III SA/Wa 3065/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu oddala skargę W dniu 31 marca 2010 r. W. S. (dalej "Strona" lub "Skarżący") w wyniku umowy zawartej z D. AG, Hamburg, Niemcy, nabył samochód osobowy Mercedes-Benz E350. Wg umowy oraz dokumentów pojazdu pierwszej rejestracji dokonano w dniu 15 września 2009 r., zaś jego przebieg w chwili sprzedaży wynosił 2 647 km . Skarżący zadeklarował wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu i uiścił należny podatek, a następnie złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji VAT-10, w której wykazał cały zapłacony podatek jako nienależny. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. określił Stronie prawidłową kwotę podatku należnego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu (dalej "WNT"). Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. Strona złożyła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając naruszenie: 1) art. 31 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) - dalej "ustawa o VAT", poprzez włączenie do podstawy opodatkowania WNT podatku VAT uiszczonego w Niemczech w postaci marży VAT doliczonej do ceny nabycia. 2) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) - dalej "Ordynacja podatkowa", poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, wynikające z nie podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla ustalenia, czy przedmiotowy samochód był na terytorium Niemiec sprzedany z zastosowaniem zasad przewidzianych dla nowych, czy też używanych samochodów. 3) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie oceny przedłożonego przez Stronę rachunku wystawionego przez D. AG i wynikających z niego skutków podatkowych. Podnosząc powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty poprzez obniżenie podstawy opodatkowania, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w zakresie ustalenia wysokości marży VAT uiszczonej przez Stronę w Niemczech z tytułu nabycia przedmiotowego samochodu bądź, w razie stwierdzenia braków w postępowaniu dowodowym, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o VAT, art. 9 ust. 3 ustawy o VAT. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów formalnych uznał, że prawidłowość kwalifikacji przedmiotowego pojazdu jako nowego środka transportu została wystarczająco stwierdzona dowodami dostarczonymi przez Stronę wraz z ich tłumaczeniami - w tym w szczególności - odnośnie danych technicznych pojazdu tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia dopuszczenia do ruchu cz. II, tłumaczenia przysięgłego dowodu rejestracyjnego oraz tłumaczenia przysięgłego rachunku - odnośnie przebiegu pojazdu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej kwestię sporną stanowi zatem wyłącznie prawidłowość ustalenia podstawy opodatkowania - w tym zwłaszcza jej składników - których dotyczą zarówno proceduralne, jak i merytoryczne zarzuty zawarte w odwołaniu. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 31 ustawy o VAT. Zaznaczył, że w odwołaniu Strona wskazała na naruszenie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tymczasem mając na względzie treść zarzutu oraz ww. przepisów, należy przyjąć, że Strona miała w rzeczywistości na myśli naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Przystępując do analizy powyższego przepisu zauważył, że w jego treści dwukrotnie pojawia się pojęcie "podatku", na które powołuje się Strona, w tym raz - wyraz "podatki" - jako składnik podstawy opodatkowania, a raz - w sformułowaniu "z wyjątkiem podatku" - jako element z niej wyłączony. Aby zatem prawidłowo odczytać znaczenie, w jakim to samo (pozornie) słowo, zostało użyte w obu tych miejscach przepisu, konieczna jest jego dalsza interpretacja. Podstawowym typem wykładni (interpretacji) przepisów prawa (nie tylko podatkowego) jest wykładnia językowa. W uproszczeniu można stwierdzić, iż polega ona na odtworzeniu takiego znaczenia przepisu prawa, jaki wynika z zapisanych w nim słów - w praktyce stosowania prawa uznaje się, że ta metoda wykładni powinna być stosowana w pierwszej kolejności - zwłaszcza, gdy chodzi o przepisy nakładające na obywateli określone obowiązki. Wykładnia językowa opiera się zatem na ogólnym założeniu, że