III SA/Wa 2205/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2008 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., po przeprowadzeniu kontroli podatkowe i wszczęciu postępowania podatkowego, skorygował rozliczenie podatku dokonane przez J.K. (dalej: "Skarżący"), w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2008 r., określając między innymi kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Skarżący w 2008 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. W ww. okresie dokonywał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur otrzymywanych od S., R., P., D., R., A., P. Sp. z o.o., P. sp. z o.o. oraz T. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że transakcje odzwierciedlone na fakturach wystawionych przez S. nie miały miejsca. Zakwestionował, na podstawie art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia II marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz. 535, z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT"), prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmiot wskazując, iż transakcje odzwierciedlone na tych fakturach nie zostały dokonane, zatem zawyżono podatek naliczony z powodu rozliczenia ww. faktur na deklaracjach VAT - 7 w miesiącach od stycznia do maja, od lipca do września i od listopada do grudnia 2008 r. Powyższe potwierdziły zeznania M.B. i samego Skarżącego. Ponadto organ zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT: faktury VAT nr [...] z dnia 17.01.2008 r. na kwotę netto 81.98 zł, podatek VAT 18,03 zł; faktury VAT nr [...] z dnia 06.02.2008 r. na kwotę netto 261,49 zł, podatek VAT 57,53 zł, w tym: zakup paliwa na kwotę netto 245,92 zł. podatek VAT 54,10 zł, wycieraczki (szt. 1) na kwotę netto 15,57 zł, podatek VAT 3,43 zł: faktury VAT nr [...] z dnia 15.05.2008 r. na kwotę netto 118,85 zł, podatek VAT 26.15 zł; faktury VAT nr [...] z dnia 27.05.2008 r. na kwotę netto 124,79 zł, podatek VAT 27.45 zł; faktury VAT nr [...] z dnia 03.06.2008 r. na kwotę netto 107.64 zł, podatek VAT 23,68 zł: faktury VAT nr [...] z dnia 11.06.2008 r. na kwotę netto 114.75 zł. podatek VAT 25,25 zł. potwierdzających zakup paliwa, na których nie wskazano numeru rejestracyjnego pojazdu. W konsekwencji uznano, iż Skarżący zawyżył podatek naliczony z powodu rozliczenia tych faktur na deklaracjach VAT- 7 w miesiącu styczniu, lutym, maju oraz czerwcu 2008 r. Jednocześnie stwierdzono zaniżenie podatku należnego za okres rozliczeniowy styczeń, kwiecień, oraz sierpień 2008 r. oraz zawyżenie tego podatku za okresy od lutego do marca i od maja do sierpnia 2008 r. Pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając: 1) naruszenie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., dalej: "O.p."), przez brak przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji prawidłowego postępowania dowodowego w zakresie transakcji z S.; 2) naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i pozbawienie prawa do obniżenia należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i nieuzasadnione stwierdzenie, iż faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane; 3) naruszenie art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; 4) wydanie decyzji podatkowej z naruszeniem art. 70 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2008 r. z dniem z 31 grudnia 2013 r. zaś za grudzień 2008 r. z dniem 31 grudnia 2015 r. Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący podniósł, iż w sprawie nie środka egzekucyjnego, który skutkowałby przerwaniem biegu terminu przedawnienia oraz nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego ponieważ skutek ten został zniweczony brakiem postawienia zarzutów do dnia 31 grudnia 2013 r. Zdaniem Skarżącego z dniem 31 grudnia 2013 r. nastąpiło przedawnienie karalności czynów za okres od stycznia do listopada 2008 r. Ponadto zarzucono decyzji, iż została wydana i podpisana przez osobę posługującą się pieczątką "w zastępstwie", bez upoważnienia do działania. Skarżący uznał, iż w materiale dowodowym sprawy brak było ustaleń, dowodów i podstaw, pozwalających na zakwestionowanie prawa do obniżenia podatku należnego z przedmiotowych faktur. Odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej a także sądów administracyjnych Skarżący podnosił, iż przepisy ograniczające prawo do odliczenia VAT wprowadzone w danym kraju członkowskim (np. