązują wprost i nie regulują precyzyjnie wszystkich kwestii. Niezależnie jednak od tego, należy mieć na uwadze dwie kwestie. Po pierwsze, przepisy dyrektyw wyznaczają pewne nieprzekraczalne granice regulacji wskazanych w nich obszarów. Po drugie, w przypadku niezgodności przepisów krajowych z przepisami dyrektywy, te ostatnie mogą znaleźć bezpośrednie zastosowanie, o ile są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, oraz nie zostały - tak jak w niniejszej sprawie - prawidłowo przetransponowane do krajowego porządku prawnego (por. wyrok ETS w sprawie Ursula Becker C-8/91). W ocenie Sądu specyfika trybu zwrotu podatku naliczonego nierezydentom powoduje, iż organy podatkowe dokonujące zwrotu powinny bezpośrednio stosować przepisy Dyrektywy, które w ocenie Sądu w zakresie trybu wydawania decyzji o zwrocie podatku naliczonego są jasne. Kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma art. 7 ust. 4 Ósmej Dyrektywy Rady. Zgodnie z tym przepisem "Decyzje dotyczące wniosków o zwrot są ogłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty przedłożenia właściwemu organowi określonemu w ust. 3 wniosków wraz ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami wymaganymi na podstawie niniejszej dyrektywy dla zbadania wniosku. Zwroty są dokonywane przed końcem wyżej wymienionego okresu na prośbę wnioskodawcy albo w Państwie Członkowskim dokonującym zwrotu, albo w państwie, w którym ma on siedzibę. W tym ostatnim przypadku opłaty bankowe związane z przekazem są ponoszone przez wnioskodawcę.". Analizując powyższy przepis Ósmej Dyrektywy należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fragment uzależniający rozpoczęcie biegu 6-miesięcznego terminu na dokonanie zwrotu od przedłożenia właściwemu organowi wniosku wraz ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami. Prawodawca wspólnotowy wyraźnie podkreśla, że chodzi o dokumenty wymagane na podstawie Ósmej Dyrektywy. W art. 3 Ósmej Dyrektywy prawodawca wskazuje natomiast, że "Aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2, który nie dostarcza towarów lub usług uważanych za dostarczane na terytorium danego kraju: a) przedstawia właściwym organom określonym w art. 9 ust. 1 wniosek sporządzony według wzoru zawartego w załączniku A, załączając oryginały faktur lub dokumentów przywozowych. Państwa Członkowskie udostępniają wnioskodawcom uwagi objaśniające, które w każdym przypadku zawierają minimalny zakres informacji określonych w załączniku C; b) przedstawia dowód, w formie zaświadczenia wystawionego przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie. Jednakże w przypadku gdy właściwy organ wymieniony w art. 9 ust. 1 ma już taki dowód w swoim posiadaniu, podatnik nie jest zobowiązany do przedstawiania nowego dowodu przez okres jednego roku od daty wystawienia pierwszego zaświadczenia przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę. Państwa Członkowskie nie wystawiają zaświadczeń podatnikom, którzy korzystają ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 24 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG; c) potwierdza w formie pisemnego oświadczenia, że nie dostarczył żadnych towarów lub usług uważanych za dostarczone na terytorium tego kraju, w okresie wskazanym w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie; d) zobowiązuje się do zwrotu każdej błędnie pobranej kwoty.". Z kolei w art. 4 Ósmej Dyrektywy wskazano, że "Aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2, który nie dostarczył na terytorium kraju żadnych towarów ani usług uznanych za dostarczone w tym kraju, z wyjątkiem usług określonych w art. 1 lit. a) i b): a) spełnia warunki ustanowione w art. 3 lit. a), b) i d); b) potwierdza w formie pisemnego oświadczenia, że w okresie wskazanym w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i drugie nie dostarczył żadnych towarów ani usług uznanych za dostarczone na terytorium kraju, z wyjątkiem usług wymienionych w art. 1 lit. a) i b).". W ocenie Sądu należy uznać, że powyższe dokumenty, wskazane w art. 3 i art. 4 Ósmej Dyrektywy, są jedynymi dokumentami wymaganymi przez prawodawcę wspólnotowego do zbadania wniosku o zwrot podatku. Oczywiście może zdarzyć się sytuacja, w której zajdzie konieczność przeanalizowania innych informacji niezbędnych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony. Sytuację taką przewidziano zresztą w art. 6 Ósmej Dyrektywy. Nie oznacza to jednak, że konieczność zgromadzenia, w pewnych wyjątkowych sytuacjach, dodatkowych informacji, skutkuje przedłużeniem terminu zwrotu podatku. Za taką interpretacją przepisów wspólnotowych przemawia kilka względów. Po pierwsze, prawodawca wspólnotowy wyraźnie rozróżnia na gruncie Ósmej Dyrektywy "dokumenty niezbędne na podstawie dyrektywy dla zbadania wniosku" (art. 7 ust. 4) oraz "informacje konieczne do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony" (art. 6). W art. 7 ust. 4, określającym ostateczny termin dotyczący podjęcia decyzji dotyczącej wniosku o zwrot, prawodawca odnosi rozpoczęcie biegu 6 - miesięcznego terminu od przedłożenia niezbędnych dokumentów dla zbadania wniosku, a nie od dostarczenia informacji koniecznych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony. Po drugie, przyjęcie odmiennej interpretacji, nieuchronnie prowadzi do przewlekłości postępowania w sprawie zwrotu podatku, a także do zakłóceń w handlu, w konkurencji i w funkcjonowaniu wspólnego rynku. Pewność obrotu gospodarczego jest tymczasem jedną z wartości, które prawodawca wspólnotowy chce chronić, na co wyraźnie wskazuje preambuła Ósmej Dyrektywy ("(...) rozbieżności między przepisami aktualnie obowiązującymi w Państwach Członkowskich, które powodują w niektórych przypadkach zakłócenia w handlu i zakłócenie konkurencji, powinny zostać wyeliminowane; wprowadzenie reguł wspólnotowych w tej dziedzinie będzie oznaczać postęp w kierunku efektywnej liberalizacji przepływu osób, towarów i usług, wspomagając w ten sposób proces integracji gospodarczej (...)"). Po trzecie, w ocenie Sądu należy przyjąć, że prawodawca wspólnotowy po to wyznaczył aż 6-miesięczny termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku o zwrot, aby w jego trakcie mieć możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku, szansę na przeanalizowania w wyjątkowych sytuacjach pewnych dodatkowych informacji w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu oraz w celu podjęcia czynności technicznych związanych z samym zwrotem. W tym przedmiocie nie można zaakceptować działania właściwego organu podatkowego do zwrotu podatku VAT, który przez 6 – miesięcy pozostaje w bezczynności, a pod koniec upływu terminu 6 – miesięcy wszczyna postępowanie wyjaśniające, które sprowadza się w swej istocie do przesłania postanowienia przedłużającego termin do zwrotu podatku naliczonego. 18. W tym przedmiocie Sąd przyjął jako własne stanowisko wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych: z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt III SAB/Wa 25/08 i podzielającym ten wyrok orzeczeniu NSA z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 648/09. WSA w Warszawie w powołanym wyroku stwierdził m.in., iż "przepis § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm.), dający możliwość przedłużenia sześciomiesięcznego terminu na wydanie decyzji o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku (i dokonanie jego zwrotu), w zakresie, w jakim odnosi się do podatników mających siedzibę (miejsce zamieszkania, stałe miejsce prowadzenia działalności) w innym Państwie Członkowskim, jest sprzeczny z art. 7 ust. 4 ósmej dyrektywy, tj. dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz. Urz. WE L 331 z 27.12.1979, str. 11). Uznał także, ze w podanym zakresie podmiotowym rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2004 r. zostało wydane także z naruszeniem delegacji ustawowej przewidzianej w art. 89 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), która nakazuje uwzględniać przepisy Wspólnoty Europejskiej. Przy wydaniu rozporządzenia Minister Finansów w sposób nieuprawniony pominął omówione wyżej przepisy wspólnotowe, dotyczące ram czasowych zarezerwowanych na wydanie decyzji (i dokonanie zwrotu podatku) podatnikom z terytoriów innych Państw Członkowskich, mimo, iż ten właśnie element ustawodawca przewidział jako jedną z wytycznych do wydania aktu wykonawczego do ustawy o VAT z 2004 r. Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż decyzje dotyczące wniosków o zwrot są ogłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty przedłożenia właściwemu organowi określonemu w ust. 3 (tj. organowi wyznaczonemu przez poszczególne Państwa Członkowskie – przyp. Sądu) wniosków wraz ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami wymaganymi na podstawie niniejszej dyrektywy dla zbadania wniosku. Zwroty są dokonywane przed końcem wyżej wymienionego okresu (podkreśl. Sądu) na prośbę wnioskodawcy albo w Państwie Członkowskim dokonującym zwrotu, albo w państwie, w którym ma on siedzibę. 19. Z powyższych przepisów wspólnotowych jednoznacznie wynika, że w stosunku do podatników mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim maksymalnym terminem, w którym właściwy organ ma podjąć ("ogłosić") decyzję o zwrocie podatku jest okres sześciu miesięcy liczonych od dnia złożenia przez podatnika wniosku o zwrot wraz z wymaganymi dokumentami. Wprawdzie w przywołanych przepisach przewidziana jest także możliwość zobowiązania podatnika do przedstawienia informacji koniecznych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony, ale dotyczy ona tylko szczególnych przypadków i nie skutkuje przedłużeniem terminu załatwienia sprawy zwrotu podatku (żądanie takie można zrealizować w trakcie biegu wskazanego terminu). O niemożności wprowadzania odstępstw we wskazanym zakresie przez poszczególne Państwa Członkowskie świadczy również czasowe rozwiązanie, które było przewidziane dla Republiki Włoskiej, o czym jest mowa wprost w treści samej preambuły Ósmej dyrektywy. Zgodnie zaś z jej art. 11 tylko Republika Włoska miała - na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 4 (podkreśl. Sądu) - prawo do dnia 1 stycznia 1982 r. wydłużyć okres wskazany w tym ustępie z sześciu do dziewięciu miesięcy. Skoro więc niezbędny był wyraźny przepis aby sprawa zwrotu podatku mogła być załatwiona w innym terminie niż sześć miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku o zwrot podatku, to tym bardziej żadne inne względy nie dają Państwom Członkowskim uprawnienia do przedłużania tego terminu w stosunku do omawianej kategorii podatników (mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim). 20. Zważywszy powyższe Sąd uznał, iż w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego Skarżącej przysługiwały odsetki związane z uchybieniem co do zwrotu VAT. Kwestia ta nie jest sporna miedzy stronami. Zdaniem Sądu z uwagi na to, iż brak skuteczności przedłużenia terminu do zwrotu podatku VAT w rozpoznawanej sprawie w świetle powyższego stanowiska Sądu, a także potwierdzenie przez organ okoliczności, iż na dzień składania wniosku dysponował on niezbędnymi dokumentami do zbadania wniosku Strony stwierdzić należy, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 87 ust. 7 ustawy o VAT odsyłający do zasad określonych w ustawie Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT różnicę podatku nie zwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 w zdaniu pierwszym, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Zatem w przypadku gdy podmiot zagraniczny otrzymał zwrot VAT z przekroczeniem 6 - miesięcznego terminu, przysługiwały mu odsetki w wysokości identycznej jak odsetki od nadpłaty. 21. Wobec dokonanej przez Sąd oceny spornych przepisów krajowych bez znaczenia dla sprawy pozostają kwestie związane z powodami (i ich zasadnością) przedłużenia przez organ terminu do zwrotu podatku na rzecz Skarżącej, czy też informacje od Strony przesyłane po roku od złożenia przedmiotowego wniosku. Rozpatrując sprawę ponownie organy podatkowe określą należne na dzień wydania decyzji o zwrocie odsetki przyjmując, że Skarżącej z uwagi na uchybienie terminu do zwrotu podatku naliczonego będą przysługiwać odsetki w wysokości odsetek za zwłokę. 22. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona w części decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w kwocie stanowiącej sumę wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa.