III SA/Wa 1983/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął wobec A. R. (dalej także: "Skarżąca", "Strona", "Zobowiązana") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] - [...], [...] - [...], [...] - [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Niniejsze tytuły wykonawcze obejmują zaległości podatkowe (podatek dochodowy od osób prawnych oraz podatek VAT) i zostały wystawione w związku z orzeczeniem odpowiedzialności podatkowej A. R. za zaległości podatkowe Spółki "P." Sp. z o.o. W dniu 19 stycznia 2017 r. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] - [...] Organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Ww. zawiadomienie wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych Zobowiązana odebrała w dniu 7 lutego 2017 r., natomiast pracodawca w dniu 27 stycznia 2017 r. Z kolei w dniu 24 stycznia 2017 r. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] - [...] oraz [...] - [...] wystawiono zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę nr [...]. Zawiadomienie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych Strona odebrała 7 lutego 2017 r., natomiast pracodawca 30 stycznia 2017 r. Pismem z dnia 30 stycznia 2017 Zobowiązana wniosła do Organu egzekucyjnego pismo zatytułowane "wezwanie do natychmiastowego wstrzymania czynności egzekucyjnych". Pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. pracodawca ustosunkował się do ww. zawiadomień, przyjmując je do realizacji. Natomiast pismem z dnia 2 lutego 2017 r. A. R. wniosła o potraktowanie ww. pism jako zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji lub brak wymagalności zobowiązania. Strona wniosła jednocześnie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszych zarzutów oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. potraktował pismo Strony jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne i stosownie do art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017, poz. 1201 ze zm., dalej także "u.p.e.a.") przekazał je Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. celem zajęcia stanowiska. Jednocześnie, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zawiesił toczące się wobec Strony postępowanie egzekucyjne w związku ze złożonymi zarzutami. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. w postanowieniu z [...] marca 2017 r. odmówił uwzględnienia zarzutów nieistnienia obowiązku oraz zarzutu braku wymagalności obowiązku z innego powodu, zgłoszonych w piśmie z 30 stycznia 2017 r. Zobowiązana na ww. postanowienie złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. po rozpatrzeniu zażalenia w postanowieniu z [...] maja 2017 r uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...] marca 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. zajął stanowisko, uznając zgłoszone zarzuty: nieistnienia obowiązku, braku wymagalności z innego powodu, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za niezasługujące na uwzględnienie. Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. na wniosek wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. postanowienie uchylające zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. w części dotyczącej zarzutu nieistnienia obowiązku i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 2 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. uznał wniesione przez A. R. zarzuty na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 21 listopada 2017 r. A. R. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dnia 14 października 2017 r., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa polegające na wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowienia uznającego zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, podczas gdy postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z mocy prawa na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca zarzuciła również wydanemu postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, naruszenie przepisów prawa poprzez zastosowanie w postępowaniu przepisów Prawa upadłościowego po nowelizacji ustawy, oraz poprzez stwierdzenie, że organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela w sytuacji, gdy stanowisko to sprzeczne jest z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2017 r. należało uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, jednak z innych przyczyn niż wskazane przez Skarżącą. Organ nadzoru nie podziela bowiem zarzutów Strony, iż w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z mocy prawa, z przyczyn określonych art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie byt władny do rozpoznania zgłoszonych przez Zobowiązaną zarzutów. W opinii organu odwoławczego, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zakwalifikowania złożonych przez A. R. pism jako zarzutów na postępowanie egzekucyjne, ze względu na to, że zostały złożone przed terminem na ich w niesienia, czyli przed doręczeniem Zobowiązanej tytułów wykonawczych. Mając natomiast na uwadze fakt, że pisma Strony zostały złożone już po wszczęciu egzekucji administracyjnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. winien potraktować je jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i rozpatrzeć w trybie art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. R. pismem z dnia 12 lipca 2018 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2018 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w W. i zarzucając przedmiotowemu postanowieniu: - naruszenie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie przez organ postanowienia w przedmiocie wniesionych przez Skarżącą zarzutów, podczas gdy prowadzone wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne uległo zawieszeniu z mocy prawa na skutek wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracji w Białymstoku postanowień o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji, co oznacza, iż organ winien wstrzymać wszelkie