III SA/Wa 2727/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do października 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. S. kwotę 10.327 zł (słownie: dziesięć tysięcy trzysta dwadzieścia siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. wszczął wobec R. S. (dalej zwana "Stroną" lub "Skarżącą") prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "G.R. S.", postępowanie kontrolne w zakresie deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. 2. W związku z poczynionymi ustaleniami Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. określił Skarżącej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do sierpnia 2008 r. i październik 2008 r. oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za marzec i wrzesień 2008 r. W uzasadnieniu stwierdził, że Stronie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na Jej rzecz przez P. K. K. S., ul. [...] [...] W., NIP: [...], dalej: "P. K.", z uwagi na fakt, iż nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. 3. Skarżąca odwołaniem z dnia [...] grudnia 2013 r. zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania, tj.: 1) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) - dalej: "ustawa Ord. pod.", poprzez zaniechanie zebrania całego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy materiału dowodowego, tj. niewzięcie pod uwagę dokumentów znajdujących się w jej posiadaniu m.in. faktur zakupowych, dokumentów WZ, stanów magazynowych, gospodarki magazynowej itp., nieprzesłuchanie pracowników kontrolowanego oraz kierowców dostarczających paliwo kontrolowanemu; 2) art. 187 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 3) art. 180 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez nieprawidłowe wykorzystanie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu toczącym się wobec innego podatnika i uniemożliwienie podatnikowi wypowiedzenia się i dokonania weryfikacji materiału dowodowego zgromadzonego w innym postępowaniu; 4) art. 180 § 1 i art. 188 ustawy Ord. pod. poprzez bezzasadne oddalenie dowodu z przesłuchania świadków tj. pracowników kontrolowanego oraz kierowców, których zeznania miały istotne znaczenie i mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; 5) art. 210 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. poprzez nieprawidłowe określenie zakresu przedmiotowego decyzji i zawarcie w rozstrzygnięciu sprzeczności powodujących, iż zaskarżona decyzja w zakresie obowiązku podatkowego Strony za październik 2008 r. nie może zostać wykonana i jest nieważna w tej części; 6) art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ord. pod. poprzez niezamieszczenie w treści zaskarżonej decyzji poprawnego uzasadnienia prawnego poczynionych ustaleń faktycznych. Tym samym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości. W uzasadnieniu Strona zaznaczyła, że jeśli organ pierwszej instancji uznaje dowody zgromadzone w innym postępowaniu, winien dokonać ich oceny (również tych przemawiających na korzyść Strony) i włączyć je do akt niniejszej sprawy, bowiem taki obowiązek nakłada na organy wyrażona w art. 122 ustawy Ord. pod. zasada prawdy obiektywnej. Zdaniem Skarżącej podatnik powinien mieć możliwość wypowiedzenia się odnośnie dowodów uzyskanych w innym postępowaniu. Ponadto zwróciła uwagę, iż nie sposób stwierdzić, dlaczego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. odmówił wiarygodności fakturom wystawionym na jej rzecz w okresie od stycznia do października 2008 r., natomiast nie kwestionował prawidłowości faktur za listopad i grudzień 2008 r. Jednocześnie wskazała na przyjęte przez organ kontroli domniemanie, że podatnik, który nie bada szczegółowo wiarygodności swoich kontrahentów, realizuje obrót towarem na podstawie nierzetelnych faktur, narusza zasady prowadzenia postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy Ord. pod. Skarżąca stanęła na stanowisku, że bezkrytyczne przyjęcie wniosków wyprowadzonych w innym postępowaniu, może prowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a także wadliwej oceny dowodów. Jej zdaniem organ niesłusznie przyjął, iż nie jest zobowiązany do przeprowadzenia zgłoszonych przez Nią dowodów, a odmowę uzasadnił tym, że zeznania świadków byłyby bezprzedmiotowe dla wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż w sprawie nie jest kwestionowany fakt posiadania przez Stronę paliwa. Tymczasem wnioski dowodowe zgłoszono na okoliczność wyjaśnienia źródła pochodzenia zapasów materiałowych Strony. W dalszej części uzasadnienia Skarżąca podważyła również twierdzenie organu pierwszej instancji, iż bierność podatnika może powodować dla niego negatywne konsekwencje. W jej przekonaniu przyjęcie przez organ za udowodnione fakty, co do których Strona nie wykazała jednoznacznie, iż należy je uznać za prawdziwe, prowadzi do biernej postawy organu kontroli. Na poparcie swojego stanowiska w przedmiotowej sprawie przywołała liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS") decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Na wstępie organ odnosząc się do kwestii przedawnienia określonych w decyzji kwot podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2008 r. podniósł, że z uwagi na wszczęcie dochodzenia w sprawie nieprawidłowości ujawnionych w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Strony za okres od stycznia do października 2008 r., tj. o przestępstwo skarbowe wynikające z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765, z późn. zm.) - dalej: "K.k.s." w związku z art. 6 § 2 K.k.s. w związku z art. 61 § 1 K.k.s. oraz w związku z art. 62 § 2 K.k.s. oraz w wyniku powzięcia przez Skarżącą stosownej informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją w dniu [...] grudnia 2013 r. w wyniku odbioru zawiadomienia sporządzonego na podstawie art. 70c ustawy Ord. pod., ww. zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. W dalszej części uzasadnienia organ przechodząc do kwestii spornej w niniejszej sprawie czyli zakwestionowania Stronie prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z wystawionych przez P. K. faktur zakupu, stwierdził, że tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Jednocześnie organ odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, iż wnioski oparto na niepełnym materiale dowodowym, albowiem jedynie na dowodach uzyskanych w innych postępowaniach podatkowych, podniósł, że pomimo wystosowania do Strony wezwania do przedłożenia dokumentów księgowych dotyczących prowadzonej w 2008 r. działalności gospodarczej, do czasu wydania zaskarżonej decyzji Strona nie przedłożyła wymaganej dokumentacji księgowej dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług w okresie od stycznia do listopada 2008 r. ani wyjaśnień w przedmiocie prowadzonej działalności w ww. okresie i nie stawiła się w siedzibie organu kontroli celem przesłuchania. Zdaniem organu pierwszej instancji włączenie materiałów z akt innego postępowania kontrolnego dotyczącego P. K. spowodowane było powyższą okolicznością. Wobec powyższego organ za zasadne uznał dokonanie oceny rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2008 r. na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym wobec P. K., w tym materiałów uzyskanych w toku czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów Strony jako kontrahenta ww. podmiotu. Organ odwoławczy odnosząc się do przedstawionych przez Skarżącą 44 oryginałów faktur wystawionych na Jej rzecz przez P. K. w okresie od stycznia 2008 r. do stycznia 2009 r. wraz z dokumentami księgowymi Wz i Kp, a mających wpływ na prawidłowe ustalenie wysokości podatku naliczonego w okresach rozliczeniowych w podatku od towarów i usług objętych niniejszym postępowaniem odwoławczym przyznał, iż Strona wykazała, że otrzymała od P. K. faktury mogące zawierać kwoty podatku naliczonego. Jednak za konieczne uznał rozważenie, czy faktury te dokumentują rzeczywiście przeprowadzone transakcje gospodarcze. W ocenie organu w prowadzonym postępowaniu kontrolnym udowodniono, że Strona nie przeprowadziła faktycznych transakcji z P. K., gdyż podmiot ten nie dysponował towarem widniejącym na zakwestionowanych fakturach, tj. olejem napędowym. Dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie świadczą, że faktury wystawione przez P. K. na rzecz Strony nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem nie potwierdzają powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.; dalej zwana "ustawą o VAT"), stosownie do którego obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 tej ustawy. Organ stanął na stanowisku, że z przesłuchań prezesa zarządu P. K. – K. S. oraz prezesa zarządu P. sp. z o.o. – A. C. wynikało, że P. K. na poprzednim etapie obrotu nie nabyła oleju napędowego od P., gdyż ten podmiot nie posiadał tego towaru. Nie stwierdzono także, aby P.K. mogła nabyć ten towar z innych źródeł. W przekonaniu organu skoro P. K. nie mogła dysponować paliwem, rozporządzać nim