III SA/Wa 2573/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej na 2017 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS, organ I instancji) z dnia [...] marca 2017 r. odmawiającą A. W. (dalej: Skarżący, Strona, Podatnik) ustalenia zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej na 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 20 stycznia 2017 r. Strona do NUS złożyła deklaracja do wymiaru zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej ustalanych przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu za 2017 r. (PIT-6), w której wykazała: rodzaj produkcji - drób rzeźny (kurczęta), numer działu - 51, rozmiar produkcji - 5.000.000 szt., dochód do opodatkowania 750 000 zł. W wyniku przeprowadzonego NUS decyzją z dnia [...] marca 2017 r. odmówił Skarżącemu ustalenia miesięcznych zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej za 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż Skarżący, co wynika z deklaracji VAT-7, przekroczył w 2016 r. obrót stanowiący równowartość kwoty 2.000.000 euro i wobec tego jest obowiązany w 2017 r. ustalić przychód z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie ksiąg rachunkowych, co powoduje że nie spełnia on wymogów do ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie norm szacunkowych. W odwołaniu od tej decyzji Podatnik wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie: - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f") polegające na błędnej interpretacji przepisu oraz wadliwy zastosowaniu poprzez przyjęcie, że powołany przepis obliguje Stronę do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz ustalenia przychodów według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f., w sytuacji gdy Strona nie zgłosiła NUS zamiaru prowadzenia ksiąg rachunkowych; - art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., poprzez odmowę jego zastosowania i w konsekwencji pozbawienie Podatnika prawa wyboru sposobu opodatkowania przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej i pozbawienie możliwości skorzystania z opodatkowania przy zastosowaniu norm szacunkowych z dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie norm szacunkowych dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej. DIAS decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję NUS. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.f. - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. - przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według zasad określonych w art. 14, jeżeli podatnik prowadzi księgi wykazujące te przychody. O zamiarze założenia ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwego naczelnika urzędu skarbowego przed rozpoczęciem roku podatkowego albo przed rozpoczęciem prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nastąpiło ono w ciągu roku, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f., w przypadku gdy obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych wynika z przepisów o rachunkowości, przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14. W takim przypadku nie ma obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych. Stosownie do art. 24 ust. 4 u.p.d.o.f. dochodem (stratą) z działów specjalnych produkcji rolnej jest różnica pomiędzy przychodem z tytułu prowadzenia tych działów a poniesionymi kosztami uzyskania, powiększona o wartość przyrostu stada zwierząt na koniec roku podatkowego w porównaniu ze stanem na początek roku i pomniejszona o wartość ubytków w tym stadzie w ciągu roku podatkowego. Dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, o których mowa w art. 15, ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o rachunkowości, przepisy ustawy o rachunkowości stosuje się. z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: · spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego (pkt 1) · osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro (pkt 2). W związku z tym DIAS wskazał, że mając na uwadze treść art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f., w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., osoby fizyczne, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro, ustalają przychód z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f., co - z uwagi na treść art. 24 ust. 4 powoływanej ustawy podatkowej - wiąże się z brakiem możliwości ustalania dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2. W niniejszej sprawie Podatnik w 2016 r. uzyskiwał przychody z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w zakresie produkcji: drób rzeźny - kurczęta. Z tego też tytułu, jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, za okres od stycznia do grudnia 2016 r. składał miesięczne deklaracje VAT-7. Ze znajdującego się w aktach sprawy zestawienia złożonych w tym okresie deklaracji VAT wynika, iż uzyskany przez Stronę obrót netto wyniósł 35.464.401,00 zł. Wskazaną powyżej kwotę limitu przychodu wynoszącego 2.000.000 euro, którego przekroczenie decyduje o obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych, należy przeliczyć na walutę polską po średnim kursie ogłoszonym przez Narodowy Bank Polski, na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok obrotowy (art. 3 ust. 3 ww. ustawy o rachunkowości). Średni kurs euro ogłoszony przez NBP na pierwszy dzień roboczy października 2016 r., tj. na dzień 3 października 2016 r. wyniósł 4,2976 zł/euro, zatem limit przychodów za 2016 r. decydujący o konieczności prowadzenia ksiąg rachunkowych w 2017 r., wynosi 8.595.200 zł (2.000.000 euro x 4,2976 zł/euro). Wobec tego uzyskany przez Podatnika obrót w wysokości 35.464.401,00 zł przekroczył kwotę limitu 2.000.000 euro. To z kolei oznacza, że zobowiązany był prowadzić od dnia 1 stycznia 2017 r. księgi rachunkowe według przepisów ustawy o rachunkowości. Okoliczność ta w sposób istotny wpływa na sposób ustalania przychodu z działów specjalnych produkcji rolnej. Z przywołanego wyżej art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f. w sposób jednoznaczny wynika bowiem, iż w przypadku, gdy obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych wynika z przepisów o rachunkowości (a sytuacja taka występuje w przypadku Strony), przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14. W konsekwencji nie ma możliwości zastosowania do Strony opodatkowania dochodu ustalonego przy zastosowaniu norm szacunkowych. Odnosząc się do przywołanego przez Stronę art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. DIAS zauważył, iż przepis ten dotyczy osób prowadzących działy specjalne produkcji rolnej, które pomimo braku obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych zgłosiły zamiar prowadzenia tych ksiąg. W stosunku do tych osób ustawodawca "również" wprowadził obowiązek prowadzenia księgi. Przy czym regulacja ta nie ma zastosowania do Strony, bowiem obowiązek prowadzenia ksiąg przez Podatnika wynika z faktu przekroczenia limitu określonego w przepisach ww. ustawy o rachunkowości. Reasumując, DIAS podniósł, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ NUS prawidłowo dokonał interpretacji obowiązujących przepisów prawa, jak również powyższa decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego uzasadniających jej uchylenie. Natomiast odmienne od stanowiska Strony rozstrzygnięcie nie może świadczyć o naruszeniu przepisów wskazanych przez Stronę. Odmienne od Podatnika interpretowanie obowiązujących przepisów nie może też świadczyć o konieczności zastosowania regulacji art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej O.p.), skoro – w ocenie DIAS - treść mających zastosowanie w sprawie przepisów nie budzi wątpliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji NUS. Zaskarżanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f., polegające na błędnej interpretacji przepisu oraz wadliwym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że powołany przepis obliguje Skarżącego do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz ustalenia przychodów według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f., w sytuacji gdy Skarżący nie zgłosił NUS zamiaru prowadzenia ksiąg rachunkowych; 2. art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., poprzez odmowę jego zastosowania i w konsekwencji pozbawienie Skarżącego prawa wyboru sposobu opodatkowania przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej i pozbawienie Skarżącego możliwości skorzystania z opodatkowania powyższych przychodów przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z 31 października 2014 r. w sprawie norm szacunkowych dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej; 3. art. 2a O.p. polegające na jego niezastosowaniu w przypadku, gdy zachodziły niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, a w szczególności art. 15 w zestawieniu z art. 24a ust. 2 pkt. 2 u.p.d.o.f.; art. 210 § 1 pkt. 6 oraz 210 § 4 O.p. polegające na braku należytego uzasadnienia prawnego wydanej decyzji, w tym niewyjaśnieniu odmowy zastosowania art. 2a O.p. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy po wprowadzeniu zmiany przepisów ustawą zmieniającą z dnia 9 kwietnia 2015 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., a mianowicie art. 15 u.p.d.o.f., obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych - po przekroczeniu przez Skarżącego limitu przychodów w 2016 r. (określonego w ustawie o rachunkowości), prowadzącego działy specjalne produkcji rolnej, obciążać będzie Podatnika i jak wpłynie to na sposób ustalania przychodu z działów specjalnych produkcji rolnej przez Skarżącego, jeżeli nie zgłosił On zamiaru prowadzenia ksiąg w trybie art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu, w tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organowi podatkowemu podzielając stanowisko i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. działy specjalne produkcji rolnej stanowią odrębne źródło przychodu. Działami specjalnymi, na podstawie art. 2 ust. 3 u.p.d.o.f. są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 3a u.p.d.o.f. nie stanowią działów specjalnych produkcji rolnej uprawy, hodowla i chów zwierząt w rozmiarach nieprzekraczających wielkości określonych w załączniku nr 2 do ustawy, tj. w Tabeli rodzajów i rozmiarów działów specjalnych produkcji rolnej oraz norm szacunkowych dochodu rocznego, zwanym "załącznikiem nr 2". Przepis art. 24 ust. 4 u.p.d.o.f. normuje zasady ustalania dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, zgodnie z którym dochodem (stratą) z działów specjalnych produkcji rolnej jest różnica pomiędzy przychodem z tytułu prowadzenia tych działów a poniesionymi kosztami uzyskania, powiększona o wartość przyrostu stada zwierząt na koniec roku podatkowego w porównaniu ze stanem na początek roku i pomniejszona o wartość ubytków w tym stadzie w ciągu roku podatkowego. Dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, o których mowa w art. 15, ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2. W związku z wejściem w życie począwszy od 1 stycznia 2016 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw - art. 15 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f., jeżeli podatnik prowadzi księgi wykazujące te przychody. O zamiarze założenia ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwego naczelnika urzędu skarbowego przed rozpoczęciem roku podatkowego albo przed rozpoczęciem prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nastąpiło ono w ciągu roku, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednakże w przypadku gdy obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych wynika z przepisów o rachunkowości, przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f. i wówczas, zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f., nie ma obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości przepisy tej ustawy stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 1.200.000 euro. Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w ust. 1a pkt 3 oraz w art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przelicza się zgodnie z art. 3 ustawy o rachunkowości na walutę polską po średnim kursie ogłoszonym przez Narodowy Bank Polski, na dzień 30 września roku poprzedzającego rok obrotowy. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy uznać należy, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej wykładni art. 15 u.p.d.o.f. w związku z art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z tą wykładnią w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro ustalają przychód z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f., co z uwagi na treść art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f., wiąże się z brakiem możliwości ustalania dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2 do ustawy. W konsekwencji, w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych uzyskujących przychody z działów specjalnych produkcji rolnej zmiana treści art. 15 u.p.d.o.f wpłynie na sposób opodatkowania uzyskiwanych przychodów z tego tytułu. W świetle powołanych przepisów Skarżący będzie obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz zobowiązany będzie do ustalenia przychodu na zasadach określonych w art. 14 u.p.d.o.f., a nie na podstawie norm szacunkowych, co z kolei wynika z brzmienia art. 15 ust. 2 u.p.d.o.p. Przepis ten wskazuje bowiem, że przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na podstawie ksiąg rachunkowych, ale pod warunkiem, że istnieje obowiązek ich prowadzenia, choć ustawodawca w przeciwieństwie do przepisów ust. 1 art. 15 u.p.d.o.f. nie określa, że obowiązek ten spoczywa na podatniku. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze, w ocenie Sądu, wykładnia przepisów, na które powołuje się Skarżący prezentowana była w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., gdzie dochód z działów specjalnych produkcji rolnej ustalany był przy zastosowaniu norm szacunkowych tylko wówczas, gdy podatnik nie zgłosił zamiaru prowadzenia ksiąg w trybie określonym w art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. bez względu na wysokość przychodów uzyskanych podatnika będącego osobą fizyczną, spółkę cywilną osób fizycznych, spółkę jawną osób fizycznych oraz spółkę partnerską. Obowiązek prowadzenia księgi dotyczył natomiast osób prowadzących działy specjalne produkcji rolnej, jeżeli osoby te zgłosiły zamiar jej prowadzenia. Stan prawny obowiązujący po 1 stycznia 2016 r. jest jednak odmienny. Istotą nowelizacji ustawy z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 r. jest zmiana brzmienia art. 15 u.p.d.o.f. poprzez dodanie do niego przepisu ust. 2 i choć zmianie nie uległa treść art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., to jednak ustawodawca zmienił zasady opodatkowania podatników uzyskujących przychody z działów specjalnych produkcji rolnej. Konsekwencją tej zmiany jest ograniczenie możliwości wyboru zastosowania norm szacunkowych dla podatników uzyskujących przychody z prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w