III SA/Wa 246/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Sałek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi H. F. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz H. F. kwotę 597 złotych (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister RPiPS lub organ) stwierdził, że H.F. (dalej: skarżący lub strona) uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji (dalej: Prezes Zarządu PFRON) z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości P. sp. z o.o. z siedzibą w K. z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za styczeń i luty 2011 r. Z motywów postanowienia wynikało, że na podstawie akt sprawy Minister RPiPS przyjął, że decyzja Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2016 r. była awizowana 2 maja 2016 r., a następnie powtórnie awizowana 10 maja 2016 r. Decyzja ta "zalegała" w placówce pocztowej do 18 maja 2016 r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez adresata została zwrócona do nadawcy 18 maja 2016 r. Powyższe ustalenia organ poczynił na podstawie wydruku z śledzenia przesyłek oraz odpowiedzi Poczty Polskiej S.A na reklamację z 20 grudnia 2016 r. W tej sytuacji organ uznał, że termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), o którym strona została prawidłowo pouczona w decyzji, upłynął 1 czerwca 2016 r. Natomiast skarżący wniósł odwołanie 7 września 2016 r., tj. z uchybieniem ustawowego terminu, co potwierdzał wydruk ze śledzenia przesyłek oraz odpowiedź z Poczty Polskiej S.A z 22 września 2017 r. oraz 2 listopada 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie postanowienia Ministra RPiPS w całości, zobowiązanie organu do prawidłowego doręczenia decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez brak rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji i przekazanie jej bezpośrednio organowi wyższej instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 150 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpania procedury przewidzianej w tym przepisie dla tzw. doręczenia przez awizo, a pomimo to uznanie za skuteczne doręczenia stronie decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2016 r.; 3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie wniosku dowodowego zawartego w piśmie strony z 7 września 2016 r. w przedmiocie zapytania organu skierowanego do operatora Poczty Polskiej w Zawadzkiem - na okoliczność ustalenia czy w okresie pomiędzy 25 kwietnia 2016 r. a 18 maja 2016 r. skarżący odbierał korespondencję; 4) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie za udowodnioną prawidłowości doręczenia stronie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzonych w tym zakresie; 5) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie czynnego udziału w sprawie, a w szczególności brak zawiadomienia strony o możliwości końcowego zapoznania się z aktami sprawy, umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 6) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że skarżący otrzymał zawiadomienie oraz powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję, podczas, gdy skarżący nigdy takowych zawiadomień nie otrzymał. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że nie otrzymała decyzji Prezesa Zarządu PFRON, ani zawiadomienia o pozostawaniu tego pisma w miejscu określonym w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej bądź też w urzędzie gminy. Stosownego zawiadomienia nie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej, ani na drzwiach mieszkania skarżącego, czy na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym skarżący wykonuje swoje czynności zawodowe, ani też w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Wobec powyższego doręczenie nastąpiło z naruszeniem art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto strona wskazała, że nie otrzymała również powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy zgodnie z art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, że z treści potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy nie wynikała przyczyna, dla której nie dokonano doręczenia w trybie tzw. właściwym, tj. na podstawie art. 148 Ordynacji podatkowej, bądź też doręczenia zastępczego, o jakim mówi art. 149 i 151 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony z treści tego potwierdzenia nie wynikało też, czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, ani też to, czy upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki. Strona zarzuciła również, że zarówno na kopercie, jak i na potwierdzeniu odbioru, znajdujących się w aktach sprawy, brak było informacji o ponownym awizowaniu przesyłki i pozostawieniu przesyłki u operatora pocztowego. Powyższa okoliczność dodatkowo uzasadnia stanowisko, że decyzja z [...] kwietnia 2016 r. nie została prawidłowo doręczona. W odpowiedzi na skargę Minister RPiPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2016 r. została stronie skutecznie doręczona, tak jak twierdził organ. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej p.p.s.a.). Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej ustawa o rehabilitacji), m. in., do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 stosuje się odpowiednio, przepisy Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji podatkowej a nie kodeksu postępowania administracyjnego, jak błędnie wskazała strona. Stosownie do art. 223 § 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Prawidłowość dokonania doręczenia decyzji ocenia się z kolei w świetle uregulowań zawartych w art. 148 – 150 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 148 § 1 – 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonywania doręczeń) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Z kolei na podstawie § 2 omawianego artykułu, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z powyższego wynika, że art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, ustanawia wiążącą doręczającego, kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie. Oznacza to, że podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencie, a gdy nie jest możliwe umieszczenie zawiadomienia w ten sposób to na drzwiach mieszkania adresata lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jest to ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sposób interpretacji tego przepisu, w którym wskazuje się, że z regulacji art. 150 Ordynacji podatkowej wynika, iż pierwszeństwo w pozostawieniu adresatowi zawiadomienia o przesyłce przechowywanej w urzędzie gminy (miasta) przez okres 14 dni ma skrzynka listowa, a nie drzwi adresata, czy też inne miejsce, o którym mowa w tym przepisie. Dopiero gdy nie jest to możliwe, zostawia się zawiadomienie na drzwiach adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2087/14; dostępny, podobnie jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, organ wskazał, że zaskarżona decyzja była awizowana 2 maja 2016 r. następnie powtórnie awizowana 10 maja 2016 r. pozostawała w placówce pocztowej do 18 maja 2016 r. i w tej dacie została zwrócona do nadawcy. Organ nie wskazał wprost daty doręczenia tej przesyłki, przyjął, że termin do wniesienia odwołania upłynął 1 czerwca 2016 r., stąd należy wywieść, że według organu przesyłka została stronie doręczona 18 maja 2016 r. Znamienne, że w zaskarżonym postanowieniu organ ograniczył się jedynie do wskazania dat awizowania przesyłki. Brak jest jakichkolwiek rozważań organu, czy też wniosków odnośnie prawidłowości doręczenia spornej przesyłki. Organ nie wywiódł żadnych wniosków z okoliczności, że z potwierdzenia odbioru (awizo) nie wynikało, czy – a jeżeli tak to gdzie, zostało umieszczone zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki przy doręczaniu przez operatora pocztowego. Organ w zaskarżonym postanowieniu nie analizował w ogóle tych kwestii. Skarżący natomiast argumentował, że przesyłki mu nie doręczono, nie otrzymał też zawiadomienia o pozostawaniu pisma w miejscu określonym art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej bądź też w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawania zawiadomienia. Stosownego zawiadomienia nie umieszczono w szczególności w oddawczej skrzynce pocztowej, ani na drzwiach jego mieszkania, czy jego biura, lub innego pomieszczenia, w którym wykonuje swoje czynności zawodowe, ani też w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Skarżący nie otrzymał również powtórnego zawiadomienia w tym przedmiocie. Z akt sprawy wynikało natomiast, że potwierdzenie odbioru przesyłki numer [...] (tj. o decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2016 r.) brak było wskazania, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone (k.112-113 akt administracyjnych). Organ administracji nie wykazał, że zawiadomienie o pozostawieniu w Urzędzie Pocztowym spornej przesyłki zostało umieszczone prawidłowo, zgodnie z powyższej przywołaną procedurą, w miejscu umożliwiającym stronie powzięcie informacji o pozostawieniu kierowanej do niej przesyłki. Podkreślić należy, że w aktach sprawy nie było żadnego dokumentu, z którego wynikałoby że stronie w ogóle pozostawiono zawiadomienie o awizowaniu przesyłki, jak i zawiadomienie powtórne; w którym miejscu pozostawiono to zawiadomienie, że wskazano na przyczynę, dla której nie dokonano doręczenia w trybie tzw. właściwym, tj. na podstawie art. 148, bądź też doręczenia zastępczego o który mowa w art. 149 Ordynacji podatkowej. Z treści potwierdzenia odbioru (k.112-113) nie wynika, czy zawiadomienie o przesyłce w istocie dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych z w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji w całości podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjnych w Warszawie w wyroku z 7 marca 2014 r., zgodnie z którym pismo nie może być uznane za doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, gdy z treści potwierdzenia odbioru nie wynika przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art, 148 § 1 i art. 149 oraz art. 151 Ordynacji podatkowej, ale również, gdy z jego treści nie wynika, czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art 150 § 2 Ordynacji podatkowej, oraz czy upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki. Uchybienia w dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru nie mogą być sanowane innymi dokumentami, a w szczególności pismami poczty, W konsekwencji konieczne jest podjęcie ponownej próby doręczenia przesyłki adresatowi. Wydruk ze śledzenia przesyłek, na którym oparł