jak właściciel i odsprzedać go dalej innym podmiotom należy stwierdzić, że faktury wystawione przez P. K. na rzecz Strony nie dotyczą rzeczywistego obrotu, a ich wystawienie miało na celu umożliwienie odbiorcy odliczenia wskazanego w nich podatku naliczonego. Tym samym nie doszło do transakcji udokumentowanych spornymi fakturami, ponieważ Strona nie nabyła żadnych towarów od podmiotu wskazanego na tych fakturach. W związku z powyższym organ za zasadne uznał nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Ponadto organ odwoławczy zwracając uwagę, że organ kontroli nie kwestionował rzetelności faktur zakupu wystawionych przez P. K. na rzecz Strony w listopadzie i grudniu 2008 r., co jest efektem stanowiska Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zawartego w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., iż brak było podstaw do zakwestionowania prawa P. K. do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wyspecyfikowany na fakturach zakupu oleju napędowego, wystawionych przez drugiego dostawcę (oprócz P.), tj. R. Sp. z o.o. w listopadzie 2008 r., stwierdził, że od zakupów zrealizowanych w listopadzie i grudniu 2008 r. w R. Sp. z o.o. przysługiwało P. K. prawo do odliczenia podatku naliczonego, który jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego na poprzednim etapie obrotu. W związku z powyższym podkreślił, że wobec braku innych dowodów sprzedaż zrealizowaną i potwierdzoną fakturami VAT wystawionymi na rzecz Skarżącej przez P. K. uznać należy za odzwierciedlającą faktyczny jej przebieg w części odpowiadającej zakupom potwierdzonym fakturami wystawionymi przez R. Sp. z o.o. w listopadzie i grudniu 2008 r. Ponadto organ odwoławczy zauważając, że Strona nie dochowała należytej staranności przy ocenie kontrahenta i okoliczności dokonywanych transakcji w kontekście uczestniczenia w oszustwie podatkowym, podkreślił, że nie można Jej przypisać zachowania dobrej wiary w relacjach handlowych z P. K.. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że Strona miała podstawy przypuszczać, że zawierane transakcje nie są całkowicie legalne. Jego zdaniem o powyższym świadczy fakt gotówkowego rozliczania transakcji o znacznych wartościach, telefoniczne ustalanie dostaw, brak umów oraz niesprawdzanie wiarygodności kontrahenta. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż P. K. nie posiadała aktualnej koncesji na handel paliwami, nie dysponowała olejem napędowym, a faktury zakupu tego oleju nie potwierdzały faktycznych transakcji. Zakwestionowane faktury VAT nie odpowiadały realnemu przebiegowi zdarzeń, a zatem nie stwierdzały nabycia określonych w nich towarów od wskazanych sprzedawców. Zdaniem organu skoro w obrocie paliwami niewątpliwie nabywca towarów, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług, powinien dochować szczególnej staranności w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, czyli upewnić się co do jego wiarygodności, zaniechanie przez Stronę sprawdzenia, czy podający się za właściciela paliwa P. K. był dostawcą koncesjonowanym w zakresie obrotu paliwami, stanowi niewątpliwie o braku zachowania należytej staranności w transakcjach z tym podmiotem. Tym samym uznał, że profesjonalny podmiot gospodarczy winien wykazać się starannością w doborze kontrahentów oraz mieć świadomość możliwości podjęcia współpracy z podmiotem pozorującym swoje istnienie w obrocie gospodarczym. W związku z powyższym organ stwierdził, iż w zaistniałej sytuacji trudno przyjąć, że Strona działała w dobrej wierze albo nie miała wiedzy i świadomości co do charakteru zawieranych transakcji. W ocenie organu odwoławczego Strona nie tylko nie zachowała należytej staranności przy weryfikacji swojego kontrahenta (nie podjęła wystarczających czynności celem ustalenia, czy podmiot ten pozorował istnienie w obrocie gospodarczym), ale świadomie pozwoliła na prowadzenie niezgodnego z prawem procederu. W dalszej części uzasadnienia DIS odnosząc się do zarzutu dotyczącego zebranego materiału dowodowego wyjaśnił, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W jego przekonaniu oparcie się organów podatkowych m.in. na dowodach pozyskanych w innych postępowaniach podatkowych, dotyczących innych podatników, nie dowodzi naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na fakt, że strona nie brała udziału w przeprowadzaniu tych dowodów. Nie budzi również wątpliwości, że dowody takie, chociaż nieprzeprowadzone bezpośrednio przez organ podatkowy, podlegają tylko i wyłącznie jego ocenie. Tym samym za niedopuszczalne uznał obarczanie winą organu za uniemożliwienie uczestniczenia w przeprowadzaniu danego dowodu, gdy dowód ten został przeprowadzony w postępowaniu, w którym Strona nie była jego stroną. Zdaniem organu zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w sytuacji włączenia dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu byłby uzasadniony, gdyby Skarżąca wskazała na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w zeznaniach świadków w porównaniu z zebranym materiałem dowodowym. Jednocześnie DIS wskazując, że w toku postępowania kontrolnego Strona nie zaoferowała żadnych, nawet pośrednich dowodów potwierdzających przeprowadzenie transakcji w badanym okresie z ww. kontrahentem, np. umów, zamówień, korespondencji, pomimo iż wiedziała o toczącym się wobec Niej postępowaniu kontrolnym, stanął na stanowisku, że taka postawa świadczy o tym, że Strona nie wykazała się stosowną starannością i nie współdziałała odpowiedzialnie z organem prowadzącym postępowanie dowodowe, a wręcz unikała kontaktu z tym organem. Tym samym Strona nie podjęła żadnych konstruktywnych działań zmierzających do obalenia stanowiska organu kontroli w sprawie, a powołując się na niekompletność materiału dowodowego, nie wskazała na konkretne okoliczności, które bezsprzecznie potwierdziłyby, że opisane w zakwestionowanych fakturach VAT zdarzenia gospodarcze faktycznie miały miejsce pomiędzy stronami w nich wymienionymi. Organ w dalszej części uzasadnienia przechodząc do zarzutu wydania rozstrzygnięcie na podstawie niekompletnego i wadliwie zebranego materiału dowodowego za nietrafne uznał stwierdzenie, iż organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie oparł swoje twierdzenia na wybiórczym materiale dowodowym potwierdzającym tezy z góry założone przez ten organ, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów oraz że zinterpretował dowody jednoznacznie na niekorzyść Strony. W przekonaniu organu postępowanie w zakresie ustalenia czy opisane zdarzenia gospodarcze w fakturach wystawionych przez P. K. w rzeczywistości miały miejsce zostało przeprowadzone, zaś jego wynik pozwala ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają zdarzenia gospodarczego dokonanego pomiędzy podmiotami w nich wymienionymi, albowiem nie ma zgodności między rzeczywistą sprzedażą a jej opisem, gdyż podmiot wymieniony w nich w rzeczywistości nie dokonał sprzedaży na rzecz Strony. Zdaniem organu odwoławczego realizując zasadę swobodnej oceny dowodów organ kontroli zbadał, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, wszystkie istotne dla sprawy okoliczności wskazując, które z nich zostały udowodnione. Dokonał oceny poszczególnych dowodów wszechstronnie rozważając ich wiarygodność i moc dowodową kierując się przy tym wiedzą i doświadczeniem życiowym. Ustalenia istnienia okoliczności faktycznych będących podstawą wydanych decyzji były zgodne z prawidłami logiki, a zachowując bierną postawę w kwestii zaoferowania dowodów Strona ustaleń tych nie podważyła. Jednocześnie organ kontroli wskazał, iż materiały włączone do niniejszego postępowania świadczą o tym, że faktury wystawione na rzecz Strony przez P.K. nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych transakcji. Postępowanie kontrolne wobec P. K. zostało zakończone wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzji na podstawie m.in. art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż wystawione faktury przez P. K. nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji i nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług objęty regulacją art. 99 ustawy o VAT. Podmiot ten nie nabył prawa do odliczenia podatku wykazanego w fakturach nabycia oleju napędowego ujętych w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., wystawionych rzekomo przez P., i deklarował podatek należny wynikający z wystawionych nierzetelnych faktur sprzedaży. Organ zwrócił uwagę, że w treści decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. podkreślono, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego za okres od stycznia do grudnia 2008 r. wobec P. stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług, w efekcie których w dniu [...] września 2012 r. organ ten wydał decyzję ostateczną określającą kwotę do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono bowiem, iż P. nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej, nie dokonywała