III SA/Wa 2115/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi F. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych na postępowanie egzekucyjne p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe Skarżąca - F. S.A. w skardze z 30 czerwca 2015r. wniosła o uchylenie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") z [...] czerwca 2015r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela o uznaniu złożonych zarzutów za niezasadne w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należność z tytułu kosztów egzekucyjnych. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego i egzekucji było postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] lutego 2010r., którym określono, na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a.") wysokość kosztów egzekucyjnych należnych organowi egzekucyjnemu od Skarżącej. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 28 czerwca 2016r. o sygn. akt SK 31/14 (Dz.U. z 16 sierpnia 2016r. poz. 1244) uznał, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny uznał ponadto, że art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji RP. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że Skarżąca w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, pismami które wpłynęły do NSA 7 lipca 2016r. i 14 września 2016r., wniosła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem NSA z 21 czerwca 2013r. sygn. akt II FSK 2103/11 w sprawie kosztów egzekucyjnych, do którego odwoływał się DIS w zaskarżonym postanowieniu w rozpoznawanej sprawie. Przed NSA ww. wnioskom Skarżącej o wznowienie postępowania sądowego nadano odpowiednio sygn. akt: II FSK 1974/16 (wyznaczona na 21 grudnia 2016r.) i II FSK 2777/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowe przed WSA w Warszawie należało zawiesić. Sąd, zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ww. przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z: 11 marca 2005r. sygn. akt I OZ 45/05 i 7 czerwca 2008r. sygn. akt I OZ 382/08; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłankami zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. są zatem: zależność postępowań sądowych w znaczeniu prejudycjalnym oraz pozostawanie obu postępowań w toku. O zależność postępowań sądowoadministracyjnych można mówić wówczas, gdy oczekiwane rozstrzygnięcie, które ma zapaść w innej sprawie, może mieć decydujący wpływ na wynik sprawy, w której postępowanie zostaje zawieszone. Sądy administracyjne, zawieszając postępowanie oprócz ww. przesłanek powinny także brać pod uwagę jednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego w sprawach, które pozostają ze sobą w ścisłym związku, jak również ekonomikę procesową, która wskazuje, że nie ma powodu, aby przez przedwczesne wydanie orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji narażać stronę skarżącą na ponoszenie kosztów sądowych związanych z ewentualnym wszczynaniem postępowania kasacyjnego. Sprawy o sygn. akt: II FSK 1974/16 (wyznaczona na 21 grudnia 2016r.) i II FSK 2777/16 zawisłe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak również te, które toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie dotyczą tej samej strony. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2013r. sygn. akt II FSK 2103/11, który wiąże w sprawie Sąd pierwszej instancji na mocy art. 170 P.p.s.a. ocenił legalność postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych, które stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w związku, z którym Skarżąca zgłosiła zarzuty, które podlegały ocenom wierzyciela i organu egzekucyjnego, a legalność działań tych organów ma być przedmiotem ocen Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2953/15. Skoro Skarżąca domaga się wznowienia postepowania przed NSA, co może rozstrzygnąć o istnieniu podstawy prowadzenia egzekucji administracyjnej i rzutować na wynik sprawy zawisłej przed WSA w Warszawie, należało uznać, że istnieje związek pomiędzy postępowaniem wszczętym wnioskami o wznowienie postępowania przed NSA a niniejszym postępowaniem w sprawie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. Związek ten jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego skargą o wznowienie rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008r. sygn. akt I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). W świetle orzecznictwa NSA sądy administracyjne działające w państwie prawa, w którym liczy się przede wszystkim stabilność orzecznictwa sądów administracyjnych oraz spójność systemu prawnego, zobligowane są działać adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa (por. m.in. postanowienie NSA z 31 sierpnia 2011r. sygn. akt II FZ 329/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie biorąc pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie w sferze prawa publicznego, jak również przyjmując, że wpływ na niniejsze postępowanie może mieć wydane przez NSA rozstrzygnięcie, w związku z wnioskami Skarżącej o wznowienie postępowania (sygn. akt II FSK 1974/16 oraz II FSK 2777/16) w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem NSA z 21 czerwca 2013r. sygn. akt II FSK 2103/11, którym Sąd pierwszej instancji jest związany na mocy art. 170 P.p.s.a., jak również biorąc pod uwagę, że w związku kosztami egzekucyjnymi, które są egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej, w której Skarżąca zgłosiła zarzuty w rozumieniu art. 33 § 1 u.p.e.a. orzekał Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku z 28 czerwca 2016r. o sygn. akt SK 31/14 oraz uwzględniając zasady ekonomiki procesowej – uznał, że zasadne było zawieszenie postępowania sądowego na mocy art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.