III SA/Wa 2206/09

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. sp. z o.o. w W o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku spółki zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie 1. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego Skarżąca – C. sp. z o.o. w W. złożyła urzędowy formularz PPPr, w którym zaznaczyła iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazała że od 2007 r. działalność firmy jest zawieszona. Wszystkie dokumenty zostały zabrane przez Prokuraturę Okręgową w W.. Na rachunkach bankowych Skarżąca posiada salda debetowe (780 zł i 186.941,44 zł). Wartość kapitału zakładowego wynosi [...] zł, a środków trwałych [...] zł. Od 2007 r. ani bilans, ani rachunek wyników nie był sporządzany. W złożonym wraz z formularzem piśmie Skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że z uwagi na zawieszenie działalności nie składała zeznania podatkowego za 2008 r. Z tego samego powodu nie składa deklaracji VAT-7 i nie sporządza bilansu. Skarżąca nie posiada udziałów w innych jednostkach. Nie posiada także wierzytelności. Zobowiązania podlegają egzekucji. Wobec Skarżącej toczą się mianowicie trzy postępowania egzekucyjne z jedynego majątku, tj. z hali wybudowanej jako dom weselny. Skarżąca wyjaśniła że bank w którym posiada rachunek nie wydał jej wyciągów, a to z uwagi na istniejące saldo debetowe. Z drugiego banku posiada pismo informujące o wysokości zadłużenia. Wznowienie działalności nastąpi po zwrocie dokumentów z Prokuratury. Do pisma Skarżąca dołączyła wyciągi bankowe oraz wspomniane pismo banku. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: 2. Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. 3. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z § 2 pkt 2 tego artykułu osoba prawna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. 4. Ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy zaś od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Przyjmuje się, że gdy fakty, które strona podała we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z innymi informacjami o sytuacji majątkowej strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., I FZ 358/08). 5. W niniejszej sprawie Skarżąca nie przedłożyła wszystkich dokumentów potwierdzających jej twierdzenia. Nadesłała wprawdzie wyciągi z rachunków bankowych oraz pismo w sprawie zadłużenia, jednak poza tymi ostatnimi, nie przedstawiła innych dokumentów, w szczególności potwierdzających fakt zawieszenia wykonywania przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca ograniczyła się w tym względzie jedynie do stwierdzenia że z uwagi na wspomniane zawieszenie nie sporządza ani zeznania podatkowego, ani bilansu, ani też deklaracji VAT. Istotnie zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej zwalnia podatnika z obowiązku składania deklaracji VAT, jak to wynika z art. 99 ust. 7a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.). Przepis ten wszedł w życie z dniem 20 września 2008 r. W tym samym czasie weszła w życie zmiana ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654, z późn. zm.), zwalniająca podatnika z obowiązku wpłaty zaliczek miesięcznych w sytuacji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, o czym stanowi art. 25 ust. 5a tej ustawy. Warunkiem zastosowania tego zwolnienia jest jednak zawiadomienie w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o okresie zawieszenia wykonywania działalności. Zawiadomienia tego dokonuje się nie później niż przed upływem 7 dni od dnia złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (art. 25 ust. 5c ustawy). W niniejszym postępowaniu takiego zawiadomienia Skarżąca nie przedstawiła. W skardze jedynie zamieściła wzmiankę o tym że o fakcie nieskładania deklaracji podatkowych poinformowała organ. O ile zatem nie można oczekiwać od Skarżącej by złożyła na wezwanie dokumenty z obowiązku składania których została zwolniona na mocy przepisów (jak ma to miejsce w przypadku chociażby deklaracji VAT), o tyle można było oczekiwać że złoży ona dokumenty których zwolnienie to nie obejmuje. Chodzi tu mianowicie o zeznanie podatkowe. Przepis art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy nakłada bowiem na podatników podatku dochodowego od osób prawnych obowiązek dokonania, po zakończeniu roku, rozliczenia podatku i złożenia zeznania CIT-8. Z obowiązku tego nie zwalnia nawet fakt zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. 6. Skarżąca nie wyjaśniła także kto – skoro ona nie prowadzi działalności - ponosi koszty korespondencji czy też figurującego jako adres siedziby lokalu. Z uwagi na niewywiązanie się z powyższych obowiązków stwierdzić należy że niemożliwa jest ocena czy sytuacja w jakiej znalazła się Skarżąca uprawnia ją do skorzystania z prawa pomocy. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.