III SA/Wa 2665/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Długosz-Szyjko po rozpoznaniu w dniu 24 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie oraz wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę Pismem z 23 września 2013 r. dor. pod. J.B. działając jako pełnomocnik B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "pełnomocnik Skarżącej") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] sierpnia 2013 r. dotyczące niezałatwienia sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. w ustawowym terminie oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy tj. do dnia 30 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził, że na powyższe postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy administracji publicznej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że nie wszystkie postanowienia wydawane w postępowaniu podatkowym, będącym administracyjnym postępowaniem szczególnym, zostały poddane kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejsze sprawie jest postanowienie wydane na podstawie art. art. 140 oraz art. 216 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej: "O.p.", w przedmiocie zawiadomienia Skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać należy, że postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego, o których mowa w art. 216 § 1 i § 2 O.p., dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, nie rozstrzygają jednakże o istocie sprawy, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 140 O.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Powyższy art. 140 O.p. ma charakter porządkowy i dyscyplinujący organy podatkowe. Nie zawiera natomiast norm przewidujących wniesienie zażalenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006r. sygn. akt VI SA/Wa 2043/05 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 236 § 1 O.p na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, jedynie wówczas gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu zaś do pozostałych postanowień zapadłych w toku postępowania, strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.). Zatem zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., albowiem nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie również zażalenie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie mieści się także w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że przez akty lub inną czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Nadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012r. sygn. akt I OSK 1501/12, postanowienia NSA z dnia 11 grudnia 2007r., sygn. akt II GSK 265/07, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to taka, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku, wywołując skutki materialnoprawne. Występuje ona poza tokiem sformalizowanego postępowania administracyjnego, gdyż podejmowana jest na podstawie procedur uregulowanych szczątkowo lub w sprawach w ogóle niemających uregulowanej procedury (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011r. II SA/Bk 756/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie można zaliczyć zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, albowiem wywołuje ono wyłącznie skutki procesowe. Nie rozstrzyga o jakichkolwiek uprawnieniach materialnych strony związanych z prowadzoną sprawą. Inaczej rzecz ujmując postanowienie to jest wyłącznie pochodną pozostającego w toku postępowania podatkowego, którego celem jest skonkretyzowanie uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. W tej sytuacji skarga, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.