III SA/Wa 2630/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "MRPiPS"), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON") z dnia [...] października 2018 r. umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku S. T. (dalej: "Skarżący") z dnia 6 lipca 2017 r. o stwierdzenie oraz zwrot nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył wniosek z dnia 8 lutego 2017 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. Wniosek Skarżącego wszczął postępowanie, które zakończyło się ostateczną decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2017 r. odmawiającą stwierdzenia i zwrotu nadpłaty za ww. okres W piśmie z dnia 6 lipca 2017 r., Skarżący wskazał, że po raz kolejny domaga się zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami od daty pierwszego wniosku. Prezes Zarządu PFRON uznając powyższe pismo za kolejny wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, wszczynający postępowanie w sprawie, zakończył je wydaniem decyzji z dnia [...] września 2017 r. odmawiającej stwierdzenia i zwrotu nadpłaty za ww. okres. Po rozpatrzeniu odwołania, MRPiPS decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił ww. rozstrzygnięcie Prezesa Zarządu PFRON i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. MRPiPS wskazał, że złożenie powtórnego wniosku o tej samej treści, gdy jest już prowadzone odrębne postępowanie wszczęte z tej samej przyczyny, nie uzasadnia merytorycznego rozpatrzenia kolejnego wniosku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia [...] października 2018 r. umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty z tytułu wpłat na PFRON za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. wszczęte wnioskiem Skarżącego z dnia 6 lipca 2017 r. Prezes Zarządu PFRON argumentował, że wszczęte na podstawie wcześniejszego wniosku o tożsamej treści postępowanie administracyjne zostało zakończone ostateczną i prawomocną decyzją. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 208 § 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800; dalej: "O.p.") przez umorzenie postępowania, pomimo, że nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania, - art. 253 § 1 O.p., przez nieuchylenie decyzji ostatecznej Prezesa Zarządu PFRON z 14 grudnia 2017 r., podczas gdy zmieniły się okoliczności sprawy, wskutek przeprowadzonych postępowań odwoławczych. Z uwagi na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i uwzględnienie w całości wniosku Skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z tytułu wpłat na PFRON za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r., ewentualnie o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Utrzymując w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON, MRPiPS wskazał, że postępowanie wszczęte wcześniejszym wnioskiem Skarżącego o tożsamej treści zostało prawomocnie i ostateczne zakończone, a tym samym brak jest jednego z elementów składających się na treść stosunku prawnego, tj. przedmiotu postępowania (sprawy). W ocenie MRPiPS, została spełniona przesłanka uzasadniająca zastosowanie art. 208 § 1 O.p. Zdaniem MRPiPS, wbrew twierdzeniom Skarżącego, postępowania odwoławcze nie miały wpływu na postępowanie wszczęte na podstawie pierwszego wniosku z dnia 8 lutego 2017 r., które zakończyło się ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. MRPiPS dodał, że w uzasadnieniach decyzji organu odwoławczego wprost wskazano, że to właśnie złożenie kolejnych wniosków o tej samej treści, gdy prowadzone jest odrębne postępowanie na podstawie pierwszego z nich, nie uzasadnia merytorycznego rozpatrzenia kolejnych wniosków. Innymi słowy wynik postępowań odwoławczych nie miał wpływu na byt prawny i sposób rozpatrzenia wniosku Skarżącego złożonego w dniu 8 lutego 2017 r. Z tego też względu, w ocenie MRPiPS, nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Skarżącego, że zmieniły się okoliczności sprawy i należało uchylić na podstawie art. 253 § 1 O.p. ostateczną i prawomocną decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] grudnia 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat na PFRON za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. Skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem MRPiPS, wywiódł skargę do sądu administracyjnego. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art 80 K.