III SA/Wa 2789/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w Holandii na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zwrot podatku od towarów i usług oddala skargę Firma R. wnioskiem, który wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] maja 2005r. wniosła o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2004 r. w kwocie 89.600, 81 zł, zapłaconego z tytułu nabycia usług na terytorium Polski. Do wniosku załączyła zaświadczenie wydane w dniu 11 maja 2005r. przez holenderski organ podatkowy stwierdzający, że Skarżąca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Holandii. Do wniosku nie dołączono tłumaczenia zaświadczenia na język polski. Pismem z dnia [...] listopada 2005r. Skarżąca została wezwana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. do uzupełnienia wniosku o oryginał przysięgłego tłumaczenia zaświadczenia z dnia [...] maja 2005r. ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej oraz o podanie nazwy, a także adresu banku wraz z aktualnym numerem rachunku bankowego wnioskodawcy w formacie IBAN, umożliwiającego dokonanie zwrotu podatku od towarów i usług w walucie polskiej. W wyniku wezwania do uzupełnienia ww. wniosku z dnia [...] listopada 2005 r. Skarżąca przedłożyła kopię tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia o charakterze podatnika z dnia [...] sierpnia 2005 r., z którego wynikało, iż Międzynarodowe Przedsiębiorstwo Transportowe – R. podlega opodatkowaniu VAT pod numerem [...]. Tłumaczenia dokonano z języka angielskiego. Nie dołączono tego dokumentu w języku angielskim, natomiast załączono kopię zaświadczenia w języku angielskim z innej daty ([...] września 2005 r.), dotyczącego podatnika VAT o innym numerze ([...]) oraz o innej nazwie ( F.). Ponadto dokumenty zawierały dwa oryginały zaświadczeń urzędu holenderskiego z [...] grudnia 2001 r., [...] lutego 2002 r. oraz kopię zaświadczenia z dnia [...] maja 2004 r. Faxem z dnia [...] sierpnia 2005 r. przesłano dokument zawierający nr IBAN. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu powołał się na § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. nr 49, poz. 851, dalej jako rozporządzenie Ministra Finansów) stwierdzając, iż tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia jest niezbędne dla uzyskania informacji, czy dołączony dokument rzeczywiście potwierdza, że firma jest podatnikiem VAT, który to warunek musi spełniać przedmiotowe zaświadczenie zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów. Ponadto stwierdzono, iż jedynie oryginały zaświadczeń spełniają przesłanki uznania wniosku za kompletny. Nie uwzględniono zatem "dokumentu z dnia [...] sierpnia 2005 r., wraz z tłumaczeniem". W konsekwencji z uwagi na fakt iż do dnia wydania postanowienia Skarżąca nie dokonała stosownych uzupełnień tj. tłumaczenia przysięgłego treści zaświadczenia, a jedynie w dniu [...] sierpnia 2005 r. za pośrednictwem telefaksu przesłała oświadczenie potwierdzające posiadanie rachunku bankowego pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia. W dniu [...] kwietnia 2006 roku pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., podnosząc, iż Skarżąca wypełniła wszystkie wymogi przewidziane rozporządzeniem Ministra Finansów, przez wypełnienie wniosku według przewidzianego wzoru, dołączenie do niego oryginałów faktur oraz zaświadczenia o rejestracji dla celów podatku VAT w Holandii. Zarzucił organowi podatkowemu, iż nieprawidłowe jest żądanie przedstawienia tłumaczenia przysięgłego dołączonego do wniosku zaświadczenia. Ponadto w jego ocenie, wystarczy złożenie zaświadczenia według wzoru zawartego w treści załącznika do rozporządzenia, gdyż wzór ten jest dwujęzyczny, nie jest zatem konieczne tłumaczenie treści zaświadczenia na język polski. Tym samym uznał za nieprawidłowy pogląd organu podatkowego jakoby informacja o prowadzonej działalności stanowiła jedną z podstawowych przesłanek do oceny, czy dany podmiot jest uprawniony do zwrotu podatku od towarów i usług, gdyż jest to informacja mająca charakter jedynie ogólnoinformacyjny. Zarzucił organowi podatkowemu, iż brak jest podstaw żądania do Skarżącej przedstawienia oryginału tłumaczenia przedmiotowego zaświadczenia. Nie zgodził się również z twierdzeniem organu, iż Skarżąca winna przedstawić urzędowe tłumaczenie zaświadczenia. W jego ocenie oryginał zaświadczenia złożony wraz z wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług, wydany przez holenderski organ podatkowy stanowi dowód w sprawie i podstawę do rozpatrzenia wniosku. Ponadto wskazał, iż aktualnie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. wydane do nowej ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. w § 5 ust. 4 pkt 2 mówi o "oryginale zaświadczenia", co jego zdaniem wskazuje, iż porównując je z poprzednim rozporządzeniem, które służyło jako podstawa prawna do złożenia wniosku przez Skarżącą, nie było wymogu przedstawienia oryginału