III SA/Wa 1975/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi S.J. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. S. J. (dalej: skarżąca, strona) pismem z 1 kwietnia 2015 r. wniosła zarzuty w trybie art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, dalej: u.p.e.a.), w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] w przedmiocie należności z tytułu zaległych opłat za abonament rtv na rzecz P. S.A. za okres od stycznia 2010 r. do czerwca 2012 r., w kwocie 519,90 zł oraz odsetki w wysokości 233,70 zł. W dniu 31 lipca 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi [...] S.A. wydał postanowienie uznając zarzuty wniesione przez stronę za nieuzasadnione. P. S.A. nie posiadając wiedzy o wpływie zażalenia od strony, w piśmie z 27 sierpnia 2015 r. udzieliła organowi egzekucyjnemu informacji, że postanowienie z [...] lipca 2015 r. stało się ostateczne. Następnie P. S.A. pismem z 8 września 2015 r. poinformowała NUS o wpływie zażalenia strony oraz wskazała, że powyższe postanowienie nie jest ostateczne. Jednocześnie P. S.A. wniosła o anulowanie treści pisma z 27 sierpnia 2015 r. Postanowieniem z [...] października 2015 r., po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2015 r. Stosując się do pouczenia zawartego w postanowieniu skarżąca wniosła 10 listopada 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której wniosła o uchylenie w/w postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 4 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1452/15 skargę odrzucił, uznając ją za niedopuszczalną. W dniu 17 listopada 2016 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 dalej k.p.a.) skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] S.A. z [...] października 2015 r. W dniu 9 stycznia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej: Minister) wydał postanowienie Nr [...], w którym odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] października 2015 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 26 stycznia 2017 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z [... ] października 2015 r. Strona wskazała, że nie mogła używać odbiornika telewizyjnego, a zatem nie powstał obowiązek uiszczenia opłaty. Skarżąca podniosła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. Skarżąca w dniu 1 lutego 2017 r. przesłała pismo wraz z załącznikami, w którym zaakceptowała wniosek złożony przez pełnomocnika. Zdaniem skarżącej P. S.A. prowadziła bezprawne czynności mające na celu wyegzekwowanie od strony nienależnych kwot tytułem abonamentu za nie używanie odbiornika telewizyjnego. Skarżąca wskazała, że prowadziła w tym przedmiocie korespondencję z P. S.A., w której wyjaśniła dokładnie sprawę. Postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2017 r. Minister, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie Ministra postanowienie uznające zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nieistnienia obowiązku opłaty abonamentowej i braku podstawy do wystawienia tytułu egzekucyjnego za nieuzasadniony, było prawidłowe, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, z późn. zm., dalej ustawa o opłatach abonamentowych) zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, dalej rozporządzenie), obowiązujące do 31 grudnia 2013 r., określa tryb zawiadamiania operatora o zaprzestaniu użytkowania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Zdaniem Ministra, skarżąca nie spełniła warunków wskazanych w rozporządzeniu, więc w okresie objętym tytułem wykonawczym ciążył na stronie obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych. Strona dokonała wyrejestrowania odbiorników rtv dopiero z dniem 29 czerwca 2012 r., w związku z tym zdaniem Ministra na stronie ciążył obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników rtv do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 k.p.a. Minister przyznał, że postanowienie z [...] października 2015 r. wydane zostało z naruszeniem prawa w postaci art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, z późn zm.). W dniu wydania orzeczenia nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego, a więc zawarte w nim pouczenie o skardze było wadliwe. Jednocześnie Minister uznał, że błędne pouczenie strony o środkach odwoławczych nie mogło zostać uznane za rażące naruszenie prawa wymagające wyeliminowania postanowienia z obrotu prawnego. Minister nie stwierdził innych okoliczności, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności postanowienia z [...] października 2015 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Minister wskazał, że okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości, dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. W ocenie Ministra, organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania, przy wydawaniu postanowienia wziął pod uwagę wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Minister stwierdził, że sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra z [...] marca 2017 r. w całości, z uwagi na wystąpienie przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. tj.: naruszenie prawa procesowego w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji braku uwzględnienia wydania postanowienia Dyrektora COF z 8 października 2015 r. z rażącym naruszeniem prawa, bowiem już w momencie jego wydania nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego, wbrew zawartemu w nim pouczeniu sformułowanemu przez organ i wobec zastosowania się do niego przez stronę oraz poniesienia kosztów związanych z wynajęciem profesjonalnego pełnomocnika; naruszenie prawa procesowego w postaci art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy skarga wniesiona na postanowienie wierzyciela, którego przedmiotem było stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalna w świetle obowiązującego stanu prawnego, co też zostało stwierdzone przez właściwy