czynności prowadzone w zakresie toczącego się postępowania, aż do momentu ustania przyczyny zawieszenia; - naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne stwierdzenie przez organ, iż Skarżąca wniosła zarzuty przed rozpoczęciem biegu terminu do ich wniesienia, podczas gdy w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym Skarżącej doręczono dwukrotnie tytuły wykonawcze, pouczono ją o tym, iż jej pismo w istocie stanowi zarzuty i nie jest koniecznym składanie ponownie zarzutów po doręczeniu jej prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych i zarzuty te były rozpoznawane przez organ egzekucyjny przez okres ponad roku; - naruszenie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) poprzez wyciągnięcie przez organ ujemnych dla Skarżącej konsekwencji polegających na wskazaniu, iż jej zarzuty nie mogą zostać rozpoznane merytorycznie pomimo, iż w toku postępowania egzekucyjnego Skarżącej doręczono dwukrotnie tytuły wykonawcze, a wcześniej doręczono jej zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, nie pouczono jej listownie od którego doręczenia biegnie termin na wniesienie zarzutów, a nadto udzielono jej błędnej informacji, iż wniesione przez nią pismo stanowi zarzuty; - naruszenie przepisów prawa poprzez błędne wskazanie przez organ, iż zarzuty zostały wniesione przez Skarżącą przed rozpoczęciem biegu terminu na ich wniesienia, podczas gdy wszczęcie egzekucji w myśl art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji następuje albo poprzez doręczenie zobowiązanemu tytułów wykonawczych albo doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego i to od daty doręczenia tych dokumentów liczony jest termin na wniesienie zarzutów, zaś wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu [...] stycznia 2018 roku, a nadto Skarżąca w dniu 27 stycznia 2018 roku otrzymała pierwsze skierowane do niej pismo w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego co oznacza, iż wniosła zarzuty w terminie przepisanym przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu. Ponieważ zarzuty skargi oraz zakres zaskarżenia spornego postanowienia zostały przedstawione w tzw. części "historycznej" niniejszego uzasadnienia, Sąd odstępuje od ich ponownego omówienia, podkreślając jedynie, iż koncentrują się wokół kwestii, po pierwsze, czy w sprawie zaistniały podstawy do zakwalifikowania złożonych przez Skarżącą pism jako zarzutów na postępowanie egzekucyjne oraz, po drugie, czy należało je potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i rozpatrzeć w trybie art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej. Przy tak zakreślonych granicach skargi Sąd na wstępie wskazuje, że podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wstępnej tj. w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie zaś w jego toku. Z powyższego wynika, że zobowiązany ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji do organu egzekucyjnego w ściśle określonym siedmiodniowym terminie. Termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, a upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W konsekwencji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2014r. (sygn. akt II FSK 1034/13) "nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do stawianych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzuty te nie zostały wniesione w terminie. Termin siedmiodniowy do wniesienia zarzutów jest terminem zawitym, a więc jego niedochowanie powoduje nieważność czynności prawnej, jaką jest wniesienie zarzutów". Dodać należy, że zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że zarzut, o którym mowa w art. 33 u.p.e.a. wniesiony przed terminem doręczenia tytułów wykonawczych nie może odnieść skutku, podobnie jak wniesiony po terminie (por. dla przykładu: wyrok WSA w Bydgoszczy z 25 sierpnia 2008 r., I SA/Bd 104/08 a także komentarz do powyższego przepisu - Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją R. Hausera i A. Skoczylasa. Warszawa 2011. str. 195). Zauważyć też należy, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. skoro zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, to tym samym zarzuty mogą być więc wniesione dopiero po doręczeniu odpisów tytułów wykonawczych. Nie można ich zatem wnieść przed doręczeniem tytułów. Zobowiązany nie może też ich wnieść po upływie 7 dni. czy też po tym terminie uzupełniać zarzuty oraz wnosić nowe zarzuty. Dlatego też zarzuty wniesione przed, jak i po ustawowym terminie nie powinny być przez organ rozpatrzone (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20.10.2011 r.; sygn. akt II SA/Kr 35/11). Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że jeśli pomimo uchybienia terminu organ egzekucyjny i wierzyciel prowadzą merytoryczne postępowanie odnośnie zarzutu, to naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W takim przypadku nie ma bowiem podstaw do czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 03.09.2013 r., sygn. akt 1 SA/Bd 502/13; wyrok WSA w Lublinie z dnia 21.10.2011 r.; sygn. akt I SA/Lu 336/11). Odnosząc powyższe do realiów rozstrzyganej sprawy Sąd stwierdza, że z akt egzekucyjnych wynika, że wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. tytuły wykonawcze o nr opisanych w zaskarżonym postanowieniu zostały doręczone Skarżącej w dniu 7 lutego 2017 r., o czym świadczy adnotacja znajdująca się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych znajdowało się stosowne pouczenie, że zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. (złożonym osobiście w siedzibie Urzędu Skarbowego w P. w dniu 31 stycznia 2017 r.) wniosła o natychmiastowe wstrzymanie czynności egzekucyjnych i umorzenie prowadzonego wobec Niej postępowania egzekucyjnego. Pismo to uzupełniła następnie pismem z dnia 1 lutego 2017 r. (złożonym osobiście w siedzicie Urzędu Skarbowego w P.). Natomiast kolejnym pismem z dnia 2 lutego 2017 r. (złożonym osobiście w