III SA/Wa 1893/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. adwokat B.B., działając jako kurator dla R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca"), ustanowiony w postępowaniu podatkowym, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. Na podstawie zarządzenia z dnia 24 maja 2017 r. wezwano adwokata do uzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu z którego wynika umocowanie do występowania w imieniu skarżącej spółki przed sądami administracyjnymi. Wskazane wezwanie zostało doręczone kuratorowi – adw. B.B. w dniu 6 czerwca 2017 r., co wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy (k. 13). Kurator odpowiadając na powyższe wezwanie wyjaśnił, iż błędnie przyjęto, że kurator zobowiązany jest reprezentować Spółkę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Kurator wskazał, że zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2110/15 kurator ustanowiony do postępowania administracyjnego nie może reprezentować skarżącego przed sądem administracyjnym. Ostatnią czynnością jaką może on dokonać na podstawie powołanego postanowienia sądu powszechnego było wniesienie skargi do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2990/12). Wobec powyższego kurator stwierdził, że będąc ustanowiony przez sąd powszechny może wnieść skargę do sądu administracyjnego na decyzję kończącą postępowanie administracyjne, w którym został ustanowiony. Po czym po wniesieniu skargi przez kuratora sąd administracyjny powinien podjąć dalsze czynności celem zapewnienia stronie właściwej możliwości obrony jej praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobligowany jest dokonać jej kontroli pod względem przedmiotowym, podmiotowym jak i pod względem spełnienia przez nią wymagań formalnych oraz jej terminowości. Jeżeli w toku tego wstępnego badania skargi Sąd dojdzie do wniosku, że nie spełnia ona któregokolwiek z wyżej wskazanych wymogów zobligowany jest ją odrzucić, chyba, że braki skargi dają się usunąć. W takim przypadku bowiem Sąd wzywa stronę do ich usunięcia stosownie do regulacji art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z treścią przywołanego przepisu w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca. W niniejszej sprawie skarga została złożona przez adwokata, który w toku postępowania podatkowego został ustanowiony dla strony postępowania kuratorem. Przyjąć zatem należało, że w świetle uregulowań zawartych w P.p.s.a. oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) dalej "O.p." - adwokat ten w istocie składał skargę jako pełnomocnik strony bowiem wyznaczenie go w toku postępowania podatkowego jako kuratora dla Spółki niemogącej prowadzić swoich spraw w związku z brakiem zarządu, nie umożliwiało mu skutecznego powoływania się na to ustanowienie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym miejscu wyjaśnić należy, że znajdujące się aktach administracyjnych sprawy postanowienie Sądu Rejonowego dla W. Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2016 r. na mocy którego adwokat – B.B. został ustanowiony kuratorem dla R. sp. z o.o. – celem reprezentowania jej interesów w toku postępowania odwoławczego w zakresie podatku od towarów i usług o numerze [...] za okres od stycznia do grudnia 2011 r. toczącego się przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. nie może zostać uznane za obejmujące również upoważnienie do reprezentowania interesów Skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Postanowienie to bowiem zostało wydane w oparciu o regulacje art. 138 § 3 O.p. Zostało ono zatem wydane dla celów postępowania podatkowego, co również w sposób niebudzący wątpliwości wynika już z samej sentencji omawianego rozstrzygnięcia. Dlatego należy przyjąć, że udzielone adwokatowi upoważnienie zostało ograniczone, co do jego zakresu na postępowanie podatkowe i nie można go rozciągać na postępowanie sądowoadministracyjne. Postępowania te stanowią odrębne procedury regulowane zupełnie odrębnymi przepisami, a regulacje zamieszczone w ramach jednej z nich nie mogą być niejako inkorporowane do drugiej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 945/10 publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.