się organ przyjmując, że decyzja z [...] kwietnia 2016 r. została stronie doręczona, nie zawiera zasadniczej informacji o przyczynie, dla której nie dokonano doręczenia w trybie art, 148 § 1 i art. 149 Ordynacji podatkowej, ani - czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art 150 § 2 Ordynacji podatkowej (k.134 i k.172 akt administracyjnych), te uwagi należy też odnieść do odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. na które powoła się organ, w tym pisma z 25 października 2017 r. Z pism tych wynikało, że sporna przesyłka "została przyjęta do przemieszczenia". Organ natomiast pominął, że w odpowiedzi z 20 grudnia 2016 r. Poczta Polska S.A. poznała, że na kopercie brak było adnotacji o powtórnej awizacji (pismo z 25 października 2017 r. i pisma z 20 grudnia 2016 r. i z k.158 k.165 i k.168akt administracyjnych. Podkreślić należy, ze pisma Poczty Polskiej nie mogą sanować braków w dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ponadto wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A., na których oparł się organ, nie zostały poparte żadną dokumentacją, jaką profesjonalny operator pocztowy powinien posiadać, a w przypadku każdych wątpliwości co do daty faktycznego doręczenia przesyłki natychmiast zobowiązany był przedstawić, chociażby oświadczenia doręczyciela dokonującego doręczenia, który wyjaśniłby z jakich przyczyn nie dokonano doręczenia w trybie właściwym. Nie sposób bowiem wywieść z pism operatora na jakiej podstawie Poczta Polska S.A. ustaliła, że adresat był nieobecny w dniu doręczania spornej przesyłki. Podkreślić należy, że to na organie administracji ciąży obowiązek wykazania, iż zostały spełnione wymogi wynikające z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, odnoszące się do wskazania (w przypadku doręczenia za pośrednictwem poczty) właściwej placówki pocztowej, w której pozostawiono przesyłkę oraz miejsca, w którym umieszczono zawiadomienie o nadejściu przesyłki. NSA w wyroku z 31 stycznia 2006 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 565/05 wyraził pogląd zgodnie z którym, dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 27 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1094/04 stwierdził, że brak pewności co do miejsca pozostawienia zawiadomienia o złożeniu awizowanej przesyłki w urzędzie pocztowym, skutkuje niedoręczeniem przedmiotowych decyzji podatkowych. Powyższe potwierdza także teza, iż niedopuszczalne jest - w świetle art. 150 Ordynacji podatkowej - poprawianie, czy też uzupełnianie zawiadomienia (zwrotki) post factum, gdyż takie działanie niesie z sobą nie tylko wysoki stopień prawdopodobieństwa braku odzwierciedlenia rzeczywistego stanu faktycznego, ale jest również niezgodne z zasadą legalizmu. Powyższe poglądy judykatury sąd orzekający w sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne. Odnosząc je na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że decyzja Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2016 r. nie może być uznana za doręczoną, jak tego chce organ - 18 maja 2016 r., bowiem organ nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości miejsca pozostawienia awizo, natomiast uzupełnianie zawiadomień (zwrotek) poprzez pisemne wyjaśnienia złożone post factum przez pracownika Poczty Polskiej S.A., która nie dokonywała doręczeń, uznać należy za niezgodne z zasadami legalizmu i prawdy materialnej. W konsekwencji w sprawie należało uznać, że ustalenia organu, zgodnie z którymi decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie skutecznie, jako że była dwukrotnie awizowana i pozostawała w placówce pocztowej do 18 maja 2016 r., zostały dokonane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie brak było wiarygodnych dowodów potwierdzających powyższą tezę organu. Prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach mają charakter gwarancyjny. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy podmiotów trzecich dokonujących doręczeń - poczty (doręczycieli) - obciążają na zasadzie ryzyka administrację publiczną. W tej sytuacji nie można przejść obojętnie nad zarzutem skargi, że zawiadomienie o przesyłce do adresata nie dotarło, a przez to doręczenie nie może być uznane za skuteczne. Doręczenia zastępcze są wyjątkiem od zasady doręczania adresatowi osobiście i przepisy te muszą być przestrzegane ściśle, z dużym rygoryzmem (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2014 r., I SA/Gl 1791/13). Wobec powyższego należało stwierdzić, że doręczenie nastąpiło z naruszeniem art. 150 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej wobec braku wykazania przez organy w sposób nie budzący wątpliwości miejsca pozostawienia stronie zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, decyzja nie mogła zostać uznana za skutecznie doręczoną. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia. Przede wszystkim zobowiązany jest do ponownego skutecznego doręczenia stronie spornej przesyłki. Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz §14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 j.t.). Koszty postępowania w tej sprawie stanowiły: wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa prawnego – 480 zł i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym.