III SA/Wa 190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. określił Skarżącemu (Stronie) – D. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 13 690 zł. Organ przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie wywiązywania się Skarżącego z obowiązków wynikających z przepisów prawa dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006 r., 2007 r. i 2008 r. Wszczęcie i prowadzenie kontroli podatkowej za rok 2006 r. było efektem stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli podatkowej za rok 2009 r. Konieczne zatem było rozszerzenie kontroli podatkowej na inne okresy, w tym również na 2006 r. W dniu 3 listopada 2010 r. Skarżący złożył pismo stanowiące uwagi, zastrzeżenia i wnioski dowodowe. Organ I instancji w piśmie z 16 listopada 2010 r. w całości podtrzymał ustalenia zawarte w protokole kontroli. Organ I instancji uznał, że Skarżący zaniżył przychody wynikające z dokonanych wpłat na rachunek bankowy w tytułu wykonanych robót budowlanych o kwotę 152.336,44 zł. W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów organ I instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za rok 2006 Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów poprzez ujęcie w pozycji 812 kwoty brutto 1.020.00 zł na podstawie faktury nr [...] z 15 sierpnia 2006 r. z opisem pobyt, zawyżył koszty uzyskania przychodów poprzez dwukrotnie zaksięgowanie w pozycjach 790 i 877 kwoty netto 157,38 zł na podstawie faktury nr [...] z dnia 28 sierpnia 2006 r. Ponadto organ I instancji skorygował koszty uzyskania przychodów o wydatki z tytułu reprezentacji i reklamy w kwocie 380,84 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p." w zw. z art. 121 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiały dowodowego w wyniku czego orzeczenie zostało wydane na niekorzyść podatnika. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 13 374 zł. Organ powołał się na art. 24a ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f." i wyjaśnił, że Skarżący w roku podatkowym 2006 r. prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów w oparciu o którą oraz o wyciągi bankowe znajdujące się w aktach sprawy, stwierdził, że Skarżący nie zaewidencjonował wszystkich faktur w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Z materiału dowodowego wynika, że Skarżący od 21 października 2002 r. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem prowadzonej działalności było świadczenie usług w zakresie robót budowlanych. Wpłaty zawarte w książce stanowią zapłatę "za częściowe wykonanie robót", co prowadzi do wniosku, że roboty te były wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i stanowiły świadczenie usług podlegający opodatkowaniu w świetle art. 19 ust. 13 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535, z późn.zm.), dalej “u.p.t.u." Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w toku postępowania podatkowego Skarżący przedstawił dokumenty wskazujące na wpłaty od kontrahentów. W oparciu o nie organ I instancji prawidłowo uznał, że część z nich nie stanowi przychodu Skarżącego powstałego w roku 2006. gdyż zostały opodatkowane w roku 2005. W odniesieniu do pozostałych wpłat organ I instancji prawidłowo uznał, że stanowią one wpłaty brutto i po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2006 r. Z opisu przelewów wynika, że w/w kwoty wpłacone zostały w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Strony. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał wszystkie wpłaty od K. W. za przychód podatkowy 2006 r., Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w/w zarzut jest niezasadny, gdyż organ I instancji stwierdził, że jedynie łączna kwota 25.514 zł stanowi wynagrodzenie Skarżącego podlegające opodatkowaniu w 2006 r., natomiast wpłata 50 000 zł nie została uznana za przychód. Dyrektor Izby Skarbowej analizując dokumenty stwierdził, że Skarżący w piśmie z 29 czerwca 2011 r., w piśmie z 20 grudnia 2011 r. oraz w piśmie z 8 lutego 2012 r., składał wyjaśnienia odnośnie części wpłat, z których wynika, że na kwotę 55 514 zł składają się kwota 50.000 zł przekazana do rozliczenia ekipie pracującej w domu K. W. oraz 5.514 zł stanowiąca rozliczenie prac wykonanych przez Skarżącego. Ponadto organ I instancji 25 listopada 2011 r. przesłuchał