sytuacji, gdy wypełniona zostanie dyspozycja przepisu art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f. Analiza art. 15 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.f. dotyczy tylko podatników, którzy wybrali możliwość prowadzenia ksiąg, z uwagi na okoliczność, że nie został przekroczony limit przychodów określony w ustawie o rachunkowości nakładający obowiązek ich prowadzenia. Przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.f. należy jednak interpretować z uwzględnieniem postanowień innych przepisów ustawy, w tym zwłaszcza art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f. W rezultacie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.f. nie będzie miał zastosowania w rozpatrywanym przypadku, Skarżący przekroczy bowiem limit przychodów zobowiązujący go do prowadzenia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości. W przedmiotowej sprawie zostanie więc wypełniona dyspozycja art. 15 ust. 2 u.p.d.o.f. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że skoro na dzień 1 stycznia 2017 r. na Skarżącym będzie ciążył obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, to od tej daty na podstawie znowelizowanych przepisów Skarżący będzie zobowiązany do ustalania przychodu z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach wskazanych w art. 14 u.p.d.o.f., nie zaś na podstawie norm szacunkowych dochodu. W takim przypadku wprawdzie nie będzie obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych, ale Skarżący nie będzie też mógł skorzystać z możliwości opodatkowania dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie norm szacunkowych, do czego upoważniał podatników w stanie prawnym do 31 grudnia 2015 r. przepis art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. Zasadnie więc organ uznał, że od dnia 1 stycznia 2017 r. Skarżący zobowiązany będzie do ustalania przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14 u.p.d.o.f., ponieważ u Skarżącego przychody netto wyniosą co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro, jednocześnie Skarżący nie będzie miał obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych. Stanowisko tożsame z prezentowanym w niniejszym wyroku zawarto w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: z dnia 27 marca 2017r., sygn. akt III SA/Wa 953/16, z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 321/16, sygn. akt I SA/Sz 337/16, z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 431/16; z dnia 6 września 2016, sygn. akt I SA/Sz 538/16, z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 407/16, z dnia 29 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Kr 515/16, z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Go 159/16. W sprawie będącej przedmiotem skargi, z danych wykazanych w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2016 r., złożonych przez Skarżącego wynika bezspornie, że obrót w tym okresie wyniósł 35.464.401,00 zł. Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie odmówiły Stronie ustalenia miesięcznych zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, ustalanych przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu za 2017 r., ponieważ suma przychodów netto ze sprzedaży towarów (z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz działów specjalnych produkcji rolnej) osiągniętych przez Stronę w 2016 r. przekroczyła równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro, co oznacza, że w świetle przepisów o rachunkowości - Strona ma obowiązek (a nie uprawnienie) prowadzenia w 2017 r. ksiąg rachunkowych do tych działalności. Obowiązek ten powstaje z mocy prawa. W konsekwencji, brak było podstaw prawnych do ustalania w 2017 r. dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu, a tym samym Strona zobowiązana była przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustalić na podstawie ksiąg rachunkowych, według zasad przewidzianych w art. 14 u.p.d.o.f. Sąd, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie dopatrzył się naruszenia art. 2a O.p., zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Mając na względzie powyższe stanowisko w sprawie dotyczące wykładni art. 15 ust. 2 i 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., jak i orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, należy stwierdzić, że przepisy te nie budziły wątpliwości co do zakresu swojego znaczenia w ramach stanu faktycznego objętego zaskarżoną decyzją, dlatego w ogóle nie mogły być objęte skutkami przyjętej w art. 2a O.p. zasady. Poza tym zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera, zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.). W swojej decyzji DIAS opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. Reasumując, decyzje organów podatkowych nie naruszają, zarówno wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 u.p.d.o.f. w związku z art. 24a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f., jak i wskazanych powyżej przepisów postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.