zaświadczenia. W wyniku złożonego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] lipca 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, iż Skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia w języku polskim ani w języku angielskim, zatem sporządzenie dokumentu w każdym innym języku obcym nakłada obowiązek przedstawienia również jego urzędowego tłumaczenia. Wyjaśnił iż, niezastosowanie się do wezwania organu pierwszej instancji wzywającego do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie na język polski, wpłynęło na podjęcie rozstrzygnięcie przez ten organ na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, ( tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową. Podkreślił, iż znajdujące się w aktach sprawy materiały w postaci wydanych w różnych okresach zaświadczeń o rejestracji spółki dla celów podatku od towarów i usług w kraju siedziby, a także urzędowego tłumaczenia jednego z nich, nie mogą zostać uznane za dowód w sprawie, gdyż dotyczą wcześniejszych okresów, bądź zostały złożone wyłącznie w formie kserokopii. Ponadto przesłane za pomocą telefaksu w dniu [...] sierpnia 2005 r. wyjaśnienia w zakresie rachunku bankowego Skarżącej zostały złożone na potrzeby innego postępowania. Pełnomocnik Skarżącej nie godząc się z rozstrzygnięciami, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. Skarżącemu postanowieniu zarzucił błędną interpretację przepisów prawa materialnego, w szczególności § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. Podniósł, iż organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się o uzupełnienie braków formalnych wniosku Skarżącej o tłumaczenie przedmiotowego zaświadczenia bez wskazania, czy ma to być kopia, czy też oryginał. Pełnomocnik wyjaśnił, iż żądane tłumaczenie zostało dostarczone do organu do pierwszej instancji w formie kserokopii. Zdaniem pełnomocnika, organ drugiej instancji nie ustosunkował się do kwestii uwzględnienia dowodu z kserokopii uwierzytelnionego dokumentu. Tym samym kopia urzędowego tłumaczenia zaświadczenia powinna zostać uznana na pełnoprawny dowód w postępowaniu podatkowym zgodnie z normą art. 180 Ordynacji podatkowej. Ponadto stwierdził, iż spełnione zostały warunki umożliwiające zwrócenie się o dokonanie zwrotu podatku, mimo, iż ustawa o języku polskim nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, to nie można wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu podatkowym. Podsumowując pełnomocnik podniósł, iż w świetle przepisów Ordynacji podatkowej nie jest zakazane posługiwanie się kserokopiami dokumentów w postępowaniu dowodowym. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2006 roku, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasową argumentację i uznał zarzuty Skarżącej za bezzasadne. Wskazał, iż tłumaczenie, na które powołuje się pełnomocnik w skardze, dotyczy treści innego zaświadczenia wydanego w dniu [...] sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ, bądź istotny wpływ na jej wynik. Ocena legalności dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego przy podejmowaniu rozstrzygnięcia przez organ oraz na podstawie akt sprawy, które istniały w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku firmy R. o zwrot podatku od towarów i usług za okres styczeń – marzec 2004 r. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytania, czy : 1) organ podatkowy był uprawniony do żądania przetłumaczenia zaświadczenia o tym, że firma jest podatnikiem od towarów i usług, a w razie jego niedostarczenia w terminie pozostawić wniosek o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia; 2) organ podatkowy zasadnie nie uznał za wypełniające żądanie uzupełnienia braków formalnych, dołączonych dokumentów, w tym kopii przetłumaczenia na język polski zaświadczenia o podleganiu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług firmy R. Ad 1) Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom określa przypadki i zasady dokonywania zwrotu podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług, podmiotom nieposiadającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby, miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W § 5 ust. 4 rozporządzenie Ministra Finansów przewidziano, iż do wniosku o zwrot podatku VAT dołącza się: 1) oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku; 2) zaświadczenie, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia z 2003r., wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z § 5 ust. 5 rozporządzenia z 2003r. wynika, iż zaświadczenie, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, wydaje organ podatkowy w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu uprawnionego. W związku z tym należy uznać, iż przedstawienie ww. zaświadczenia przez podmiot ubiegający się o zwrot podatku VAT na mocy rozporządzenia z 2003r. jest nieodzownym warunkiem zwrotu podatku. Bez tego dokumentu nie można stwierdzić, czy