III SA/Wa 2851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec 2014 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, odwołując się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a."). Skarżąca upatruje wystąpienie przesłanek zawartych w ww. przepisie, związanych z brakiem wydania "prawomocnej" decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. ustalającej wysokość podatku akcyzowego. Skarżąca argumentowała, iż dalsze trwanie w obecnej sytuacji prawnej, bez pozyskania właściwego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji prowadzić będzie wyłącznie do zwiększenia się szkody w znacznych rozmiarach oraz konieczności ogłoszenia wniosku o upadłość. W ocenie Skarżącej przedstawiona powyżej argumentacja i dowody wskazują na zaistnienie przesłanek określonych art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego "wyroku". Stwierdziła również, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie po jej stronie znacznej szkody, tj. strat finansowych oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty dobrego imienia, renomy oraz w praktyce braku w przyszłości możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie. Ponadto przytoczyła treść pytania prejudycjalnego Naczelnego Sądu Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (postanowienie z dnia 5 marca 2013 r., I GSK 780/11) dotyczącego kwestii: "Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L 76 z 23 marca 1992 r., s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne – Rozdział 9, t.1, s. 179) – oraz aktualnie odpowiednio art. 1 ust. 3 lit. a) i akapit pierwszy dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. Urz. UE L 9 z 14 stycznia 2009 r., s. 12, z późn. zm.) – należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się nałożeniu przez państwo członkowskie na oleje smarowe oznaczone kodem CN 2710 19 71 – 2710 19 99, wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, podatku akcyzowego, według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego nakładanego na konsumpcję produktów energetycznych?". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarżąca wniosła w niniejszej sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2014 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień, maj, czerwiec 2014 r. Z przedmiotowego wniosku Skarżącej wynika, iż podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonego miałyby być okoliczność związane z nierozstrzygnięciem prowadzonego postępowania w zakresie podatku akcyzowego. Sąd wskazuje, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zasadności wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług oraz skutków z tym związanych. Zatem ewentualne wystąpienie przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. należy odnosić do zaskarżonej decyzji. Sąd może co prawda na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymać w toku postępowania sądowoadminitracyjnego wykonanie także innych decyzji, niż ta która była przedmiotem zaskarżenia w złożonej przez stronę skardze do sądu administracyjnego, jednakże może to być jedynie decyzja wydana w granicach tej samej sprawy administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2012r., I OSK 2484/12). Natomiast w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie strat finansowych oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty dobrego imienia, renomy oraz w praktyce braku w przyszłości możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie i konieczność ogłoszenia wniosku o upadłość Skarżącej. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z dokumentów finansowych znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Odnosząc się do zacytowanego w przedmiotowym wniosku pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE"), wskazać należy, że wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie C-349/13 Sąd ten rozpoznał ww. pytanie prejudycjalne. Zatem argument ten mógłby co najwyżej stanowić ewentualną przesłankę do zawieszenia postępowania w sprawie, jednak ze względu na charakter niniejszego postępowania nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.