dostaw ani zakupów paliwa, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała środków transportu ani zaplecza technicznego. Firma ta wystawiała fikcyjne faktury sprzedaży oleju napędowego celem zalegalizowania transakcji obrotu paliwami. W rejestrach sprzedaży P. za 2008 r. nie stwierdzono faktur VAT z tytułu sprzedaży oleju napędowego na rzecz P. K., tym samym nie zostały one rozliczone w deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy 2008 r. Natomiast faktury VAT rzekomo wystawione przez P. zostały ujęte w rejestrach zakupu P. K. Jednakże dokumenty wystawione przez P. miały jedynie uwiarygodnić źródło pochodzenia paliw sprzedawanych dalej przez P. K., zatem nie stanowiły one podstawy do obniżenia podatku należnego. Tym samym DIS podzielając pogląd, że pomimo tego, że decyzjom administracyjnym przysługuje domniemanie prawdziwości, to mogą być one dotknięte wadliwością, zaznaczył, że w przedmiotowym postępowaniu dokonał oceny stanu faktycznego na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, a nie tylko na podstawie decyzji organu kontroli. W szczególności zaś rozstrzygnięcie podjęte przez organ kontroli wobec P. K. nie wiązało w żaden sposób w niniejszym postępowaniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. i nie miało kluczowego wpływu na wynik sprawy. DIS odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosku dowodowego Strony, polegającego na przesłuchaniu w charakterze świadka pracowników oraz kierowców dostarczających olej opałowy do Strony na okoliczność ustalenia, dla kogo pracowali, przyznał, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiające przeprowadzenia ww. dowodu. W jego treści organ podniósł, że nie ma obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez Stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania. Zwrócił przy tym uwagę, że w przedmiotowym "żądaniu" nie wskazano tez dowodowych, na jakie świadkowie mieliby składać zeznania i to tez przeciwnych do tych, które wynikają ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów. Jednocześnie zdaniem organu Strona nie wskazała nazwisk i adresów zamieszkania konkretnych pracowników i kierowców, a organ pierwszej instancji nie miał dostępu do listy zatrudnionych w jego firmie osób. Końcowo odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zaznaczył, że organ kontroli w sposób dostateczny, a zarazem kompletny zebrał i wszechstronnie zbadał dostępny materiał dowodowy. W jego ocenie nie ma podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 180, art. 187 i art. 188 ustawy Ord. pod. Wszystkie możliwe do wyjaśnienia w granicach sprawy okoliczności zostały bowiem wszechstronnie rozważone, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, szczegółowo przedstawiającym poczynione ustalenia oraz ich ocenę prawną i podstawy prawne rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie został zgromadzony potrzebny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy, a dokonana ocena zgromadzonych dowodów w rozpoznanej sprawie, w szczególności dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków, nie nosi znamion dowolności. Tym samym organ stanął na stanowisku, że skoro Strona podtrzymywała argument faktycznej dostawy towarów objętych fakturami VAT przez ich wystawcę, to na Niej ciążył ciężar przeprowadzenia dowodu i wykazania tej okoliczności, gdyż całość zgromadzonych przez organ kontroli dokumentów potwierdzała stanowisko przeciwne. Zdaniem organu Strona nie udowodniła, aby przedstawione przez Nią i ujęte w rozliczeniu sporne faktury dokumentowały rzeczywistą czynność gospodarczą. Reasumując za zasadne uznał, iż skoro sporne faktury nie dokumentują sprzedaży dokonanej faktycznie przez ich wystawcę, a Skarżąca powinna była wiedzieć, że transakcje zmierzają do nadużycia prawa, pozbawienie Strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur pozostaje w zgodzie z normą art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT i nie narusza art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy. 5. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargą z dnia [...] lipca 2014 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości oraz umorzenie w całości postepowania w sprawie, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez błędną interpretację przepisu i przyjęcie, iż podatnik nie dochował należytej staranności w doborze kontrahenta i nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego od faktur, które w ocenie organu podatkowego nie dokumentują rzeczywistych transakcji; 2) art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT poprzez niezastosowanie przepisu i odmowę przyznania podatnikowi prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia towarów i usług; 3) art. 188 ustawy Ord. pod. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy tj. zeznań świadków potwierdzających, iż transport towarów był wykonywany na rzecz Skarżącej i towary zostały jej dostarczone, która następnie w najlepszej wierze odliczyła podatek naliczony od należnego; 4) art. 122 ustawy Ord. pod. poprzez nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego i niezałatwienie sprawy w sposób prawidłowy, w szczególności poprzez przyjęcie domniemania, że P. K. nie mógł posiadać towarów, a tym samym nie mógł dokonać dostawy towarów na rzecz Skarżącej oraz uznanie za pozbawiony znaczenia fakt, że towary zostały dostarczone; 5) art. 181 ustawy Ord. pod. poprzez nieprawidłowe zgromadzenie materiału dowodowego i załączenie do postępowania dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu i przyjęcie, że nie zachodzi konieczność przesłuchania świadków w postępowaniu przeciwko Skarżącej, mimo iż ich zeznania miały kluczowy charakter dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącej; 6) art. 187 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nieprawidłowe oddalenie wniosku dowodowego Strony jako zgłoszonego na okoliczność, iż organ podatkowy nie kwestionuje, że towar został dostarczony Skarżącej oraz zaniechanie ustalenia czy jej kontrahent posiadał towary, które następnie zostały jej dostarczone; 7) art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy Ord. pod. poprzez zamieszczenie w treści decyzji wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania decyzji. 6. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 7. Skarżąca pismem procesowym z dnia [...] marca 2015 r. uzupełniając uzasadnienie zarzutów skargi dotyczących niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego stwierdziła, że organ odwoławczy wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, w szczególności nie ustalił czy zobowiązanie podatkowe będące przedmiotem postępowania jest nadal wymagalne. Jednocześnie zwróciła uwagę, że DIS badając czy zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu poczynił błędne ustalenia czy w przedmiotowej sprawie miało miejsce zdarzenie prawne wymienione w art. 70 ustawy Ord. pod., tj. do obowiązku badania z urzędu tego, czy zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Skarżąca stwierdziła ponadto, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania podatkowego, ani administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Opierając się na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. o sygn. akt P 30/11 wskazała, że zostało wystosowane do niej tylko pismo-informacja, że w dniu 29 listopada 2013 r. zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2008 r. W ocenie Skarżącej informacja zawarta w powołanym piśmie nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. oraz czasu zawieszenia. Jej zdaniem nie wynika z niej w jakiej sprawie postępowanie to się toczy, przeciwko komu oraz czy podejrzenie popełnienia przestępstwa i wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania za 2008 r. Na potwierdzenie powyższego stanowiska przytoczyła szereg spraw rozpatrzonych już przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec powyższego, kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice danej sprawy. Ponadto, należy zwrócić uwagę, iż na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. Mając na względzie treść powołanego wyżej art. 134 P.p.s.a. Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. 9. Na wstępie niniejszego wywodu rozważenia wymaga w pierwszej kolejności kwestia przedawnienia. Instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego reguluje przepis art. 70 ustawy Ord. pod. Zgodnie z tym przepisem zasadą jest, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (§ 1), ale bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony - między innymi - z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (§ 6 pkt 1), zaś dalszy bieg terminu przedawnienia następuje od dnia następnego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wymienione wyżej przestępstwo lub wykroczenie (§ 7 pkt 1). Zaznaczyć przy tym należy, że wprawdzie - jak wynika z art. 5 ustawy Ord. pod. - zobowiązaniem podatkowym jest zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku, niemniej jednak powyższe zasady dotyczące przedawnienia mają zastosowanie także do innych rozliczeń podatkowych w podatku od towarów i usług, a w tym do zwrotu tegoż podatku, czy określenia wysokości kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy - czyli także w niniejszej sprawie co do decyzji za marzec i wrzesień 2008 r. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FPS 9/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 10. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał z dniem [...] grudnia 2013 r., a decyzja organu II instancji została wydana po tej dacie, tj. w dniu [...] czerwca 2014 r. Według organu odwoławczego, na podstawie art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod., bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2008 r., będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe (sprawa [...]). W tym zakresie organ podał, że w dniu [...] listopada 2013 r. wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwa karne skarbowe, ujawnione w decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosił, że Skarżąca została skutecznie zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, ze względu na to, że w dniu [...] listopada 2013 r. wystosowane zostało wobec niej pismo informacja, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w związku z wystąpieniem przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. Pismo to zostało odebrane w dniu [...] grudnia 2013 r. 11. Podnieść należy, że na bieg terminu przedawnienia wpływ może mieć szereg czynników, powodujących jego zawieszenie, a nawet przerwanie. Wbrew jednak stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, żadna z tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie zaistniała. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, w związku z zawiadomieniem podatnika, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. W punkcie wyjścia dalszych rozważań wskazać należy, że w myśl art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. w brzmieniu właściwym ze względu na stan faktyczny sprawy, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 ustawy Ord. pod.). Na uwagę zasługuje to, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. został poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, stwierdził, iż: "art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej orzeczenie, co jasno wynika z jego uzasadnienia i samej sentencji, rozstrzyga w przedmiocie stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 1 września 2005 r. Porównując jednak treść tej normy w stanie prawnym objętym zapytaniem oraz po nowelizacji tego przepisu, która weszła w życie 1 września 2005 r., stwierdzić należy, że w zakresie w jakim była przedmiotem badania, treść tej normy nie uległa istotnej modyfikacji. Zmiana sprowadzała się jedynie do doprecyzowania, że chodzi nie o wszczęcie jakiegokolwiek postępowania karnego, ale postępowania karnego wiążącego się z niewykonaniem tego zobowiązania. Treść normy art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. w brzmieniu nadanym po wskazanej wyżej nowelizacji, co podkreślił Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wskazanego wyżej orzeczenia, zawiera również normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do przepisu art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 września 2005 r. Można więc w tej sytuacji mówić o oczywistej niezgodności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej także z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., w zakresie, o którym mowa we wskazanym wyżej orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (wyrok NSA z 19 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 566/13, dostępny na stronie internetowej CBOIS: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy także podkreślić, iż powyższe orzeczenie TK zostało ogłoszone przed wydaniem decyzji merytorycznych w rozpoznawanej sprawie. Zatem organy podatkowe powinny być świadome jakie warunki powinno spełniać prawidłowe zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Początkiem okresu zawieszenia postępowania jest (co podkreśla Trybunał Konstytucyjny) chwila poinformowania podatnika o toczącym się wobec niego postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Nie ma zatem racji organ podatkowy powołując w motywach zaskarżonej decyzji, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu