III SA/Wa 2850/15

Dnia 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odrzucić wniosek. E. K. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję. Uzasadniając wniosek napisała, że jest osobą w starszym wieku, schorowaną. Posiada również niewielkie rozeznanie prawne. Uważała zatem, że skoro dwa urzędy rozpoznały jej sprawę to dysponowała żadnym środkiem zaskarżenia. Błędnie rozumiała przy tym treść pouczenia. Następnie natomiast zapomniała o piśmie. Dopiero w dniu 11 września 2015 r. syn poinformował ją, że w podobnych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podatek od czynności cywilnoprawnych jest nienależny. Dlatego też, w przekonaniu Skarżącej, jej wiek, stan zdrowia i inne okoliczności uzasadniają przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi, a tym samym danie szansy na odzyskanie znacznej dla niej kwoty nienależnie pobranego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a."., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§1), jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu (§ 3). Ponadto na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z kolei spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Tylko kumulatywne zaistnienie przesłanek określonych w art. 86 w zw. z art. 87 p.p.s.a. będzie stanowiło podstawę faktyczną i prawną do wydania przez sąd administracyjny postanowienia o przywróceniu wnioskodawcy terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, art. 87, Nb 1). Powyższe oznacza, że strona musi wykazać (uprawdopodobnić), iż w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. Ponadto wykazać, że zachowała termin do złożenia przedmiotowego wniosku – w konsekwencji zatem wykazać czas ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin 7 dni do wniesienia pisma liczy się przy tym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym przez stronę. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko wówczas można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 4 czerwca 2008 r., I OZ 357/08, LEX nr 493881). W rozpoznawanej sprawie wskazaną przez Skarżącą przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi był jej wiek, stan zdrowia oraz niezrozumienie pouczenia zawartego w decyzji organu II instancji,. Z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. została doręczona Skarżącej w dniu 02 czerwca 2015 r. Zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Skarżąca skargę do Sądu wniosła jednak dopiero 16 września 2015 r. (data stempla pocztowego). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym orzecznictwie, iż podeszły wiek skarżącej oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienia NSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07). Nie zawsze samo powoływanie się na chorobę czyni miarodajnym twierdzenie strony, iż uchybienie terminu było przez nią niezawinione. Spełnienie wymogu uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu następuje, jeżeli zostaną przytoczone okoliczności uzasadniające ten wniosek zarówno merytorycznie, tj. wskazując na brak winy strony w uchybieniu terminu, jak i pod względem formalnym. Uprawdopodobnienie jest tylko wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu. Nie oznacza jednak, że może w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie zwalnia zatem strony od obowiązku udowodnienia istnienia powoływanych okoliczności oraz wykazania, że z powodu niemożliwych do przezwyciężenia trudności nie mogła ona dokonać czynności w terminie bez swojej winy. (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009 r. I OZ 1142/09 LEX nr 582550) Tymczasem Skarżąca nie wskazała żadnej dokumentacji dowodzącej, by w okresie od dnia wydania wyroku do dnia złożenia przedmiotowego wniosku przebywała ona w szpitalu bądź by jej stan zdrowia uległ pogorszeniu. Sąd podziela również podgląd szeroko reprezentowany w orzecznictwie, że również niezrozumienie prawidłowych pouczeń zawartych w zawiadomieniu o rozprawie nie jest przeszkodą, która uniemożliwia stronie dotrzymanie terminu. Okoliczność ta nie usprawiedliwia braku winy w działaniu strony i uchybienia terminu (Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. II SA/Wa 431/10 LEX nr 784384) Z tych względów Sąd nie mógł uznać, że wskazane przez Skarżącą okoliczności stanowią przeszkody niemożliwe do przezwyciężenia nawet przy użyciu największego wysiłku. W związku z powyższym, na podstawie wyżej wskazanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia