III SA/Wa 1971/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. z siedzibą na L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. z siedzibą na L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2013 r. do stycznia 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. z siedzibą na L. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2013 r. do stycznia 2014 r. Skarżąca w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że na skutek postępowań prowadzonych przez Organy podatkowe zawiesiła prowadzenie działalności na terenie Polski. Zdaniem Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej wznowienie działalności na terenie Polski oraz może doprowadzić do zawieszenia, a nawet zaprzestania prowadzenia działalności na terenie L. Ponowne wznowienie działalności może okazać się więc niemożliwe lub wymagające znacznego nakładu sił i środków pieniężnych. Likwidacja przedsiębiorstwa spowodowana ewentualnym postępowaniem egzekucyjnym jest w ocenie Spółki skutkiem trudnym do odwrócenia i wysoce dotkliwym. Podniesiono ponadto, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje utratę dobrego imienia i wizerunku Spółki, a tym samym licznych jej kontrahentów, z którymi nawiązano dotychczas współpracę. Według Skarżącej nawet zwrot nienależnie wyegzekwowanego świadczenia wraz z poniesionymi kosztami sądowymi w razie wygranego sporu sądowego nie wynagrodzi utraconych przez Spółkę kontaktów handlowych, a tym bardziej utraconego przedsiębiorstwa, którego odbudowanie będzie niemożliwe. Skarżąca dodała, że w tożsamym stanie faktycznym, w którym Spółka była stroną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 627/14, uchylił decyzję organu odwoławczego, która nakładała na Skarżącą sankcje wynikające z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Uchylenie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie jest zatem w ocenie Spółki wysoce prawdopodobne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Argumentacja Spółki w tym zakresie sprowadza się w istocie do wskazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wiązać się z koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej na L., utratą dotychczasowych kontrahentów Spółki oraz pozbawieniem jej możliwości wznowienia zawieszonej obecnie działalności na terenie Polski. Sąd zauważa, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem co do zasady do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z podnoszoną przez Skarżącą okolicznością, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyni się do zachwiania płynności finansowej Spółki, zaznaczenia wymaga fakt, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach osoby zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Podkreślić w tym miejscu należy, że wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z regułą wynikającą z art. 61 § 1 P.p.s.a. nie następuje w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, lecz wymaga zaistnienia szczególnych, nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poza tym pozostałe okoliczności przedstawione przez Skarżącą w rozpoznawanym wniosku, tj. zawieszenie, ewentualnie zaprzestanie prowadzenia działalności na terenie L., utrata renomy oraz dotychczasowych i potencjalnych klientów Spółki, niemożność wznowienia działalności na terenie Polski pozostają w sferze przypuszczeń Skarżącej, których nie sposób uznać za wykazanie przez Spółkę realnej możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez znaczenia dla oceny, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., pozostaje kwestia wydania przez WSA w Białymstoku wyroku z dnia 7 kwietnia 2015 r., I SA/Bk 627/14, uchylającego decyzję dotyczącą działalności Spółki tożsamej z działalnością będącą przedmiotem w niniejszej sprawie. Ubocznie należy wskazać, że powyższy wyrok został uchylony w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., I FSK 1309/15, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu brak było podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.