z chwilą wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie karnej skarbowej i doręczeniu Skarżącej w dniu [...] grudnia 2013 r. zdawkowej informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. W świetle przesłanki wymienionej w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. liczy się chwila poinformowania podatnika o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jeżeli do wywołania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczające jest zawiadomienie podatnika w jakiejkolwiek formie o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym - jak wskazał w swoim rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Skarbowej w W. - zdaniem Sądu nie można uznać, że pismo z dnia [...] listopada 2013 r. spełniało tak opisany warunek. Z treści tego pisma wynika, że: "w dniu [...] listopada 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2008 r. w związku z wystąpieniem przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej." Tak lapidarnie sformułowany przekaz nie pozwala ustalić w jakim kierunku prowadzone jest postępowanie karne skarbowe, jakiego rodzaju zarzuty rozważane są przez ten organ, ani nawet czy organ prowadzący to postępowanie zakłada popełnienie przestępstwa, czy wykroczenia skarbowego. W konsekwencji nie sposób również ustalić związku tego postępowania z zobowiązaniem podatkowym strony objętym zaskarżoną decyzją. Tymczasem zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje nie z chwilą wszczęcia jakiegokolwiek postępowania, lecz z chwilą wszczęcia takiego postępowania, którego przedmiotem jest podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wiążących się z niewykonaniem tego zobowiązania, którego dotyczy decyzja. Pismo z [...] listopada 2013 r., na które powołuje się organ odwoławczy, nie zawierało elementarnych informacji pozwalających na ustalenie czy zaistniała przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Skoro tak, to nie można zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że podatnik jeszcze przed upływem terminu przedawnienia został skutecznie poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, związane z niewykonaniem jego zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym za niezbędne należy uznać zawiadomienie podatnika, w odpowiednim czasie o wystąpieniu przyczyny, którą prawo wprost uznaje za wywołujące skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli o wszczętym w określonym dniu postępowaniu w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Tym samym należy zwrócić uwagę, że nie jest niezbędne, aby podatnik był wyraźnie zawiadamiany o skutku, jaki ta przyczyna wywołuje w sferze przedawnienia, czyli o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powodu wystąpienia wskazanej wyżej przyczyny. Skutek taki wynika z mocy samego prawa. Reasumując standardy konstytucyjne, wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11, wymagają do osiągnięcia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ord. pod. skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawiadomienia podatnika o przyczynie powodującej taki skutek, tzn. o wszczętym w określonym dniu postepowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z tym zobowiązaniem, a niekoniecznie już o wystąpieniu skutku właściwego dla tej przyczyny (por. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2017/13, dostępny na stronie internetowej CBOIS: orzeczenia.nsa.gov.pl). 12. W konsekwencji za w pełni uprawnioną należy uznać zawartą w skardze oraz w jej uzupełnieniach tezę, iż zobowiązania podatkowe strony Skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2013 r. Upływ terminu przedawnienia prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy prowadzący postępowanie jest zobowiązany z urzędu uwzględniać upływ terminu przedawnienia niezależnie od tego, czy podatnik w toku postępowania podnosi taki zarzut. Związany jest z tym obowiązek sprawdzania, czy termin ten jeszcze nie upłynął. Obowiązek ten ciąży zarówno na organie pierwszej instancji, jak i na organie odwoławczym. Konsekwencją upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest brak podstaw do wydania decyzji wymiarowej. 13. Uwzględnienie w sprawie zarzutu przedawnienia zobowiązań oraz elementów rozliczenia z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące 2008 r. powoduje, że ocena pozostałych zarzutów skargi, nie jest celowe. 14. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.