w charakterze świadka K. W.. Dodatkowo Strona przedłożyła przykładową fakturę z 15 września 2006 r.. oraz kosztorys prac remontowych, z których wynika, że koszt wykonanych u K. W. prac wynosił 25.514 zł. Zdaniem Organu odwoławczego w/w dokumenty potwierdzając fakt, że wpłacone kwoty 20 000 zł oraz 5 514 zł stanowią wynagrodzenie z tytułu wykonanych usług. Po dokonaniu pomniejszenia w/w wpłat odpowiednio o 1.308,41 zł i 360.73 zł, tj. o kwoty należnego podatku od towarów i usług zgodnie z art. 14 ust. i zd. 2 u.p.d.o.f., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że opodatkowaniu u.p.d.o.f. podlegały kwoty netto 18 691,59 zł oraz 5 153,27 zł. Reasumując, w odniesieniu do kwoty zadeklarowanych przychodów w wysokości 136.730,27 zł {zeznanie PIT-36L z 28 marca 2007 r.) Skarżący nie ujął w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2006 r. a co za tym idzie nie opodatkował w 2006 r. przychodów w łącznej kwocie 150.667,30 zł. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej dokonał analizy podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz wyjaśnień Podatnika w odniesieniu do kwoty 1.020 zł ujętej w pozycji 812 podatkowej księgi przychodów i rozchodów na podstawie faktury nr [...] z 15 sierpnia 2006 r. z opisem "pobyt" i 157,38 zł dwukrotnie zaksięgowanej w pozycjach 790 i 877 podatkowej księgi przychodów i rozchodów na podstawie faktury nr [...] z 28 sierpnia 2006 r. W odniesieniu do kwoty 1.020,00 zł Skarżący wyjaśnił że w/w faktura dokumentuje wyjazd prywatny, a zatem kwota wynikająca z powyższej faktury nie stanowi kosztu uzyskania przychodu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. W oparciu o materiał dowodowy w sprawie organ stwierdził, że prawidłowo zostało uznane w decyzji organu I instancji, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o w/w kwoty w łącznej wysokości 1.177,38 zł. Skarżący do kosztów uzyskania przychodów zaliczył także wydatki związane z reklamą i reprezentacją. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 800,70 zł (1.020 zł + 157,38 zł - 376,67 zł). Biorąc pod uwagę ww. ustalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. określił zobowiązanie podatkowe Skarżącego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. następująco: przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej 287 387.57 zł, koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej 202.180,51 zł i określił zobowiązanie podatkowe w wysokości 13.374 zł. W Skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie art. 122 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego. Skarżący zaskarżył decyzję wydaną przez organ II instancji w zakresie w jakim dotyczy uznania za przychód wpłat na konto Skarżącego, które nie miały takiego charakteru. Podniósł, że "Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu skarbowego W. w sposób inny, aniżeli zrobił do podatnik". Z treści uzasadnienia skargi wynika, że Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu brak wyjaśnienia, dlaczego zaliczono do przychodów podatnika kwotę 40 000 zł wpłaconą 31 stycznia 2006 r. W jego ocenie w toku postępowania Skarżący wyjaśniał, że w/w kwota stanowiła zapłatę za wcześniej wystawioną fakturę. W ocenie Skarżącego nie jest jasne, dlaczego w/w wpłata została uznana za przychód 2006 r. Skarżący podniósł ponadto, że zaliczenie wszystkich wpłat od Pana W. oraz Pani W. jako przychodów do opodatkowania jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i oznacza, iż dowody przeprowadzone przez Stronę zostały ocenione jednostronnie na niekorzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie ma racji Skarżąca twierdząc, iż organy podatkowe naruszyły art. 122 O.p. Materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe został wnikliwie rozpatrzony, postępowanie zostało przeprowadzone rzetelnie i nie naruszono zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, a jeśli okaże się to niemożliwe, dokonanie ustaleń w sposób zbliżony do stanu rzeczywistego. Organ nie jest zatem, co do zasady, uprawniony do rozstrzyga wątpliwości na korzyść podatnika, lecz winien dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tak aby nie było żadnych wątpliwości odnośnie tego stanu. Obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jednak nie oznacza, jest to równoznaczne z nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania przez organ podatkowy faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu organu prowadząc postępowanie podatkowe działał na podstaw przepisów prawa. Wszystkie działania podjęte przez organ znajdują odzwierciedlenie zarówno w przepisach prawa materialnego jak i proceduralnego. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organ podejmował wszelkie niezbędne działania w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ocena zebranych dowodów dokonywana była w oparciu o zasady logiki. W toku postępowania były podejmowane wszelkie możliwe działania, które pomogłyby dokładnie wyjaśnić sprawę. Zarzuty skargi natomiast nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, nie wskazują na konkretne fakty i okoliczności mające istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nieuwzględnione przez organ. Skarga ogranicza się w istocie do polemiki ze stanowiskiem organu i nie prowadzi do skutecznego podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego zaliczenia do przychodów kwoty 40 000,00 zł z dnia 31 stycznia 2006 r. wskazac nalezy, iz nie sposób podważyć ustaleń organu odwoławczego, iż wpłata została dokonana przez J. W. na konto Strony, podobnie jak inne wpłaty wskazane szczegółowo w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji nie zostały ujęte przez Stronę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2006 r. Wpłaty jak przyjęły organy podatkowe zgodnie z wyjaśnieniami D. K. stanowiły zapłatę "za częściowe wykonanie robót" (124 karta akt postępowania) i były wykonywane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Nie jest też sporne w sprawie, że Skarżący nie wystawiał faktur dokumentujących wykonane usługi organy podatkowe nie kwestionowały też wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 11 lutego 2011 r. (k- 207-206 akt podatkowych, że kwota 60 000 zł wpłacona na konto Podatnika "w dniach 03-01-2006 oraz 18-01- 2006" stanowi zapłatę za fakturę VAT nr 76/12/2005 z dnia 30.12.2005 r. o wartości netto 30.000,00 zł, fakturę VAT nr 75/12/2005 z dnia 08.12.2005 r. o wartości netto 23.500,00 zł, fakturę VAT nr 74/12/2005 z dnia 01.12.2005 r. o wartości netto 50.000,00 zł. Z podatkowej księgi przychodów i rozchodów wynika z kolei, że w pozycji 2042 została zaksięgowana wartość sprzedaży wg rejestru faktur za grudzień 2005 oraz, ze wymienione wyżej faktury zostały w niej ujęte. Za niezrozumiałe zatem nalezy uznać stanowisko Pełnomocnika strony zarzucające organom podatkowym, ze nie uwzględniły wyjaśnień Strony w tym zakresie. W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika natomiast, aby w trakcie postępowania Strona kwestionowała ustalenia organow podatkowych co do wpłaty 40000 zł z 31 stycznia 2006 r. wskazanej w skardze. Brak jakichkolwiek dokumentów czy wyjasnień Strony w tym zakresie uniemozliwił organom orzekajacym w sprawie wydanie innego rozstrzygnięcia.Organ nie miał bowiem żadnych podstaw do zakwalifikowania wpłaty dokonanej w 2006 r. do przychodow roku 2005. Wbrew zarzutom skargi z wydanych w sprawie decyzji wynika, że organy podatkowe dokonały szczegółowej analizy wpłat otrzymanych od J. W. i uznał, że wpłaty w poz. 1 i poz. 2 tabeli ze str. 6 zaskarżonej decyzji nie stanowią przychodu podatkowego w 2006 r. Zatem za przychód podatkowy 2006 r. uznane zostały tylko niektóre wpłaty dokonane Pana W.. Nie jest więc prawdą, że organ uznał wszystkie wpłaty za przychód podatkowy 2006 r. Co do wpłat od K. W. wskazać nalezy, iz jak wynika z akt sprawy K. W. dokonała dwóch wpłat na konto Strony tj. w dniu 24 sierppnia 2006 r. w kwocie 20 000,00 zł za usługi remontowe oraz w dniu 13 pazdziernika 2006 r. w kwocie 55 514,00 zł tytułem rozliczeń wzajemnych. Wbrew twierdzeniom Strony tylko kwota 25 514 zł została uznana w postepowaniu za wynagrodzenie D. K. podlegającego opodatkowaniu w 2006 r., natomiast wpłata 50 000 zł nie została uznana za przychód 2006 r. Zatem kolejny raz pełnomocnik strony błędnie wskazuje w skardze, ze wszystkie wpłaty zostały uznane przez organ jako podlegające opodatkowaniu w 2006 r. Mając na uwadze powyższe Sad na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,poz.270 )skargę oddalił jako niezasadną.