III SA/Wa 2095/15

Dnia 15 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie oraz wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2015r. w przedmiocie zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie oraz wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Pełnomocnik jako podstawę prawną wskazał na art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania sądowego, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy administracji publicznej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że nie wszystkie postanowienia wydawane w postępowaniu podatkowym, będącym administracyjnym postępowaniem szczególnym, zostały poddane kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejsze sprawie jest postanowienie wydane na podstawie art. 140 § 1 oraz art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015r., poz. 613, dalej zwana "O.p."), w przedmiocie zawiadomienia Skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać należy, że postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego, o których mowa w art. 216 § 1 i § 2 O.p., dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, nie rozstrzygają jednakże o istocie sprawy, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 140 O.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (§ 2 powyższego przepisu). Art. 140 O.p. ma zatem charakter porządkowy i dyscyplinujący organy podatkowe. Nie zawiera natomiast norm przewidujących wniesienie zażalenia (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2043/05). Zgodnie zaś z art. 236 § 1 O.p na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu zaś do pozostałych postanowień zapadłych w toku postępowania, strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.). W konkluzji stwierdzić trzeba, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., albowiem nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie również zażalenie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie mieści się także w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ukształtował się pogląd, że przez akty lub inną czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Ponadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ostatni z wymienionych warunków oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. o sygn. akt I OSK 1501/12 oraz z dnia 11 grudnia 2007 r. o sygn. akt II GSK 265/07). Natomiast czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to taka, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku, wywołując skutki materialnoprawne. Występuje ona poza tokiem sformalizowanego postępowania administracyjnego, gdyż podejmowana jest na podstawie procedur uregulowanych szczątkowo lub w sprawach w ogóle niemających uregulowanej procedury (por.: postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Bk 756/11). W ocenie Sądu nie można zatem zaliczyć zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem wywołuje ono wyłącznie skutki procesowe. Nie rozstrzyga o jakichkolwiek uprawnieniach materialnych strony związanych z prowadzoną sprawą. Inaczej rzecz ujmując postanowienie to jest wyłącznie pochodną pozostającego w toku postępowania podatkowego, którego celem jest skonkretyzowanie uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Ponadto, skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, który wskazał podstawę prawną i zaskarżone postanowienie, co z kolei wiązało Sąd rozpoznający niniejszą skargę. Nota bene zaskarżone postanowienie dotyczyło przedłużenia terminu załatwienia sprawy, a nie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2013 r. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nigdy nie zostało wydane. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu skargi.