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT) mogą być stosowane, jako wyjątek od zasady i w każdym przypadku, stosowanie tych przepisów poprzedzone być musi rzetelnym postępowaniem dowodowym mającym na celu udowodnienie, iż dany podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2008 r., organ odwoławczy w zakresie zobowiązań podatkowych za 2008 r. wskazał, że termin jego przedawnienia za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. upłynął w dniu 31.12.2013 r., natomiast za grudzień 2008 r. upłynął w dniu 31.12.2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy przez Skarżącego w złożonych w okresie od 21 lutego 2008 r. do 23 grudnia 2008 r. deklaracjach podatkowych VAT - 7 za styczeń 2008 r. - listopad 2008 r., w zakresie zawyżenia naliczonego podatku od towarów i usług, przez co naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług za styczeń 2008 r. - listopad 2008 r. o łączną kwotę 39.455 zł, czym naruszając art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a. art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. Pismem z dnia 15 listopada 2013 r. skierowanym w trybie art. 70e O.p., zawiadomiono Skarżącego o zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2008 r. Skarżący odebrał ww. pismo w dniu 22 listopada 2013 r. Z kolei podczas czynności przesłuchania w sprawie w charakterze podejrzanego w dniu 11 grudnia 2013 r. Skarżącemu postawiono zarzut popełnienia ww. przestępstwa. Następnie postanowieniem z dnia z dnia [...] listopada 2014 r., organ uzupełnił ww. zarzut o zarzut, iż Skarżący działając w warunkach czynu ciągłego, podał nieprawdę w złożonych w okresie od 23 stycznia 2009 r. do 23 grudnia 2009 r. w deklaracjach podatkowych VAT - 7 za grudzień 2008 r. - listopad 2009 r. w zakresie zawyżenia kwoty podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, poprzez zawyżenie naliczonego podatku za: grudzień 2008 r. - kwiecień 2009 r., zaniżenie podatku należnego za: marzec 2009 r., maj 2009 r., sierpień 2009 r. przez co naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług do zapłaty za okres od grudnia 2008 r. do listopada 2009 r. o łączną kwotę 22.823 zł. przy czym kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest malej wartości, czym naruszył art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. Organ pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. skierowanym w trybie art. 70c O.p., zawiadomił Skarżącego o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2008 r. Pismo to zostało doręczone Skarżącemu w dniu 17 listopada 2014 r. (w trybie art. 150 § 2 O.p.) oraz ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 4 grudnia 2014 r. Ponadto postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. organ zawiesił ww. postępowanie. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył na wstępie, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez S. zakwalifikowanych przez organ pierwszej instancji jako nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych do których miał zastosowanie art. 86 ust.1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, iż M.B. nie zawierał żadnych umów współpracy z dostawcami. Towar przewoził albo swoimi samochodami ciężarowymi, albo był przywożony przez dostawców. Odbiorców pozyskiwał m.in. z polecenia znajomych. Płatność dokonywana była w formie gotówkowej. Nie posiadał żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie zapłaty oraz na stałe nie zatrudniał pracowników. Nie posiadał żadnych urządzeń księgowych, dokumentów źródłowych w postaci faktur VAT sprzedaży i zakupu ani też wyciągów bankowych za 2008 r. Nie posiadał również żadnego magazynu, w którym mógł składować części samochodowe. Kontrahent Skarżącego nie potrafił również jednoznacznie wskazać od kogo nabywał części samochodowe i kto je dostarczał, ani do kogo należały samochody służące do transportu części. Wyjaśniono, iż nieprawdziwe okazały się także adresy wskazane przez M.B. jako miejsca magazynowania. Ponadto z zeznań Skarżącego wynikało, że nie jest on w stanie wypowiedzieć się w sprawie zakupu dużej ilości części samochodowych. Nie stwierdzono także występowania sprzedaży tych części samochodowych, jak również nie stwierdzono faktur VAT (rachunków) za usługi napraw samochodów, które wskazywałyby na wykorzystanie zakupionych części samochodowych. Powyższe ustalenia oraz rozbieżności co do miejsca dokonywania periodycznych transakcji sprzedaży części oraz wykazywanie nieprawdziwego adresu magazynowania tych towarów skutkował przyjęciem, iż do zakwestionowanych transakcji nie dochodziło. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy wykazał, że transakcje odzwierciedlone na zakwestionowanych fakturach nie miały miejsca. Powyższe stwierdzenia wymaga, że okoliczności dobrej wiary w realiach rozpatrywanej sprawy, tj. takiej, gdzie określone w fakturach towary i usługi nie były przedmiotem dostawy na rzecz Strony, nie mają istotnego znaczenia. Podsumowując powyższe organ odwoławczy, stwierdził zasadność zakwestionowania prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur wystawionych przez M.B., zgodnie z art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. materiał dowodowy sprawy został zebrany i rozpatrzony zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1. art. 191 O.p., a decyzja spełniała wymogi art. 210 § 1 pkt 8 ww. ustawy. Skarżący zaskarżył następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., w której wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił w swojej skardze naruszenie: 1) przepisów prawa podatkowego przez niewłaściwe zastosowanie art. 187 § 1 O.p., przez brak przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji prawidłowego postępowania dowodowego w zakresie transakcji z S., - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i pozbawienie podatnika prawa do obniżenia należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i nieuzasadnione stwierdzenie, iż faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane; - art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; Zarzucono również wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 70 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz utrzymanie decyzji podatkowej organu podatkowego, która została wydana bez podstawy prawnej a mianowicie art. 108 ustawy o VAT (brak podstawy prawnej w sentencji). W uzasadnieniu Skarżący powielił argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia sporu w przedmiotowej sprawie należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutów poniesionych przez Skarżącego dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący wskazuje, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych będących przedmiotem zaskarżonej decyzji nastąpiło przedawnienie karalności czynów, jednocześnie Skarżącemu nie postawiono zarzutów. W związku z powyższym Skarżący wywodzi, iż nie mogło dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p a w konsekwencji doszło do przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Odnośnie zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2008 r. których termin przedawnienia upływał w dniu 31.12.2013 r. jak wynika z akt sprawy dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe zostało wszczęte postanowieniem z dnia 14 11.2013 r. Z kolei informacja sporządzona na podstawie art. 70c O.p. została doręczona Skarżącemu w dniu 22.11.2013 r. Ponadto w dniu 11.12.2013 r. postawiono Skarżącemu zarzut popełnienia przestępstw skarbowych. Zdaniem Sądu doszło zatem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych. Sąd podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA I FSK 1548/15, II FSK 1290/15; por wyrok WSA I SA/Wr 1553/16), że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.) nie jest konieczne postawienie podatnikowi zarzutów, jedną z przesłanej jest samo wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Zatem zarzut zawarty w skardze w tym zakresie jest chybiony. Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie ma znaczenia co wynika z treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p. również późniejsze przedawnienie karalności tego czynu. W tym zakresie Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 28.04.2017 r. sygn. akt. I FSK 1631/15. W zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2008 r. które nastąpiłoby w dniu 31.12.2014 r. jak wynika z akt sprawy postanowieniem z [...].11.2014 r. wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Jednocześnie w dniu 17.11.2014 r. doręczono Skarżącemu informację sporządzoną na podstawie art. 70c O.p. a w dniu 04.12.2014 r. doręczono ją ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Doręczanie powyższej informacji nastąpiło w warunkach fikcji doręczenia przesyłki w trybie art. 150 § 2 O.p. jest to dopuszczalna forma poinformowania, o którym mowa w art. 70c O.p., tym bardziej, że informację otrzymał również pełnomocnik (por. wyrok NSA I FSK 1017/15). Reasumując, zatem zdaniem Sądu Organ skutecznie zawiesił bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2008 r. Przechodząc do kwestii merytorycznej spór w mniejszym postępowaniu dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez S. zakwalifikowanych przez Organ jako nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Sąd podziela stanowisko Organów, że zgromadzony materiał dowodowy sprawy wskazuje, że transakcje odzwierciedlone na fakturach wystawionych przez S. nie miały miejsca. Na powyższe ustalenie wskazują następujące dowody zgromadzone w sprawie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podczas przesłuchania w dniu 26.11.2014 r. Pan M.B. sam wskazał, że towar przechowywany był wyłącznie w [...] u firmy kolegi J.S. a podczas transakcji zakupu towarów obecni byli pracownicy Pana J.S. oraz Pan J.S. Tymczasem Pan S. zeznał w dniu 29.04.2011 r., że nigdy nie wynajmował Panu M.B. terenu ani magazynu w [...]. ponieważ nie był jego właścicielem. Ponadto Pan M.B. nie dokonywał również na powyższym terenie żadnych transakcji handlowych. Jednocześnie Pan M.B. nie był wstanie podać danych osób obecnych przy transakcjach zakupu towaru. Ponadto Pan M.B. nie posiadał żadnych urządzeń księgowych, dokumentów źródłowych w postaci faktur VAT sprzedaży i zakupu ani też wyciągów bankowych za 2008 r. Zeznał, że wszystkie transakcje handlowe w 2008 roku odbywały się wyłącznie gotówką. Reasumując Pan M.B. nie posiada żadnych dowodów (faktur nabycia, wyciągów bankowych świadczących o dokonanych płatnościach), że dysponował towarem, który miał być przedmiotem dostawy do Skarżącego. Nawet świadek powołany przez Pana M.B. zaprzecza swojej obecności przy ww. transakcjach handlowych. Wskazać także należy, że działalność Pana M.B. miała trwać długi okres czasu i obejmować szereg transakcji handlowych, zdaniem Sądu nieprawdopodobne jest, aby w tym okresie wszyscy kontrahenci regulowali płatności wyłącznie gotówką. Wszyscy kontrahenci pozostali anonimowi a także żeby nie było żadnego świadka ww. transakcji, którego mogłyby wskazać Pan M.B. Zatem twierdzenia Pana M.B., że dysponował towarem należy ocenić jak niewiarygodne, gdyż nie tylko nie posiada materialnych dowodów potwierdzających nabycie towarów, ale również nie jest wstanie wskazać, żadnych świadków ww. transakcji. Pokreślić należy także rozbieżności pomiędzy Skarżącym a Panem M.B. w zakresie miejsca odbioru towarów. Sąd podkreśla, że wbrew zarzutowi zawartemu w skardze pozbawienie Skarżącego prawa do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur wystawionych przez Pana M.B. nie nastąpiło wyłącznie w oparciu o powyższą rozbieżność w zeznaniach dotyczącą miejsca odbioru towarów. Przede wszystkim, zdaniem Sądu Organy wykazały w oparciu o zgromadzone dowody, że Pan M.B. nie dysponował towarem, który następnie miał być sprzedany Skarżącemu. Rozbieżność w zakresie miejsca dostawy towarów jest jednym z elementów, które w zestawieniu ze wskazanymi powyżej dowodami wskazują na słuszność ustaleń Organów. Podnieść należy również, że sam Skarżący odmówił udzielanie odpowiedzi na pytanie, co zrobił z zakupionymi od Pana M.B. towarami. W dokumentacji Skarżącego nie odnaleziono bowiem dokumentów związanych z naprawą samochodów, czy sprzedaży tych zakupionych części. Odnoszą się więc do zarzutu zawartego w skardze i dotyczącego nieuwzględnienia kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Skarżącego, należy zauważyć, że Organ nie kwestionował faktu ponoszenia kosztów działalności gospodarczej przez Skarżącego. Wyjaśnić należy, że Skarżący sam odmówił wyjaśnienia okoliczności dalszej dystrybucji lub zużycia towarów zakupionych od Pan M.B. Podnoszona w skardze sugestia zużycia ww. towaru na własne potrzeby nie ma oparcia w materiale dowodowym, również Skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów. Konstatując, zebrany w sprawie materiał dowodowy zdaniem Sądu wskazuje, że Pan M.B. nie dysponował towarem mającym być przedmiotem obrotu ze Skarżącym z kolei Skarżący również nie wskazał sposobu zadysponowania ww. towarem. Odnosząc się do przywołanego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych i ETS (TSUE) należy zauważyć, iż dotyczą one sytuacji w których istniał towar będący przedmiotem obrotu pomiędzy podatnikami. W przedmiotowej sprawie jak wykazały Organy oraz zdaniem Sądu towar faktycznie nie istniał, stąd nie jest konieczne badanie tzw. dobrej wiary nabywcy towarów. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Końcowo Sąd zauważa nie nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez Organ zarówno dotyczących tzw. zasad ogólnych postępowania jak i norm regulujących zagadnienia związane ze zbieraniem materiału dowodowe. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia norm prawa materialnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. ----------------------- 1