III SA/Wa 2781/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. G. kwotę 7200 zł (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. G. , od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe nastąpiło na skutek kontroli przez organ kontroli skarbowej w zakresie rzetelności i prawidłowości ustalania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2005 r. do grudnia 2006 r. w firmie P. Sp. z o.o. W toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ujawniono, że prezes zarządu M. K., jako jedyny udziałowiec w spółce P. był "figurantem" i jego rolą było założenie, zarejestrowanie spółki, wpłata pieniędzy oraz wypłata z banków i pilnowanie biura, powyższych wniosków organ dokonał na podstawie protokołów przesłuchań M. K. uzyskanych z Prokuratury Okręgowej w B. , Prokuratury Okręgowej w O. oraz z Prokuratury Rejonowej W. , jak również na podstawie przesłuchania przez Urząd Kontroli Skarbowej w B.. W dniu [...] stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec A. G. postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] określił A. G. zobowiązanie podatkowe w kwocie 330.139,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w ramach działalności spółki P. Sp. z o.o. odbywały się zakupy podzespołów komputerowych od podmiotów zidentyfikowanych w oparciu o faktury i bazę [...] , a następnie dokonano ich sprzedaży firmie P.H.U. M. . Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że w 2006 r. w Spółce P. dokonano sprzedaży podzespołów komputerowych na kwotę 4.212.429,37 zł oraz, że stroną dokonującą powyższych transakcji był A. G. i w niniejszej sprawie miało miejsce firmactwo. W wyniku oszacowania ustalono, że dochód ze sprzedaży podzespołów komputerowych określono w wysokości 844.183,47 zł, i związku z powyższym ustalono stronie zobowiązanie podatkowe w odmiennej wysokości niż zadeklarowanej w złożonym w dniu 23 kwietnia 2007 r. zeznaniu rocznym PIT-37 za 2006 r. i określono w wysokości 330.139,00 zł. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej oraz wskazał, że w żaden sposób nie zostało udowodnione aby dopuścił się firmactwa, polegającego na tym, iż w zakresie zakupów i sprzedaży podzespołów komputerowych występował, jako osoba firmowana, natomiast P. Sp. z o.o. stanowiła osobę firmującą. Zeznania złożone przez M. K. miały na celu umniejszenie własnej odpowiedzialności i nie sposób poczynić na ich podstawie jakichkolwiek ustaleń. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym powstałe w 2006 r. z tytułu transakcji nabycia i sprzedaży w 2006 r. przez P. sp. z o.o. podzespołów komputerowych. Dyrektor Izby Skarbowej podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że rzeczywistą stroną w transakcjach polegających na nabyciu i odsprzedaży części komputerowych nie była Spółka P. jako nabywający i sprzedający ale był nią A. G. . Ze zgromadzonych akt w niniejszej sprawie m.in. protokołów z zeznań M.K. figurującego w dokumentach w 2006 r. jako prezes zarządu i jedyny udziałowiec firmy P. Sp. z o.o. wynika, że zgodził się on na założenie firmy i jej prowadzenie za namową A. G. . Z dalszej części zeznań wynika, że M. K. nie dokonywał żadnej sprzedaży, nie przyjmował gotówki, jak również nie płacił kontrahentom, nie wie jaki majątek posiadała firma i czym się zajmowała, prawdopodobnie sprzedażą części komputerowych. Organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od decyzji A.G. kwestionuje powyższe zeznania i podtrzymuje wyrażone stanowisko, że nie miał nic wspólnego z działalnością spółki P. Sp. z o.o. Z uwagi na sprzeczność zachodzącą wobec stanowisk wyrażonych przez M.K. oraz A.G. , Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 26 czerwca 2013 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w B. o przekazanie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym o sygn. akt [...] . W odpowiedzi nadesłano protokoły przesłuchań. Z analizy powyższych protokołów wynika, że A.G. miał faktyczny wpływ na działalność P. Sp. z o.o. Wynika to m.in. z faktu, iż sam przyznał, że wystawiał w imieniu Spółki dokumenty źródłowe, które parafował, jak również to, że zabierał pieniądze wypłacane przez M. K. z P. Sp. z o.o. W ocenie organu odwoławczego z powyższych zeznań wynika, że działalność firmy P. Sp. z o.o. w 2006 r. prowadził A. G.., jak również on jest podatnikiem z tytułu dochodów osiągniętych w 2006 r. przez ww. Spółkę i zgodnie z art. 26 Ordynacji podatkowej ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. Organ podkreślił, że bezsporne jest to, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z firmactwem, w którym A. G. jest firmowanym, a P. Sp. z o.o. firmującym. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, iż w sposób prawidłowy dokonano oszacowania dochodów podatnika z tytułu sprzedaży podzespołów elektroniki komputerowej. W zakresie zarzutów naruszenia art. 113 Ordynacji podatkowej jak i art. 45 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 26 ust. 1, art. 1, art. 45 ust. 1 oraz 9 ust. 1 i 1 a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać je za bezzasadne. Jak wynika z zeznań A.G. , nie jest prawdą, że podatnik nie prowadził w 2006 r. działalności gospodarczej. W kwestii zarzutu naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej częściowo przychyla się do stanowiska strony. Organ pierwszej instancji wydał decyzję, kiedy dysponował zeznaniami M. K. i przeciwnymi zeznaniami A. G. . W tej sytuacji organ pierwszej instancji powinien wyjaśnić zaistniałe wątpliwości, a w przypadku ich nie usunięcia rozstrzygnięcie powinno nastąpić na korzyść strony. Ponadto organ powinien wyjaśnić motywy uznania za wiarygodne zeznań M.K. . Jednakże uchybienia organu pierwszej instancji zostały usunięte w postępowaniu drugoinstancyjnym prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. , poprzez zgromadzenie dodatkowych dowodów potwierdzających zeznania M. K. . Odnosząc się do naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, należy wskazać, że organ pierwszej instancji nie prowadził postępowania jednostronnie ale próbował gromadzić dowody na korzyść strony. A.G. nie przedstawił żadnych informacji poza tymi, że nie ma ze sprawą nic wspólnego. Na powyższe rozstrzygnięcie A.