III SA/Wa 2492/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Justyna Mazur, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] ustalił J. K. (dalej "Skarżący") wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 w wysokości 44,00 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że ustalenia wysokości podatku na 2017 rok dokonano na podstawie danych z ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej do celów wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego przez tutejszy organ podatkowy oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w obowiązujących przepisach. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, nie podnosząc merytorycznych zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO" lub "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. SKO w uzasadnieniu decyzji wskazało, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z Uproszczonego Wypisu z Rejestru Gruntów z dnia 5 kwietnia 2017 r., wydanego z upoważnienia Starosty [...] przez Inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami, Starostwa Powiatowego w [...], Nr kancelaryjny: [...], wynika, iż Skarżący jest właścicielem nieruchomości gruntowej - działka Nr [...], położonej w W., Jednostka ewidencyjna: [...] W., Obręb: Nr [...] W., Jednostka rejestrowa: [...], o łącznej powierzchni 0,2603, KW PL1P/00002192/1, której grunty sklasyfikowano jako: lasy- LsV o powierzchni 0,0764 ha. - sady- S-RIVa o powierzchni 0,1839 ha. SKO wyjaśniło, że decyzja Burmistrza została wydana, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, znajdujących się w aktach sprawy. Zaś zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zakresie klasyfikacji gruntów i budynków, organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. SKO podkreśliło, że zarzuty podniesione w odwołaniu są subiektywnymi odczuciami Skarżącego i nie stanowią podstaw prawnych do innego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący niezadowolony z wydanej decyzji złożył skargę do Sądu. Zarzucił decyzji SKO rażące naruszenie prawa. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) kompetencją sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), której art. 134 § 1 wskazuje, że sąd, orzekając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze, ani też powołaną podstawą prawną. Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji wniesioną w sprawie skargę należy uznać za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszają przepisów prawa. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że Skarżący jest właścicielem działki nr [...], położonej w W. Istotą sporu jest klasyfikacja gruntów składających się na przedmiotową działkę. Zdaniem organów podatkowych, klasyfikacja gruntów jest zgodna z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Według Skarżącego grunty składające się na sporną działkę nie były nigdy lasem, ani gruntami rolnymi. Przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością miejską. W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać organom podatkowym, które ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm. - określanej dalej jako u.p.g.k.), dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą m.in. wymiaru podatków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organ podatkowy I instancji ustalający wysokość zobowiązania w podatku rolnym, czy leśnym, nie jest uprawniony do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Na mocy art. 1 ustawy o podatku rolnym, dane z ewidencji gruntów i budynków są wręcz elementem materialnoprawnym ustawowej definicji przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Z mocy powyższego przepisu oraz funkcjonalnie z nim związanego art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku został ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem są wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1243/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Lu 684/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. III SA/Po 363/09 (dost. CBOiS). Słusznie zatem stwierdziły orzekające w niniejszej sprawie organy, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący, zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich klasyfikacji. Ma on przy tym moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika - podważenie tych danych bądź ich zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do tych działań w przepisach u.p.g.k., ani wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, dost. CBOIS). Niemniej jednak domniemania, z jakich korzysta wzmiankowany wyżej dokument urzędowy jako dowód o podwyższonej mocy dowodowej, są domniemaniami wzruszalnymi. Świadczy o tym treść przepisu art. 194 § 3Ordynacji podatkowej dopuszczającego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Podkreślenia wymaga, że możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 235/13, dost. CBOIS). Zasada bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa takie mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Skarżący nie wskazał dokumentu, który pozwalałby na obalenie domniemania prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntów. W ocenie Sądu, Skarżący kwestionując zapisy ewidencji gruntów dotyczące należących do niego działek odnośnie klasyfikacji tych gruntów jako rolnych i leśnych, nie wykazał w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. W ocenie Sądu, słusznie organy podatkowe uznały Skarżącego za podatnika podatku rolnego i leśnego w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego. Z tego względu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.