poszczególnym słowom i zwrotom należy przyznać takie znaczenie, jakie mają one w języku stosowanym powszechnie - w tym celu dla określenia precyzyjnego zakresu danego słowa, jeśli jest to konieczne, można skorzystać ze słownika języka polskiego. Zdarza się jednak, że zamiarem ustawodawcy jest nadanie danemu słowu, na potrzeby stosowania w ramach danego porządku prawnego, odmiennego znaczenia, niż się to powszechnie przyjmuje/stosuje. W tym celu korzysta się ze szczególnego rodzaju przepisów - tzw. definicji ustawowych. Definicje ustawowe nadają poszczególnym słowom lub pojęciom używanym w obrębie danego aktu prawnego, odmienne, od powszechnie przyjętego, znaczenie. Definicje mogą być zawarte w przepisach zwanych często "słowniczkami ustawowymi" - jak to ma miejsce w przypadku art. 2 ustawy o VAT - lub też, jako występujące samodzielnie, w treści danego aktu prawnego. Wg art. 2 pkt 11 ustawy o VAT, ilekroć w (...) przepisach jest mowa o podatku od wartości dodanej - rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą. Natomiast pod pojęciem "podatek", bez członu "od wartości dodanej", zgodnie ze art. 5 ust. 1, ustawa o VAT nakazuje rozumieć podatek od towarów i usług w niej uregulowany. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z powyższych definicji ustawowych wynika zatem, że jeśli w przepisach jest mowa o "podatku", to ustawodawca ma na myśli podatek od towarów i usług, którego dotyczy ustawa o VAT, natomiast w odniesieniu do podatku VAT obowiązującego w pozostałych krajach członkowskich - w tym m.in. w Niemczech - ustawodawca posłużyłby się pojęciem "podatku od wartości dodanej". Dokładna analiza treści art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT prowadzi zatem do wniosku, że do podstawy opodatkowania należało zaliczyć wszystkie podatki zawarte w cenie, jaką Skarżący był obowiązany zapłacić, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nałożonego ustawą z dnia 11 marca 2004 r., który na etapie nabycia przedmiotowego pojazdu się nie pojawił. Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania, organ podatkowy nie miał obowiązku jednoczesnego ustalania wysokości podatku od wartości dodanej zapłaconego w Niemczech, ukrytego na fakturze dokumentującej nabycie przedmiotowego pojazdu. Tym samym postępowanie dowodowe nie było obarczone błędami. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej powyższe rozważania muszą również doprowadzić do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, gdyż podatek od wartości dodanej zapłacony na terytorium Niemiec zawarty w kwocie należności za przedmiotowy pojazd, nie podlega wyłączeniu z podstawy opodatkowania. Oznacza to, że żądanie wyłączenia tego podatku z podstawy, jest sprzeczne z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Pomijając zatem kwestię prawidłowości rozpoznania przez podmiot niemiecki w odniesieniu do nowego środka transportu czynności opodatkowanej w ramach procedury VAT-marża (zarówno w art. 120 ust. 21 ustawy o VAT, jak i w przepisach art. 313 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/ 112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1) - dalej "Dyrektywa 112", nowe środki transportu nie podlegają tej procedurze) organ odwoławczy zauważył, że opiera się ona na opodatkowaniu kwoty, która z reguły nie jest w transakcjach ujawniana przez sprzedającego i stanowi jego tajemnicę handlową (marża), dlatego prawodawca unijny, a za nim prawodawcy poszczególnych państw wspólnotowych zdecydowali, że podatek liczony od wysokości marży również nie będzie ujawniany nabywcy. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. Zaskarżanej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT poprzez włączenie do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu podatku VAT uiszczonego w Niemczech w postaci marży VAT doliczonej do ceny nabycia, 2) naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, wynikające z nie podjęcia wszelkich działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy jak również brak wyjaśnienia istoty sprawy, tj. ustalenia czy przedmiotowy samochód został sprzedany na terenie Niemiec z zastosowaniem zasad przewidzianych dla samochodów nowych czy też dla samochodów używanych, 3) naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie dokonanie oceny przedłożonego rachunku nr 2219-631688 wystawionego przez D. AG i wynikających z niego skutków podatkowych. Podnosząc powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona w uzasadnieniu skargi podniosła, że podatek VAT jest podatkiem zharmonizowanym w ramach Unii Europejskiej, zatem jego pobór odbywa się w taki sposób, aby uniknąć podwójnego opodatkowania transakcji transgranicznych (np. punkt 62 preambuły do Dyrektywy 112). Co do zasady w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia używanego środka transportu podatek VAT zapłacony za granicą wskutek zastosowania procedury marży nie podlega odliczeniu (art. 323 Dyrektywy 112, art. 120 ust. 19 ustawy o VAT). Jednakże w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem nowego środka transportu, który nie jest opodatkowany w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma sprzedawca będący podatnikiem. Takie regulacje zawiera i prawo unijne (art. 138 ust. 2 lit a) Dyrektywy 112), i prawo niemieckie (§ 4 ust. 1 lit. b) ustawy Umsatzsteuergesetz), jak i prawo polskie (art. 9 ust. 3 ustawy o VAT). W związku z tym, kwota podatku VAT naliczonego w Niemczech i zapłaconego przy nabyciu samochodu nie powinna zostać wliczona do podstawy opodatkowania, gdyż wewnątrzwspólnotowa dostawa nowych środków transportu nie podlega podatkowi VAT. Polski urząd skarbowy przy dokonywaniu obliczania podatku VAT należnego od tej transakcji w Polsce powinien ustalić, jaka kwota podatku VAT została zapłacona (niesłusznie) w Niemczech i nie wliczać tej kwoty o podstawy opodatkowania VAT w Polsce. Taki sposób postępowania urzędu skarbowego jest uzasadniony tym, że jest on wyposażony w kompetencje i narzędzia pozwalające na dokonanie takiej oceny. Zgodnie z art. 17 pkt 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92, jeżeli Państwo Członkowskie ma podstawy, aby sądzić, że w innym Państwie Członkowskim popełniono naruszenie ustawodawstwa dotyczącego podatku VAT lub popełnienie takiego naruszenia jest prawdopodobne, organ odnośnego drugiego Państwa Członkowskiego przesyła mu żądane informacje. Zatem istnieje możliwość uzyskania z Niemiec informacji koniecznych dla ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania, i organ I instancji powinien był takie informacje uzyskać. Uznanie bowiem, że sformułowanie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT zezwala na włączenie do podstawy opodatkowania nienależnie pobranego w Niemczech podatku, prowadzi do zaprzeczenia zasad opodatkowania tym podatkiem w Unii Europejskiej, a w szczególności zasady jednolitości i jednokrotności opodatkowania tym podatkiem a także jego neutralności. Prowadzi to także do nieprawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu i nieprawidłowego ustalenia opodatkowania tej transakcji w Polsce. W celu ustalenia prawidłowej kwoty podatku organ I instancji powinien wyjaśnić wszelkie wątpliwości związane z transakcją. Brak ustalenia kwoty podatku VAT zapłaconego w Niemczech, a także nie odniesienie się organu do treści przedłożonego dokumentu - rachunku sprzedawcy, stanowi naruszenie zasady dokładnego wyjaśniania sprawy przez organ podatkowy wyrażonej w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący zwrócił uwagę na jedną okoliczność, której nie uwzględniły organy podatkowe obu instancji. Skoro podatek VAT jest podatkiem "zharmonizowanym" to nie można pominąć przy ocenie materiału dowodowego przedstawionego rachunku, z którego wynika odmienne zakwalifikowanie zakupionego środka transportu (jako pojazdu używanego) w Niemczech. Skarżący wyjaśnił, że na przedłożonym rachunku o nr 2219-631688 nabywany pojazd określony jest jako pojazd używany. W jego ocenie organ podatkowy powinien ustalić, czy jednak w przedmiotowej sprawie nie doszło rzeczywiście do wewnątrzwspóinotowego nabycia używanego środka transportu. Podkreślił, że kwestia ta - ocena przedstawionego rachunku i ustalenie, czy nabywany pojazd był nowy czy używany dla celów podatku VAT, ma fundamentalne znaczenie dla sprawy - a zaniechanie takiego działania stanowi rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ podatkowy, skoro włączył przedmiotowy rachunek