siedzicie Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 lutego 2017 r.) Zobowiązana wniosła o potraktowanie wcześniejszych pism jako zarzutów na postępowanie egzekucyjne lub ewentualnie jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z zestawienia powyższych pism zatem wynika, że wszystkie pisma Skarżącej zostały wniesione przed dniem doręczenia Zobowiązanej odpisów przedmiotowych tytułów wykonawczych w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 26 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (pkt 1) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (pkt 2). W przedmiotowej sprawie postępowania egzekucyjne zostały zatem wszczęte w dniu wpływu do organu egzekucyjnego ww. tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. tj. [...] i [...] stycznia 2018 r., natomiast wszczęcie egzekucji (zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a.) nastąpiło w dniach 27 i 30 stycznia, poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności (w tym przypadku pracodawcy) zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, prawidłowym jest stanowisko organu nadzoru, że w sprawie brak jest podstaw do zakwalifikowania złożonych przez Skarżącą pism jako zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na fakt, że zostały one złożone przed terminem do ich wniesienia, czyli przed doręczeniem Zobowiązanej tytułów wykonawczych. Jak już bowiem wyjaśniono wcześniej, prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przysługuje zobowiązanemu w terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia odpisu/wydruk u tytułu wykonawczego, a nie zaś - jak wywodzi Skarżąca - od wynikającego z art.. 26 § 5 u.p.e.a. momentu wszczęcia egzekucji. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, , że sama Skarżąca pismem z dnia 2 lutego 2017 r. uniosła o potraktowanie wcześniejszych swoich pism jako zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej lub ewentualnie, w przypadku gdyby oman nie podzielał jej stanowiska co do określenia podstawy prawnej, o potraktowanie powołanych pism jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność prowadzenia wobec niej egzekucji lub z uwagi na brak wymagalności zobowiązania, na podstawie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto w piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. Skarżąca podniosła również, że przed wszczęciem egzekucji nie zostało Jej doręczone poprawnie sporządzone upomnienie. Sąd wyjaśnia ponadto, że podnoszone przez Skarżącą kwestie braku wymagalności obowiązku, niedopuszczalności egzekucji oraz niedoręczenia poprawnie sporządzonego upomnienia mogą stanowić podstawę zarówno do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, w oparciu o przepis art. 33 § 1 pkt 2, 6 i 7 u.p.e.a., jak i wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Podkreślić jednak należy, iż w obu powyższych trybach zgłoszone przez Stronę zarzuty podlegają merytorycznej ocenie. Z kolei uznanie za uzasadniony któregokolwiek z powyższych zarzutów, czy to w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 33 u.p.e.a., czy też art. 59 u.p.e.a., wiąże się z obowiązkiem umorzenia przez organ egzekucyjny prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że rozpatrzenie powyższych kwestii w oparciu o przepis art. 59 u.p.e.a. pociąga za sobą niekorzystne konsekwencje dla Strony, polegające na nierozpatrzeniu merytorycznie jej wniosku. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych, w ocenie Sądu, organ nadzoru prawidłowo uznał, że wniesione przez Skarżącą pisma należało potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i rozpatrzeć w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się z kolei do kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego Sąd stwierdza , że wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w przypadku wystąpienia określonej podstawy zawieszenia jest obligatoryjne, co wynika z treści art. 56 § 3 u.p.e.a. Dotyczy to także sytuacji, gdy podstawa zawieszenia postępowania wynika z innego aktu prawnego niż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu, nawet zawieszenie postępowania egzekucyjnego, które następuje z mocy prawa, wymaga wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w tym przedmiocie z uwagi na gwarancje procesowe Zobowiązanego, gdyż w takim przypadku doręczenie postanowienia zapewnia możliwość weryfikacji poprzez wniesienie zażalenia i ewentualnie skargi do sądu administracyjnego. W realiach sprawy, jak to już opisano wcześniej, z uwagi na zakwalifikowanie pism Skarżącej z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz 1 i 2 lutego 2017 r. jako zarzutów, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] 02.2017 r. zawiesił prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne w oparciu o przepis art. 56 § 1 pkt 5 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. Jednocześnie pismem z dnia 08.02.2017 r. organ egzekucyjny poinformował pracodawcę o zawieszeniu realizacji zajęcia wynagrodzenia oraz o tym, że Skarżąca (Zobowiązana) może w całości dysponować należnym wynagrodzeniem. Następnie pismami z dnia 03.04.2017 r. wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wystąpił do organu egzekucyjnego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej (Zobowiązanej) z uwagi na wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wykonania decyzji stanowiących podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych. W ocenie Sądu, wprawdzie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a dopiero postanowieniem z dnia [...] 06.2018 r., to jednak okoliczność ta nie ma istotnego wypływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż organ egzekucyjny od dnia 8 lutego 2017 r. tj. od dnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego w związku z art. 35 § 1 u.p.e.a. nie podejmował żadnych czynności o charakterze wykonawczym, które miałyby wpływ na postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.