podmiot składający wniosek o zwrot podatku VAT jest podatnikiem tego podatku. Zdaniem Sądu, w świetle unormowań zawartych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz 483) dalej zwanej"Konstytucją RP" (art. 27), i ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) zwanej dalej u.j.p., (art. 4 pkt 1, 3, 5 i art. 5 ust. 1 i 2) nie budzi też wątpliwości, że powyższe zaświadczenie, jeśli zostało sporządzone wyłącznie w innym niż polski języku winno być przetłumaczone na język urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej, tj. język polski. Zgodnie bowiem z art. 27 Konstytucji RP, językiem urzędowym jest język polski, natomiast z art. 4 u.j.p. wynika, iż język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa (pkt 1 tego przepisu), terenowych organów administracji publicznej (pkt 3 tego przepisu), organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne (pkt 5 tego przepisu). Przepis art. 5 ust. 1 u.j.p., stanowił natomiast, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Z ustępu 2 tego przepisu wynika natomiast, że przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń składanych organom, o których mowa w art. 4 u.j.p. Powyższe unormowania obligują zatem organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów (por. wyroki: NSA z 9 lutego 2001r., sygn. akt III SA 2339/99 - Przegląd Podatkowy 2001/11/63, oraz WSA z 12 października 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1387/05). W tym miejscu Sąd zwraca ponadto uwagę, iż pojęcie użyte w art. 5 ust. 2 u.j.p.- "oświadczenie" należy rozumieć szeroko. Kryją się za nim zarówno oświadczenia woli, jak również wiedzy. W związku z tym oba typy oświadczeń powinny być przedkładane organom podatkowym w języku urzędowym obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, iż oświadczenia wiedzy organu podatkowego właściwego dla strony skarżącej (holenderski urząd skarbowy) zawarte w zaświadczeniu przedstawionym polskim organom podatkowym, powinno zostać przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego i dopiero wówczas, łącznie przedłożone polskiemu organowi podatkowemu. Prawidłowe było zatem zwrócenie się przez organ podatkowy do strony z zażądaniem przedłożenia przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy RP zaświadczenia wskazującego na posiadania statusu podatnika VAT sporządzone przez właściwy dla strony Skarżącej organ podatkowy. Obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą być uznane za dowód, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP. Do rozważenia pozostaje kwestia, czy prawidłowe było zastosowanie przez organ podatkowy art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, co powinny czynić organy podatkowe z podaniami składanymi do nich przez stronę. Przez podania, w świetle art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej, rozumiemy żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, wnioski. W powyższych przepisach nie mówi się nic o załącznikach do tych wniosków. Niemniej jednak treść § 2 art. 168 Ordynacji podatkowej wskazuje, iż podanie powinno czynić zadość zarówno wymogom przewidzianym w Ordynacji podatkowej (zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której ono pochodzi oraz jej adres), jak również innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Tym samym braki formalne polegają na tym, że podanie nie spełnia wymagań przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w przepisach szczególnych, co może utrudniać lub uniemożliwiać rozpoznanie sprawy podatkowej (brak podpisu, niejasno sformułowane żądanie, brak dodatkowych elementów wymaganych przez przepisy szczególne) – por. uwagę 1 do art. 169 Ordynacji podatkowej w Komentarzu do Ordynacji podatkowej autorstwa B. Brzezińskiego, M. Kalinowskiego, M. Masternaka, A. Olesińskiej (Toruń 2002r., s. 577). Takim dodatkowym wymogiem (elementem) przewidzianym przez przepisy szczególne, który może być uznany za brak formalny, o którym mowa w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w rozpoznawanej sprawie jest załączenie do wniosku o zwrot podatku od towarów i usług zaświadczenia wskazującego na posiadanie statusu podatnika VAT sporządzonego przez właściwy dla strony skarżącej organ podatkowy (§ 5 ust. 4 pkt 2 w związku z § 5 ust. 5 rozporządzenia z 2003r.), a w sytuacji, gdy zaświadczenie (oświadczenie wiedzy właściwego, ale nie polskiego organu podatkowego) sporządzane jest w innym niż polski języku – tłumaczenie przysięgłe tego zaświadczenia. Sąd stwierdza ponadto, iż zbliżone stanowisko do wyżej przedstawionego zostało wyrażone w powołanym wyżej Komentarzu do Ordynacji podatkowej, w którym stwierdzono, iż dodatkowym wymogiem dotyczącym wniosku o zarejestrowanie umowy o utworzeniu podatkowej grupy kapitałowej jest załączenie umowy spełniającej warunki określone w art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Toruń 2002r., s. 575). W świetle wyżej wskazanych