III SA/Wa 2029/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. zatytułowanym "zawiadomienie" Pan R. S. i Państwo D. i M. S. wnieśli "o zmianę stawki podatku od nieruchomości przy ul. [...] W. obręb [...] nr dz. [...]." Podatnicy jako postawę opodatkowania od dnia 1 stycznia 2013 r. wykazali: 1. budynek mieszkalny o pow. 220,90 m²; 2. grunty pozostałe o pow. 1 009 m²; 3. garaż o pow. 40,00 m². Prezydent W. postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, że "stosownie do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. (...) Organ podatkowy nie może opodatkować budynku niemieszkalnego według stawek jak dla budynków mieszkalnych bez zmiany w ewidencji gruntów i budynków." Pan R. S. i Państwo D. i M. S. wnieśli w dniu [...] stycznia 2013 r. odwołanie od powyższego postanowienia. Podnieśli, iż: "W postanowieniu jest informacja, że w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...], miejscowość W. na dz. położonej w W. przy ulicy [...] figurują dwa budynki "inny budynek mieszkalny oraz budynek transportu i łączności". Wskazali, że nie ma tam "innych budynków mieszkalnych oraz budynków transportu i łączności i nigdy ich tam nie było". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. uchyliło w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ. W ocenie Kolegium stanowisko organu podatkowego o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek strony (...) jest pozbawione racji. Wyjaśniono, że jeżeli odwołujący we wniosku o wszczęcie postępowania wskazali do opodatkowania nieruchomość jako jej właściciele, to w świetle art 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej "u.p.o.l" - nie można było odmówić wszczęcia postępowania podatkowego, lecz należało przeprowadzić właściwe postępowanie podatkowe, dokonać analizy materiału dowodowego względem żądania stron i orzec o istocie sprawy, tj. wydać decyzję ustalającą podatek od nieruchomości. Pan M. S. w dniu [...] października 2013 r. złożył do organu podatkowego Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W przedmiotowej Informacji dotyczącej działki ewid. nr [...] z obrębu [...], położonej w W. przy ulicy [...], zostały wykazane: grunty pozostałe o pow. 1 009 m², budynki mieszkalne o pow. 220,90 m² oraz budynki pozostałe o pow. 40 m². Państwo D. i M. S. i Pan R. S. są właścicielami działki ewid. nr [...] z obrębu [...] o pow. 2 000 m². Działka ta w ewidencji gruntów i budynków jest sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane i oznaczona symbolem Bi o pow. 1009 m² oraz jako lasy LsVl o pow. 991 m². W kartotece budynków, dotyczącej przedmiotowej działki figurują: 1. inne budynki niemieszkalne, 2. budynki transportu i łączności. Prezydent W., decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. ustalił R. S., D. S. oraz M. S. wymiar podatku od nieruchomości na 2013 r. w wysokości 2453 zł. przyjmując do podstawy opodatkowania pozostałe budynki 40 m², grunty pozostałe 1009 m², pozostałe budynki 220,90 m². W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) – dalej "pgk" - podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. R. S., D. S. oraz M. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podkreślając, że Urząd Miasta W. otrzymał w dniu [...] grudnia 2012 r. zawiadomienie o zmianę stawki podatku od nieruchomości przy ul. [...] w W. z prośbą o wyliczenie podatku wg stanu faktycznego, jednak tego nie uczynił. W załączeniu były niezbędne dokumenty do wykonania tej operacji, to jest: odpis Akt. Not nr [...], odpis postanowienia Sądu, wyrys i wypis z rej. gruntów wraz z mapą oraz inwentaryzacja budynku mieszkalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W myśl art. 21 ust. 1 pgk podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl zaś orzecznictwa sądowego, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie naczelnego sądu administracyjnego. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że dla organów podatkowych wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z danych tych wynika, iż sporna nieruchomość jest zabudowana innym budynkiem niemieszkalnym i budynkiem transportu i łączności. Nadto, z treści aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 r. Rep. [...] wynika, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się budynek gospodarczy i garaż. Tak więc, ustalenia organu I instancji opierają się o wiążące dane z kartoteki budynków i nie ma podstaw, aby podatek był ustalony stawką właściwą dla budynków mieszkalnych. Pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. została wniesiona skarga na powyższą decyzję jako niezgodną z prawem i obiektywną prawdą. Skarżący R. S., D. S. oraz M. S. wnieśli o jej uchylenie i nakazanie Urzędowi W. naliczanie podatku od nieruchomości za budynki na dz. [...] W. ul. [...] od dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że w chwili złożenia zawiadomienia w urzędzie W., urzędnicy tego urzędy powinni sprawdzić wiarygodność informacji (jeżeli mieli wątpliwość) i dokonać zmian w ewidencji gruntów z danych nieprawdziwych na dane zgodne z obiektywną prawdą, tego niestety nie zrobili. W ocenie Skarżących, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany w kwalifikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organ ewidencyjny nie dokonał właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną. Organy podatkowe tego nie zrobiły pomimo postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2013 r.: "uchyla się w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ". Skarżący podkreślili, że organ podatkowy W. nie zweryfikował ewidencji gruntów zgodnie ze stanem rzeczywistym i obiektywną prawda, do czego był zobligowany przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Skarga D. S. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1045/15. Sąd na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. przeprowadził dowód uzupełniający z pisma z dnia [...] grudnia 2012 r., zatytułowanego "zawiadomienie", oraz pisma z Urzędu W. Biura Geodezji i Katastru z dnia [...] sierpnia 2014 r. zaadresowanego do Skarżących wraz z załącznikiem – mapą "geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza budynku". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Skarżący uważają, że w związku ze złożeniem przez nich zawiadomienia w urzędzie W. organ podatkowy W. był zobligowany przepisami prawa do zweryfikowania ewidencji gruntów zgodnie ze stanem rzeczywistym i obiektywną prawda, czego jednakże nie uczynił. Organy podatkowe stoją natomiast na stanowisku, że organy podatkowe ustalając podatki nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli podatnik kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 22 ust. 1 pgk ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (w W.– Prezydent W.). Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Zgodnie natomiast z § 49 ust.1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Podzielić należy wniosek, że z regulacji art. 21 ust. 1 pgk oraz przepisów wymienionego rozporządzenia wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis § 49 pkt 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia wskazuje wprost, że zawiadomienie starosty zawiera w szczególności datę wprowadzenia zmiany do ewidencji. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji – określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. "Na tle (...) trybów dokonywania zmian w ewidencji zauważyć trzeba, że czym innym są dokumenty stanowiące podstawę do zmian ewidencyjnych, a czym innym sama zmiana (...). To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych" (R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010 r., nr 5, s.5-6). Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski - Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r., nr 2, s.11-19). Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może bowiem powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2078/13, wyrok z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1660/11, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, iż co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 pgk podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 pgk. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem uznały organy podatkowe, że dokument w postaci informacji z kartoteki budynków jest dla organów podatkowych wiążący co do funkcji budynków położonych na przedmiotowej nieruchomości. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kolegium wskazało, że nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych, niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Stanowisko to należy podzielić zastrzegając, że, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 (uchwała dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Wykluczona jest, wskazywana w skardze, możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p. przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2361/14). Z powyższego wynika, że jeżeli Skarżący chcieli doprowadzić do tego, aby podatek od nieruchomości był wymierzany z uwzględnieniem mieszkalnego charakteru budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości, to powinni w pierwszej kolejności wystąpić na podstawie przepisów do właściwego organu (Biura Geodezji i Katastru) o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków, a dopiero po wprowadzeniu takiej zmiany stałoby się możliwe opodatkowanie budynku z uwzględnieniem dokonanych zmian. Skarżący wystąpili jednakże do organu podatkowego o wyliczanie stawki podatku od nieruchomości na podstawie stanu faktycznego – z uwzględnieniem funkcji mieszkalnej budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości (zawiadomienie z dnia 12 grudnia 2012 r. zaadresowane do Wydziału ustalania podatku od nieruchomości, Urząd Miasta W.) nie podejmując działań w celu zmiany wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Znaczenie postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2013 r., którym uchylono w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, nie polega na tym, że SKO nakazało organowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń co do faktycznej funkcji budynku na przedmiotowej nieruchomości. Gdyby istotnie SKO postanowieniem tym nakazało organowi pominąć dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i oprzeć się na własnych ustaleniach faktycznych co do rzeczywistego sposobu użytkowania budynku, to rażąco naruszyłoby prawo. W istocie rzeczy SKO nakazało organowi pierwszej instancji wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości podatku od nieruchomości na rok 2013. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał stosowne rozstrzygnięcie opierając się o dane z ewidencji gruntów i budynków, bo nie mógł oprzeć się na innych dowodach. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniał przypadek, aby organ podatkowy obowiązany był do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Przeciwnie, z treści aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 r. Rep. [...] wynika, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się budynek gospodarczy i garaż. Tak więc treść tego aktu notarialnego potwierdza ustalenia organu oparte o dane z kartoteki budynków. Urząd W. Biuro Geodezji i Katastru Wydział Postępowań Administracyjnych pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. poinformował D. S., M. S. i R. S., że w dniu [...] lipca 2014 r. zostało przyjęte do zasobu geodezyjnego opracowanie geodezyjne: inwentaryzacja budynku o identyfikatorze [...], posadowionym na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...]. Równocześnie poproszono adresatów pisma o przesłanie stosownego wniosku umożliwiającego wprowadzenie stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej. Skoro z ewidencji gruntów i budynków wynika, że w roku 2013 przedmiotowa nieruchomość była zabudowana innym budynkiem niemieszkalnym oraz budynkiem transportu i łączności, to pomimo zmiany funkcji tych budynków, ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków po roku 2013, organy podatkowe były zobligowane do ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2013 z uwzględnieniem dotychczasowej funkcji tych budynków. W konsekwencji, zdaniem Sądu, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś przepisy prawa materialnego, jak również postępowania administracyjnego zostały właściwie zastosowane przez organy obu instancji. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.