Sąd Administracyjny w uzasadnieniu; naruszenie prawa procesowego w postaci art. 6 i 7 k.p.a poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Ministra w sytuacji wydania go z oczywistym naruszeniem prawa i brakiem uwzględnienia faktu, że ten sam organ wydał zarówno rozstrzygnięcie odmowy stwierdzenia nieważności, a kolejno je utrzymał w mocy, a także poprzez zupełne zignorowanie faktu, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był skierowany do A. A. – [...] Infrastruktury i Budownictwa do rąk własnych; naruszenie prawa procesowego w postaci art. 8 k.p.a. poprzez brak prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez brak należytej staranności w prowadzeniu sprawy, skutkującego m.in. błędnym ustaleniem daty doręczenia skarżącej postanowienia z 31 lipca 2015 r., w konsekwencji przerzucania na stronę negatywnych skutków działania administracji publicznej, która własnymi działaniami zmuszona była wykazywać zasadność twierdzeń, poprzez usprawiedliwianie swych działań rażąco naruszających prawo "zbyt dużą ilością korespondencji wpływającej do COF", a także uznaniem że organy administracji "nie posiadały wiedzy o wpływie zażalenia od strony", w konsekwencji błędnym poinformowaniem organu egzekucyjnego o ostateczności postanowienia; art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie w sposób całościowy zebranych dowodów w postępowaniu oraz poprzez nie wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego w sposób dokładny, bezpodstawnie pomijając tym samym okoliczności podniesione przez skarżącą w piśmie z 1 lutego 2017 r., dotyczące uzasadnienia bezpodstawności postanowienia o egzekucji, błędnego pouczenia, wiedzy pracowników P. na temat faktu usunięcia anten, jej osobistych interwencji, trzykrotnego poświadczenia nieprawdy przez pracownika organu oraz poprzez wyznaczenie przez organ nowego terminu załatwienia sprawy w sytuacji gdy organ ten nie odnosi się do pism składanych w postępowaniu; art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie postanowienia zawierającego istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, poprzez: brak podania w uzasadnieniu postanowienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i niezrealizowanie zasady przekonywania strony, w sytuacji gdy organ całkowicie pominął milczeniem twierdzenia zawarte w piśmie skarżącej z 1 lutego 2017 r., w którym podała ona cały szereg twierdzeń dowodzących słuszności jej stanowiska i w którym odniosła się ona do faktów istotnych dla sprawy, podczas gdy organ stwierdził lakonicznie w uzasadnieniu, że: "strona przesłała pismo wraz z załącznikami, w którym akceptuje wniosek złożony przez pełnomocnika"; brak odniesienia się do zarzutów skarżącej w związku z pismem z 19 kwietnia 2016 r., podpisanym przez I. M. - pracownika P. S.A., a skierowanym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., w którym informuje o odrzuceniu skargi strony przez WSA w Gliwicach podając, że sąd odrzucił skargę w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, podczas gdy sąd w ogóle nie rozpatrywał skargi merytorycznie i nie odnosił się w żadnym zakresie do meritum sprawy z uwagi na niedopuszczalność jej wnoszenia i tylko w tym zakresie nastąpiło odrzucenie skargi; niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia w sposób wyczerpujący motywów jego podjęcia w stanie faktycznym i poprzestanie wyłącznie na przytoczeniu w znaczącej części odpowiedzi udzielonej w postanowieniu Nr [...] z [...] stycznia 2017 r., bez ich merytorycznej oceny w odniesieniu do zarzutów stawianych przez skarżącą w piśmie z 1 lutego 2017 r., ograniczając się jedynie do opcji ''kopiuj-wklej" z jego uzasadnienia; brak odniesienia się organu z urzędu do kwestii terminu, w jakim rozpatrzono zażalenie na postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, które wpłynęło do Działu Abonamentu COF w dniu 28 sierpnia 2015 r., a które nastąpiło w dniu 8 października 2015 r., uwzględniając że początkiem terminu 7-dniowego jest doręczenie postanowienia oraz z pominięciem przepisów k.p.a. o terminie załatwienia spraw - art. 35 § 3 k.p.a. przewiduje termin miesiąca na załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym dotyczący także załatwienia sprawy w postępowaniu prowadzonym w następstwie wniesienia zażalenia, który w niniejszej sprawie został przekroczony oraz brak odniesienia się organu do terminu w jakim rozpatrzono zarzuty z dnia 1 kwietnia 2015 r. podczas gdy był to dzień 31 lipca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Minister wyraził wątpliwość, czy do postanowienia nadzorczego wydanego w stosunku do postanowienia niezaskarżalnego do sądu administracyjnego przysługuje skarga. Odnosząc się do zarzutów skargi Minister podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra z [...] marca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Ministra w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia wierzyciela z [...] października 2015 r. utrzymującego w mocy postanowienie wierzyciela z 31 lipca 2015 r. uznające wniesione przez stronę skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. Na wstępie uzasadnienia należy odnieść się do kwestii, czy w niniejszej sprawie w ogóle przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym wydawane jest na podstawie art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Do postanowień, do których przysługuje zażalenie, może być zastosowana instytucja stwierdzenia nieważności, więc strona miała prawo skorzystać z trybu opisanego w art. 156 k.p.a. oraz złożyć skargę do sądu administracyjnego na postanowienie z [...] marca 2017 r. Odnosząc się do zarzutu strony, że postanowienie z [...] października 2015 r. dotknięte jest wadami nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przyznać należy, że istotnie w wydanym postanowieniu zawarto błędne pouczenie o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Od postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1452/15 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczenia wymaga, że zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Strona swoje uprawnienie może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej. Stanowisko takie jest prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniach: z 25 kwietnia 2016 r., II FSK 953/16; z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16; z 4 stycznia 2017 r., II FSK 2378/16; z 31 stycznia 2017 r., II FSK 3246/16 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji dochodzi do sytuacji, w której organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, natomiast sąd administracyjny nie jest nim związany i postanowienie to kontroluje. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi na postanowienie nie zaszkodziło jednak stronie skarżącej, która będzie miała prawo wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów i w ramach wszczętego w tym trybie postępowania nastąpi kontrola prawidłowości stanowiska wierzyciela. Tym samym należy uznać, że to błędne pouczenie nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa, gdyż orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędne pouczenie strony o środkach odwoławczych. Strona podniosła dalej, że ten sam organ wydał zarówno rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, jak i następnie ten sam organ utrzymał je w mocy. Zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W art. 127 § 3 wskazano, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie do art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Skoro w I instancji postanowienie wydał Minister, to zgodnie z prawem, jeżeli skarżąca miała zastrzeżenia do orzeczenia, mogła złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu. Po rozpoznaniu wniosku strony, następuje wtedy ponowne rozpoznanie sprawy, co miało miejsce w niniejszym postępowaniu. Minister ponownie rozważył podnoszone przez stronę okoliczności i wydał postanowienie z [...] marca 2017 r. Strona podnosiła również brak staranności w należytym prowadzeniu sprawy wskazując, że błędnie ustalono datę doręczenia skarżącej postanowienia z [...] lipca 2015 r., a w konsekwencji błędnie poinformowano organ egzekucyjny o ostateczności postanowienia. Należy potwierdzić, że rzeczywiście doszło do błędnego uznania przez wierzyciela, że postanowienie z [...] lipca 2015 r. stało się ostateczne, o czym poinformowano NUS. Jednak zorientowano się w pomyłce i następnie anulowano treść pisma zawiadamiającego o ostateczności postanowienia. Czynność nie zaszkodziła stronie, ponieważ wniesione przez nią zażalenie na postanowienie z [...] lipca 2015 r. zostało rozpatrzone, a w wyniku jego złożenia zostało wydane postanowienie z [...] października 2015 r. Wprawdzie zażalenie zostało rozpatrzone po terminie, jednak nie stanowi to podstawy do uznania, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało sporządzone w sposób prawidłowy. Minister w uzasadnieniu odniósł się do okoliczności podnoszonych przez stronę powołując przy tym odpowiednie przepisy prawa. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w k.p.a. Sposób, w jaki dokonano tych ustaleń nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe należy uznać za bezzasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że niniejsze postępowanie nie dotyczy kontroli postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów wniesionych przez skarżącą, a możliwości jego weryfikacji w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności. Wnioskowany przez skarżącą tryb nadzwyczajny jest trybem postępowania odrębnym i samodzielnym względem postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności postanowienia organu nadzoru nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest wyłącznie ustalenie, czy decyzja/postanowienie podlegające kontroli dotknięte są jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności jest ocena orzeczenia pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia ma odrębną podstawę prawną, co oznacza, że nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem ostatecznym, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 10 czerwca 1998 r., IV SA 1290/96, LEX nr 43251; wyrok NSA z 8 czerwca 1998 r., IV SA 1490/96, LEX nr 43254; wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r., IV SA 2319/96, LEX nr 43686). Odwoływanie się do innych, niewymienionych w tym przepisie przesłanek, jest niedopuszczalne. Możliwe jest wprawdzie w szczególnych wypadkach stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia z powodu rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów o charakterze proceduralnym tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Byłoby to możliwe gdyby np. nie przeprowadzono w ogóle postępowania dowodowego albo przeprowadzono je jedynie szczątkowo. Wskazana sytuacja nie miała miejsca w sprawie. Skarżąca może w niniejszym postępowaniu podnosić zarzuty w przedmiocie należytej oceny przez Ministra czy postanowienie z [...] października 2015 r. zostało dotknięte kwalifikowaną wadą powodującą stwierdzenie nieważności tego postanowienia w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a., natomiast nie mogą one dotyczyć istoty sprawy. Pozostałe zarzuty skarżącej (również podnoszone w piśmie z 1 lutego 2017 r.) odnosiły się do kwestii prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego tj. zasadność wydania tytułu wykonawczego czy istnienia obowiązku, co nie jest objęte zakresem orzekania w niniejszej sprawie. Jak już wspomniano, skarżąca nie traci prawa do podnoszenia tego rodzaju kwestii dotyczących m.in. bezpodstawności postanowienia o egzekucji, ponieważ będzie miała prawo wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego wydane w sprawie zgłoszonych zarzutów. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.