uwag oraz przepisów, a przede wszystkim unormowań zawartych w art. 27 Konstytucji RP oraz w art. 5 ust. 2 u.j.p. w związku z art. 5 ust. 1 u.j.p. i w art. 4 ust. 1, 3 i 5 u.j.p., oraz w § 5 ust. 4 pkt 2 i § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów, zasadne jest stwierdzenie, że organy podatkowe są uprawnione do żądania w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej usunięcia braków podania oraz jego dodatkowych elementów wymaganych przez przepisy prawa, w tym załączników, których złożenie w innej niż wymagana przez prawo formie - w języku obcym, a nie w języku polskim - utrudnia lub uniemożliwia rozpoznanie sprawy podatkowej, gdyż nie czynią one zadość wymogom ustalonym w przepisach prawa. Tym samym prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony o zwrot VAT, z powodu nieuzupełnienia braku formalnego tego wniosku w postaci tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia przedłożonego przez stronę Skarżącą z obcego urzędu podatkowego. Organ podatkowy przed rozpatrzeniem merytorycznym wniosku zobowiązany jest zbadać, na mocy art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, czy zostały spełnione wszystkie warunki z art. 168 Ordynacji podatkowej oraz inne warunki, które wynikają z przepisów szczególnych. Gdy stwierdził, że wniosek nie spełniał wymogów, powinien wezwać stronę do usunięcia braków, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd również zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych, które twierdzą, że precyzyjne określenie rodzaju działalności w zaświadczeniu ma istotne znaczenie, w świetle rozporządzenia Ministra Finansów z 2003 r., który uzależnia dokonanie zwrotu podatku podmiotowi zagranicznemu od posiadania takiego prawa przez polskiego podatnika. Zatem określenie rodzaju działalności winno znajdować się w dołączonym i przetłumaczonym zaświadczeniu. Natomiast podanie numeru rachunku IBAN nie stanowi koniecznej przesłanki do zwrotu podatku VAT, gdyż przelanie środków na wskazane konto jest czynnością techniczną, dlatego też, brak podania numeru nie stanowi przesłanki z art 169 Ordynacji podatkowej. Ad 2) Skarżąca na wezwanie organu podatkowego z dnia [...] listopada 2005 r. o nadesłanie przetłumaczonego zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony do zwrotu podatku VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług w kraju swej siedziby, dołączyła do akt sprawy szereg dokumentów. Kopię tłumaczenia przysięgłego "zaświadczenia o charakterze podatnika" z dnia [...] sierpnia 2005r., z którego wynika, iż Międzynarodowe Przedsiębiorstwo Transportowe – R. podlega opodatkowaniu VAT pod numerem [...]. Nadto załączono kopię zaświadczenia w języku angielskim z innej daty ([...] września 2005 r.), dotyczącego podatnika VAT o innym numerze ([...]) oraz o nazwie ( F.). Ponadto dokumenty zawierały dwa oryginały zaświadczeń urzędu holenderskiego z [...] grudnia 2001 r., [...] lutego 2002r. oraz kopię zaświadczenia z dnia [...] maja 2004r. Jedynym dokumentem złożonym w języku polskim była kopia "zaświadczenia o charakterze podatnika" z dnia [...] sierpnia 2005r. Natomiast strona została wezwana do nadesłania oryginału przysięgłego tłumaczenia zaświadczenia załączonego do wniosku o zwrot podatku od towarów i usług z dnia [...] maja 2005 r., czyli zaświadczenia z dnia [...] maja 2005 r. Strona nie nadesłała zatem żądanego tłumaczenia zaświadczenia, lecz dołączyła kopie innego przetłumaczonego zaświadczenia z innej daty, dotyczącego także innego podatnika, co wynika z odmiennych numerów podmiotów. Zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2005r. dotyczy podmiotu podlegającemu opodatkowaniu pod numerem [...], natomiast zaświadczenie z dnia [...] maja 2005r. dotyczy podmiotu z numerem [...]. Nie można zatem uznać, iż strona dołączyła właściwe i żądane zaświadczenie. Ponadto zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2005 r. zostało nadesłane w formie niepotwierdzonej kopii. Nie nadesłano oryginału przetłumaczonego zaświadczenia, ani też dokumentu, z którego uczyniono tłumaczenie. Nie można za oryginał, którego dotyczyło zaświadczenie, z [...] sierpnia 2005 r., uznać późniejszego pisma w języku angielskim z dnia [...] września 2005 r. (w piśmie – [...] september 2005). Tłumaczenie zaświadczenia nastąpiłoby na miesiąc przed wystawieniem oryginału. Zaświadczenia te dotyczą innych podmiotów, pierwsze z nich dotyczy Międzynarodowego Przedsiębiorstwa Transportowego – R. które podlega opodatkowaniu podatkiem VAT pod numerem [...]. Natomiast drugie zaświadczenie dotyczy "F." o innym numerze podatnika ([...]). Żaden z podanych wyżej numerów podatników nie jest identycznym z pozostałymi numerami. Nie można zatem uznać, iż pisma powyższe dołączone do akt sprawy stanowią uzupełnienie braków formalnych wezwania z dnia [...] listopada 2005r. Reasumując należy stwierdzić, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.