III SA/Wa 24/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. S.A. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe czerwiec, sierpień i grudzień 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – V. S.A. z siedzibą w P. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe czerwiec, sierpień i grudzień 2008 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że jest od wielu lat wiarygodnym i liczącym się podmiotem na rynku krajowym i zagranicznym. W chwili obecnej współpracuje z 240 dostawcami i ma 1000 odbiorców. Średniomiesięczna wartość przychodów ze sprzedaży wynosi 40 milionów złotych, a kwota wpłacanych podatków za 2015 rok wyniosła około jeden milion czterysta tysięcy zł. Spółka zatrudnia około 200 pracowników i współpracowników. Spółka prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z wykonania zaskarżanej decyzji upatruje w utracie zaufania i wiarygodności wśród kontrahentów. Wskazała, że w przypadku wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego przez Sąd, odbudowa utraconego zaufania będzie wymagała wieloletniej ciężkiej pracy przy dużym nakładzie sił i środków Spółki. Funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, spowoduje wiele trudnych do odwrócenia skutków. Fakt, iż Spółka została zobowiązana do wykonania decyzji, stanowił będzie istotną informację rynkową. W ślad za tym nastąpić może wycofywanie się dotychczasowych partnerów ze współpracy. Także pozyskiwanie nowych partnerów gospodarczych może być wysoce utrudnione. W konsekwencji istnieje prawdopodobieństwo ograniczenia rozmiaru i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej. Konsekwencją będzie konieczność pozbawienia pracy części załogi, co w wypadku Spółki będącej zakładem pracy chronionej, w większości dotknie osób niepełnosprawnych. Utrata zaufania i wiarygodności utrudni także prowadzone procesy budowania inżynierii finansowej działalności gospodarczej z udziałem banków. W ocenie ryzyka natychmiast pojawi się informacja o konieczności wykonania decyzji, co utrudni a w skrajnym wypadku uniemożliwi zawarcie umów z instytucjami finansowymi. Konsekwencję ograniczenia rozmiaru prowadzonej działalności będzie konieczność wycofania się Spółki z działalności prospołecznej, co odbije się negatywnie dla dotychczas wspieranych instytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze. zm.; dalej "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że w ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę, lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje w tym kontekście na uwzględnienie. Strona w uzasadnieniu wniosku powołuje się na hipotetyczną możliwość utraty dobrego wizerunku wśród kontrahentów, co w konsekwencji, również hipotetycznie, może doprowadzić do utraty rynkowej pozycji. Powołuje się również na utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej, powołując przykład - także hipotetyczny - trudności w pozyskiwaniu nowych partnerów gospodarczych, współpracy z bankami, w konsekwencji czego istnieje prawdopodobieństwo ograniczenia rozmiaru i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej. Stwierdzić należy, że okoliczności powołane we wniosku nie odpowiadają ustawowemu pojęciu niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Strona powołuje we wniosku okoliczności tylko potencjalne i określa je w sposób ogólny. Nie uzasadnia też, na czym ma polegać trudność w odwróceniu skutków. Strona nie wskazuje, że na skutek wykonania decyzji z braku środków finansowych nie zostanie zrealizowany konkretny kontrakt z konkretnym podmiotem lub że zamierzała w celu zrealizowania konkretnego i kluczowego dla strony przedsięwzięcia gospodarczego zaciągnąć kredyt, którego nie otrzyma na skutek wykonania decyzji. Co więcej Spółka we wniosku wskazała na comiesięczne wielomilionowe dochody, które w zestawieniu z określonym jej zobowiązaniem podatkowym (218.000 zł) również nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji nie narazi Skarżącej na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Jak wyżej wskazano, podstawą wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji podatkowej może być wyłącznie niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, które muszą być określone w sposób konkretny, a nie ogólny oraz hipotetyczny. Zwrócić należy uwagę, że Spółka we wniosku nie twierdzi, że na skutek wykonania decyzji ostatecznej grozi jej utrata płynności finansowej i spowodowanie szkody, która nie mogłaby zostać naprawiona przez zwrot środków i uchylenie zabezpieczeń. Wskazać też należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje dla strony określone konsekwencje finansowe, a często także pozafinansowe. W ocenie Sądu, wskazane przez Skarżącą hipotetyczne skutki wykonania decyzji nie są skutkami nadzwyczajnymi, które mogłyby uzasadnić wstrzymanie jej wykonania. Reasumując, wniosek Spółki nie zawiera przekonywującej i popartej dokumentami argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż strona nie przedstawiła w nim szczegółowych danych i okoliczności dotyczących jej sytuacji gospodarczej, wskazując jedynie ogólnie na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.