III SA/Wa 2231/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. J. K.M., M. M. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług i umorzenia odsetek od tych zaległości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. Spółka Jawna K. M. , M. M. z siedzibą w P. (dalej zwana: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2015r. Nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług (dalej zwany: "VAT") i umorzenia odsetek od tych zaległości. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, wskazując, iż z uwagi na zarzuty podniesione w skardze oraz wspierającą je argumentację zasadny jest ww. wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a."), może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zajdą określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie czy decyzja administracyjna nadaje się i może być wykonana, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (por. postanowienia NSA z: 19 maja 2000r. sygn. akt V SA 2509/99, OSP 2000/11/164; 15 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 805/04, Lex nr 837880; 16 listopada 2011r. sygn. akt II OZ 1108/11, Lex nr 1070497 oraz L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego pod red. J. Zimmerman, Warszawa 2007r., s. 550; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 217). Wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji, w której odmówiono umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w VAT i rozłożono na raty zapłatę ww. zaległości. Ten rodzaj aktu administracyjnego nie nosi znamion wykonalności, na co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2008r. sygn. akt I FSK 431/07, Lex nr 471074), wyjaśniając, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Akty te niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Również decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2008r. sygn. akt II OZ 325/08, Lex nr 493905). Dodatkowo z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że instytucja wstrzymania wykonania dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie ww. aktu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z 13 grudnia 2011r. sygn. akt II FZ 762/11, Lex nr 1151471). Skoro decyzja rozkładająca na raty zaległości podatkowe w VAT i odmawiająca umorzenia ww. zaległości nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, bo takie obowiązki wynikają z decyzji określającej wysokość ww. zobowiązań podatkowych, albo z deklaracji VAT, tym samym nie można uznać, że może ona spowodować u Skarżącej wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niemożliwe jest zastosowanie wobec ww. decyzji, na podstawie ww. okoliczności, instytucji wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zasadne jest wydanie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.