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: - art. 113 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe i bezpodstawne zastosowanie, polegające na uznaniu, że A. G. dopuścił się firmanctwa w zakresie zakupów i sprzedaży podzespołów komputerowych; - art. 45 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 26 ust. 1. art. 45 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez bezpodstawne uznanie, iż A. G. , jako podatnik, zobowiązany był złożyć właściwemu urzędowi skarbowemu zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2006 i uiścić należny podatek w kwocie 329.137,00 złotych, z uwzględnieniem dochodów pochodzących z prowadzonej we własnym imieniu działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy A.G. działalności tej w 2006 roku nie prowadził; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz niedostateczne i jednostronne zebranie materiału dowodowego w szczególności: a) w zakresie materiału dowodowego z śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. , w tym protokołów przesłuchań A. G. ; b) w zakresie bezpodstawnego uznania, iż okoliczności świadczące o zasadności naliczenia należności podatkowych względem A. G. zostały udowodnione, w sytuacji, gdy nie wskazuje na to zebrany w sprawie materiał; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wyjaśnienie, w uzasadnieniu decyzji, powodów oraz zaniechanie wskazania przyczyn, dla których organ uznał za wiarygodne dowody w postaci zeznań M. K. , pomimo, iż nic znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym; - art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne oszacowanie podstawy opodatkowania, w sytuacji, gdy brak było podstaw do wyliczenia wysokości dochodu w oparciu o średnia marżę handlową, stosowaną w 2006 roku przez wybrane przedsiębiorstwa przy sprzedaży podzespołów elektroniki komputerowej, wynikającą z porównania przychodów ze sprzedaży towarów z wartością sprzedanych towarów, pomimo, iż jak ustalił organ A. G. nie przedstawił ksiąg podatkowych i żadnych dokumentów źródłowych spółki, albowiem nie uczynił tego tylko z powodów oczywistych, tj. braku dostępu do tejże dokumentacji oraz braku wiedzy odnośnie tego, gdzie dokumentacja ta może być przechowywana; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych; - art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe i błędne zastosowanie przepisu polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżącego. Termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. upłynął z dniem 30 kwietnia 2007 r. Oznacza to, że zgodnie z zasadą zawartą w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym zobowiązanie podatkowe skarżącego uległo przedawnieniu z końcem 31 grudnia 2012 r., co również potwierdza organ II instancji. Przesłanką nieuwzględnienia przedawnienia wskazaną przez organ było to, że w dniu [...] grudnia 2012 r. w stosunku do skarżącego zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe. Jednak organ nic wykazał, co rozumie przez wszczęcie postępowania oraz w jakiej sprawie zostało ono wszczęte. Pełnomocnik wyjaśnił, że stronie skarżącej nic nie wiadomo o wszczęciu wobec niego postępowania karnego skarbowego. W powyższej sprawie organ II instancji powołując się na przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie wykazał, że przeciwko A.G. zostało wszczęte odpowiednie postępowanie, które wiązało by się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 330.139.00 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji, choć nie jest to konsekwencją podzielenia przez Sąd wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów. U podstaw takiej konstatacji legła ocena dokonanej przez organy analizy instytucji przedawnienia i przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego determinowana faktografią kontrolowanej sprawy i wniosków z tej analizy wyprowadzonych. Przedmiotowe zobowiązania podatkowe dotyczyło roku 2006, zatem rzeczona kwestia miała dla rozstrzygnięcia sprawy wiodące znaczenie. Upływ przedawnienia, przy braku okoliczności skutkujących nie rozpoczęciem, przerwą lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia - nastąpiłby z dniem 31 grudnia 2012 r. Istotą przedawnienia jest wszakże to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej) i organ podatkowy nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć. Instytucja ta ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnopodatkowego, nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Wedle stanowiska organów w sprawie miał zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (nadwyżki do przeniesienia) nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin przedawnienia zaczyna natomiast - zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 ww. ustawy - biec dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. W niniejszej sprawie, wedle twierdzeń organu odwoławczego bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem wszczęcia z dniem [...] grudnia 2012 r. Natomiast zawiadomieniem z dnia 13 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował stronę o zawieszeniu biegu przedawnienia z tym terminem. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zawiadomienie to skutecznie doręczono skarżącemu 20 grudnia 2012 r. Jedynym dowodem, znajdującym się w aktach sprawy i potwierdzającym przedmiotową okoliczność jest pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 13 grudnia 2012 r. W aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego, że wszczęte postępowanie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wiąże się z niewykonaniem zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oraz dowodu doręczenia w/w pisma skarżącemu. Kluczowe znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, w którym orzeczono, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 1 września 2005 r. Trybunał Konstytucyjny zwrócił jednak uwagę w punkcie 7 uzasadnienia, że po nowelizacji przepisu, tj. z dniem 30 czerwca 2005 r., która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r. (ustawa o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 143, poz. 1199) ustawa również zawiera normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną. Nie może zatem budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 września 2005 r. Analizując zagadnienie zawieszenia biegu terminu przedawnia zobowiązania podatkowego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Op. z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie, w związku z czym podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia położenie nacisku na datę wydania postanowienia o wszczęciu postępowania jest w świetle rozważań Trybunału Konstytucyjnego niewystarczające i nie może zostać uznane za świadczące o tym, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sposób określony w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Organy skarbowe w trakcie 5 - letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5 - letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego (zob. wyroki NSA w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 656/12 oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 810/12). Wobec powyższego przy interpretacji zapisu art. 70 § 1 pkt 6 Op. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., w ocenie Sądu, należy uwzględnić wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, a wymieniony przepis interpretować należy w ten sposób, że wszczęcie śledztwa lub dochodzenia zawiesza bieg terminu przedawnienia, jeśli podatnik został o tym fakcie zawiadomiony, lub z okoliczności sprawy wynika, kiedy dowiedział się o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie, którym musi być podejrzenie popełnienie przestępstwa lub wykroczenia związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Niewątpliwie ogłoszenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów usuwa wszelkie wątpliwości co do stanu wiedzy podatnika. W niniejszej sprawie wątpliwości budzi fakt powiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe czy wykroczenie. Sąd w składzie orzekającym podziela bowiem pogląd funkcjonujący w orzecznictwie, iż przy interpretacji art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej należy przyjąć, że wszczęcie śledztwa lub dochodzenia zawiesza bieg terminu przedawnienia, jeżeli podatnik został o tym fakcie poinformowany, a więc został zawiadomiony przez organ podatkowy, dowiedział się w inny sposób o tym fakcie, np. z akt czy też z okoliczności sprawy przed upływem terminu przedawnienia (zob. wyroki WSA w Krakowie z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1020/13 oraz z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1003/13). Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, z materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, czy do strony dotarła informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania ze względu na wszczęcie wobec niej postępowania (dochodzenia) w sprawie popełnienia przestępstwa skarbowego, trudno również wskazać czy i kiedy strona otrzymała informację o wszczęciu i prowadzeniu wobec niej postępowania karno-skarbowego, a jeżeli tak to czy nastąpiło to przed 31 grudnia 2012 r. W aktach sprawy znajduje się jedynie pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. informujące o zawieszeniu biegu przedawnienia z odręczną adnotacją uczynioną ołówkiem o jego odebraniu 20 grudnia (k. 230 akt), brak natomiast jakiegokolwiek potwierdzenia, że skarżący powyższe pismo odebrał. Podatnik powinien być poinformowany o zdarzeniu implikującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia, brak takiej informacji spowoduje, że mimo wszczęcia stosownego postępowania - nie dojdzie do wydłużenia terminu przedawnienia. Należy mieć bowiem na uwadze, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisu z Konstytucją ma skutek wsteczny (ex tunc), co oznacza, że przepis jest niekonstytucyjny od chwili jego wejścia w życie i taki fakt powinien być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 190/13). Stwierdzenie powyższego naruszenia czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić stanowisko zaprezentowane w wyroku, w szczególności wykazać, czy strona była powiadomiona przed upływem terminu przedawnienia o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego, lub wykazania czy w inny sposób uzyskała informację o toczącym się postępowaniu mającym wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, bądź czy podjęto inne działania, które przerwały bieg terminu przedawnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 powołanej ustawy.