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, lecz przyjęcie z góry, że w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu postępowania, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Prezesa Zarządu PFRON, 2) art. 208 § 1 O.p., przez uznanie przez Prezesa Zarządu PFRON i MRPiPS, że niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe, a w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu PFRON w mocy pomimo, że przedmiot postępowania występuje, 3) art. 12 § 1 K.p.a. i nie połączenie wniosków Skarżącego, podczas gdy, mając na uwadze zasadę szybkości i prostoty postępowania, winny one zostać połączone. Mając powyższe zarzuty na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji MRPiPS oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON. Uzasadniając skargę Skarżący podał, że Minister nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, (czego nie dokonał także poprzedzający organ administracji wydając decyzję), lecz przyjął z góry, że w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu postępowania, a w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON, podczas gdy, w niniejszej sprawie niewątpliwie przedmiot postępowania występuje i wobec tego brak jest podstaw do umorzenia postępowania. Zdaniem Skarżącego, ze zgormadzonego materiału dowodowego wprost wynika, że na koncie Skarżącego istnieje nadpłata. Z niewiadomych natomiast przyczyn Prezes Zarządu PFRON odmówił jej stwierdzenia i zwrotu, co utrzymał w mocy MRPiPS. Skarżący stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania. Nie można bowiem stwierdzić braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy i wobec tego brak jest podstaw do umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę MRPiPS podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie istotę sporu stanowi zasadność orzeczenia o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie złożenia kolejnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty, które to postępowanie zakończyło się uprzednią, prawomocną i ostateczną decyzją w tym przedmiocie. Na wstępie wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest określona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne, a uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Przepis ten wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie decyzji ostatecznej jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Ustanowiona zasada trwałości decyzji ostatecznej jest zagwarantowana sankcją nieważności. Jedną z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest tzw. res iudicata, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. - dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Dla stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów, chyba że w prawa strony zbywalne i dziedziczne wejdą jej następcy prawni albo wprawdzie zmieni się struktura i nazwa organu, ale pozostanie niezmieniona właściwość rzeczowa czy nowy organ wejdzie w kompetencje drugiego, który przestał działać. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Wątpliwości w tym zakresie dotyczą decyzji o umorzeniu postępowania. Według jednej grupy poglądów ostateczna decyzja o umorzeniu postępowania stanowi przeszkodę do ponownego wydania decyzji w tej samej sprawie, np. NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 1998 r. III SA 103/97 OSP 1/1999 orzekł: decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.). W wyroku z dnia 29 kwietnia 1998 r. I SA/Gd 1279/96 (LEX nr 35931) Sąd stwierdził: "Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a nowa decyzja w tej samej sprawie wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.)". Takie też stanowisko zaprezentowały Wojewódzkie Sądy Administracyjne w wyrokach: z dnia 31 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1198/14, z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1121/10, z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/We 410/11. Powołane wyroki dotyczą wprawdzie decyzji umarzających postępowanie w oparciu o przepisy K.p.a., jednak, w ocenie Sądu, są one także aktualne w odniesieniu do decyzji umarzającej postępowanie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z innym poglądem naruszenie rei iudicatae zachodzi jedynie wtedy, gdy organ w tej samej sprawie wydał decyzje rozstrzygające sprawę co do jej istoty. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie należy przychylić się do poglądu wyrażonego w wyżej powołanych wyrokach, bowiem stanowisko to znajduje umocowanie w obowiązującym systemie prawa. Opiera się ono na podstawowych zasadach postępowania administracyjnego, w tym również podatkowego: zasadzie trwałości decyzji administracyjnej i zasadzie zaufania do organów państwa. Przyjęta w procedurze administracyjnej konstrukcja umorzenia postępowania w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Dla stwierdzenia, czy ponownie wydana decyzja narusza zasadę res iudicata konieczne jest wykazanie tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją i sprawy będącej przedmiotem wcześniejszej decyzji ostatecznej. Możliwa jest bowiem sytuacja, w której wydanie nowej decyzji merytorycznej w zwyczajnym trybie, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania, gdy umorzenie nastąpiło ze względu na okoliczności przemijające lub miało charakter fakultatywny. W istocie więc decydują okoliczności umorzenia i charakter sprawy, (por. M. Jaśkowska, komentarz LEX 2013 do art. 156 K.p.a.). O tożsamości sprawy można mówić, wówczas gdy występuje tożsamość czterech elementów: podmiotów, przedmiotu, stanu faktycznego oraz stanu prawnego. Tożsamość podmiotowa zachodzi wówczas, gdy w sprawie występują te same strony. Tożsamość podmiotowa sprawy zostaje zachowana także wówczas, gdy w sprawie występuje następstwo prawne w zakresie praw i obowiązków przewidzianych w przepisach prawa podatkowego. Natomiast sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, o ile tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro sprawa w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. została ostatecznie zakończona i decyzja organu podatkowego (I instancji) w tym przedmiocie nie została wyeliminowane z obrotu prawnego, organy nie mogą ponownie jej badać, gdyż działałyby wbrew ustaleniom decyzji ostatecznych, którymi stosownie do art. 212 O.p. są związane od chwili ich doręczenia. MRPiPS i Prezes PFRON zasadnie stwierdził zatem, że postępowania w przedmiocie odpowiadającym przedmiocie innej wcześniej ostatecznie zakończonego postępowania, jako niedopuszczalne z racji brzmienia art. 247 § 1 pkt 4 O.p. (res iudicata), powinno zostać umorzone. Zgodnie z art. 208 O.p. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie podatkowe podlega obligatoryjnemu umorzeniu. Jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest zaś bezprzedmiotowość tego postępowania. Przesłanka ta może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Przesłanka umorzenia postępowania została określona w sposób szeroki. W doktrynie przyjmuje się w związku z tym, iż zachodzi ona wtedy, gdy "brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty" (vide B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003 r., s. 470). Innymi słowy, skoro przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej jest sprawa podatkowa, bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa ta przestaje istnieć. Aby więc taki stan rzeczy zaistniał, nastąpić musi "takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacja prawna danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (vide: J. Zimmermann: Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa. Dział IV postępowanie podatkowe. - publ. w Zbiorze komentarzy, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 1999 r., s. 167). Z bezprzedmiotowością postępowania mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jak już wskazano powyżej nie ulega wątpliwości, że sprawa w przedmiocie stwierdzenie lub odmowę stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. była już przedmiotem postępowania, zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem tj. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., które - jak wynika z akt sprawy - nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego przed wydaniem zaskarżonych decyzji. W konsekwencji rozpoznanie kolejnego wniosku w tym przedmiocie w identycznym stanie faktycznym i prawnym w sposób niewątpliwy miał podstawy do uznania, iż postępowania te są bezprzedmiotowe. Fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia tożsamej sprawy jest bowiem okolicznością tego rodzaju, że przedmiotowa sprawa przestała istnieć, w związku z czym organ nie miał podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozpatrywania. Aby sprawa administracyjna mogła być rozpoznana merytorycznie - musi mieć bowiem charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki więc orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98, niepublikowany). W związku z tym brak było podstaw do rozpoznania niniejszej sprawy przez organ merytorycznie. Organ był obowiązany umorzyć postępowanie. Nie naruszył zatem art. 208 § 1 O.p. Rozpoznanie natomiast merytorycznie sprawy, skutkowałoby tym, iż decyzja rozpoznająca sprawę co do istoty obarczona byłaby wadą kwalifikowaną - skutkującą jej nieważnością. Zgodnie bowiem z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Tym samym organy umarzając postępowania nie mógł odnieść się w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji do podniesionych przez Skarżącą zarzutów dotyczących wątpliwości co do zasadności wydania decyzji ostatecznej w zakresie rozpoznania pierwotnego wniosku Skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty. Za niezasadne należało zatem uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. a w istocie ich odpowiedników zawartych w O.p. (art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.), gdyż przepisy Ordynacji podatkowej mają w niniejszym postępowaniu zastosowanie na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"). Stosownie do tego przepisu do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi PFRON. W ocenie Sądu, zarówno Prezes Zarządu PFRON jak i MRPiPS nie miał obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia zasadności podstaw do ewentualnego stwierdzenia i zwrotu nadpłaty o co wnioskował Skarżący, kwestią ta była bowiem przedmiotem rozważań na skutek wniosku z dnia 8 lutego 2017 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za okres od stycznia 2012 r. do lutego 2015 r. Organy działały zatem na podstawie przepisów prawa. W sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ zgodnie z art. 208 O.p. zobligowany był umorzyć to postępowanie. Nie stwierdzając zatem, aby organy naruszyły prawo materialne, bądź procedurę podatkową w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.