III SA/Wa 2638/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.H. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty 2012 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., skarżący – M.H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a na wypadek nieuwzględnienia wniosku przez organ, o wstrzymanie wykonania ww. decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik zwrócił uwagę na wysokość zaległości, za którą przypisano skarżącemu solidarną odpowiedzialność (500.000 zł), a także na zasadność wniesionej skargi. Pełnomocnik argumentował również, że na majątek skarżącego składa się przede wszystkim nieruchomość zabudowana domem mieszkalnym, który obciążony jest hipoteką. Jej wysokość może przekraczać wartość rynkową nieruchomości. Jednoczenie skarżący nie posiada żadnego innego majątku, co do którego można byłoby skierować postępowanie egzekucyjne w celu zaspokojenia roszczeń organów podatkowych. Ewentualna sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji komorniczej wiąże się z tym, że uzyskana cena nie odpowiadałaby wartości rynkowej tej nieruchomości. Poza tym, w pierwszej kolejności zaspokojony byłby wierzyciel hipoteczny. W ocenie pełnomocnika, taka sytuacja bez wątpienia oznaczałby wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody, której odwrócenie byłoby niemożliwe. Pełnomocnik argumentował również, że przymusowa zapłata zobowiązania w toku postępowania egzekucyjnego wymierzonego do zamieszkiwanej przez skarżącego nieruchomości uniemożliwi mu dalsze funkcjonowanie w społeczeństwie na wiele lat. Pełnomocnik wskazał ponadto, iż w przypadku wstrzymania wykonania decyzji Skarb Państwa nie będzie zubożony, ponieważ w przypadku ostatecznego orzeczenia o prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zostanie wyłączona możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego z przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, iż do dnia przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi, nie wydał postanowienia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. postanowienia NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13). W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie zostały w żaden sposób udokumentowane. Zauważyć należy, że okolicznością, która – zdaniem skarżącego – świadczy o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest zagrożenie skierowania egzekucji do nieruchomości, w której skarżący zamieszkuje. Przy czym, w ocenie Sądu, same twierdzenia skarżącego nie uprawdopodabniają, że w istocie nieruchomość ta stanowi jedyny składnik majątku w stosunku, do którego skierowana może być egzekucja. Dlatego też, poza złożeniem wniosku i jego uzasadnieniem, Skarżący winien był wykazać i udokumentować swoją aktualną sytuację finansową i majątkową, chociażby poprzez wskazanie i udokumentowanie źródeł i wysokości uzyskiwanych dochodów, źródeł utrzymania rodziny, stanu rachunków bankowych, wykazu składników majątku – odnośnie nieruchomości – wyciągu z księgi wieczystej z wpisem o hipotece. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienie NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13). Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wskazuje również zasadność wniesionej skargi. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.