do materiału dowodowego winien wskazać, z jakich powodów wynikających z niego informacji nie uwzględnił w rozstrzygnięciu. W przypadku bowiem, gdyby doszło do nabycia używanego środka transportu, wówczas nie mielibyśmy w ogóle do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów, gdyż Skarżący nabywa pojazd na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem w takim przypadku transakcja w ogóle nie podlegałaby opodatkowaniem VAT w Polsce, a cała kwota pobranego przez organ I instancji podatku powinna zostać zwrócona. Jednak bez wyjaśnienia, dlaczego sprzedawca określił samochód jako używany i zastosował procedurę marży, chociaż według podanych na rachunku danych pojazd powinien być zakwalifikowany jako nowy środek transportu, Skarżący nie jest w stanie tego problemu rozstrzygnąć, a ograny podatkowe, dysponują środkami pozwalającymi na ustalenie prawidłowości opodatkowania transakcji za granicą i powinny z nich skorzystać. Dodatkowo Skarżący wskazał na jeszcze jedną okoliczność, która może naruszać cel zharmonizowania podatku VAT. W rezultacie zaniechania organu podatkowego w zakresie prowadzonego przez niego postępowania podatkowego może dojść do takiej sytuacji w której ta sama czynność przez niemieckie organy podatkowe zostanie zakwalifikowana jako nabycie samochodu używanego, a przez polskie organy podatkowe jako nabycie samochodu nowego, czego nie sposób zaakceptować mając na uwadze treść i cel przepisów Dyrektywy 112. Skarżący zwrócił na fakt, że aczkolwiek rozróżnia się na gruncie polskiej ustawy o VAT podatek nakładany w kraju, jak i podatek nakładany w innych krajach Unii Europejskiej, to jednak takie rozróżnienie ma charakter wyłącznie techniczny i służy rozróżnieniu podatków nakładanych na terytorium Polski i innych krajów, natomiast traktowanie podatku VAT na terenie całej Unii Europejskiej podlega jednolitym zasadom i kryteriom. Takie jest też stanowisko Ministra Finansów, który w piśmie z dnia 2 grudnia 2005 r. o numerze PB3-1725/8213-280/WK/05. Zatem dokonana na stronie 5 zaskarżanej decyzji wykładnia, zgodnie z którą organ I instancji nie miał obowiązku uwzględnienia podatku VAT zapłaconego przy nabyciu samochodu w Niemczech i miał prawo wliczyć ten podatek do podstawy opodatkowania podatkiem VAT naliczanym w Polsce z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu jest błędna. Prowadzi to bowiem do podwójnego naliczenia podatku, co jest sprzeczne z postulatem wspólnego systemu podatku VAT w Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustalenia przez organy podatkowe podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a mianowicie w nabycia przez Skarżącego samochodu osobowego na terenie Niemiec. Stosownie do art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o VAT w przypadku nowych środków transportu przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o VAT jako nowe środki transportu , rozumie się przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6. 000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta. Z powyższych przepisów wynika, iż nabyty przez Skarżącego pojazd, który w chwili nabycia na terenie Niemiec przejechał 2647 kilometrów (zgodnie z rachunkiem nr 2219-631688) winien być uznany za nowy środek transportu, a jego nabycie przez Skarżącego stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywający jest obowiązany zapłacić. Stosownie natomiast do ust. 2 cytowanego artykułu podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1, obejmuje: (pkt 1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze związane z nabyciem towarów, z wyjątkiem podatku; wydatki dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu oraz ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia. "Podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywający jest obowiązany zapłacić. Mimo że ustawodawca rezygnuje w tym przypadku z pojęcia obrotu, to należy zauważyć, że "kwota, jaką nabywający jest zobowiązany zapłacić", jest tożsama z kwotą należną z tytułu sprzedaży, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Podstawa opodatkowania przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obejmuje przy tym nie tylko kwotę, jaką nabywający obowiązany jest zapłacić, lecz także kwotę, jaką obowiązana jest zapłacić osoba trzecia z tytułu nabycia (zob. również komentarz do art. 29). Obok kwoty należnej podstawa opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowego nabycia może obejmować także inne elementy. Są one wymienione w art. 31 ust. 2 i 3 i stanowią niemal dosłowne powtórzenie przepisów wspólnotowych (na co ustawodawca nie zdecydował się w przypadku art. 29 ustawy). Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy wyraża zasadę, że w skład podstawy opodatkowania wchodzą wszelkie obciążenia publicznoprawne, jakimi obciążone są dostawa i sprowadzenie towarów, które w kraju stają się przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego. Oznacza to m.in., że w sytuacji gdy nabycie wewnątrzwspólnotowe następuje na mocy opodatkowanej w kraju rozpoczęcia transportu dostawy, wówczas ten podatek od wartości dodanej innego państwa także jest składnikiem podstawy opodatkowania dla czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia. (...) Pamiętać jednak należy, że ilekroć mowa jest o "podatku", oznacza to (polski) podatek od towarów i usług - por. art. 5 ust. 1 ustawy. Tak więc podstawa opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów obejmuje wszelkie obciążenia publicznoprawne związane z dostawą i sprowadzeniem towaru do kraju poza polskim podatkiem od towarów i usług należnym od tegoż nabycia.(...) Podstawa opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów obejmuje także wydatki dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu oraz ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia" - Adam Bartosiewicz, Ryszard Kubacki, Komentarz do art. 31 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX 2012 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany wyżej pogląd i stwierdza, że rachunek nr 2219-631688 wystawiony przez D. AG, Hamburg, Niemcy dla Skarżącego określa cenę zakupu samochodu na kwotę 64.500,00 EUR, co po przeliczeniu przyjmując średni kurs dla EUR ogłoszony przez Narodowy Bank Polski na 30 marca 2010r. (ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego) wynosi 250.034,25 zł. Kwota ta była kwotą jaką Skarżący jako nabywca był obowiązany zapłacić sprzedawcy, a zatem winna ona w całości stanowić element podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego. Drugim elementem podstawy opodatkowania określonej przez organy podatkowe jest w niniejszej sprawie kwota akcyzy zapłaconej na terytorium kraju od wzmiankowanego pojazdu w wysokości 46.335,00 zł. Tym samym organ podatkowy prawidłowo w ocenie Sądu, bowiem zgodnie z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, ustalił podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowego w niniejszej sprawie na kwotę 296.369,25 zł. Prawidłowo również przy zastosowaniu stawki podatkowej wynikającej z art. 41 ust 1 ustawy o VAT określono podatek należny z tego tytułu w kwocie 65.201,00 zł. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT poprzez włączenie do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu uiszczonego w Niemczech w postaci marży VAT doliczonej do ceny nabycia Sąd stwierdza, iż zgodnie z powołanym przepisem podstawa opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie obejmuje jedynie polskiego podatku od towarów i usług należnego od tegoż nabycia. Tym samym dla jej ustalenia obojętne jest to czy w cenie zakupu pojazdu określonej przez sprzedawcę w rachunku nr 2219-631688 zawarty jest jak twierdzi Skarżący uiszczony w Niemczech podatek VAT marża. Natomiast powołane w skardze pismo Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2005 r. Nr PB3-1725/8213-280/WK/05 dotyczy rozumienia terminu "podatek od towarów i usług" zawartego w art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. z 2000 r. Dz.U. Nr 54, poz. 654 ze zm.), które nie jest tożsame z pojęciem "podatku" zawartym w art. 31 ust. 2 ustawy o VAT. Sąd wskazuje ponadto, że zarówno art. 120 ust. 1 ustawy o VAT jak i art. 313 ust. 2 Dyrektywy 112 wykluczają stosowanie procedury szczególnej dotyczącej opodatkowania marży do dostaw nowych środków transportu. Przy czym zgodnie z art. 2 ust 2 lit. b Dyrektywy 112 lądowe pojazdy silnikowe uważane są za nowe środki transportu w przypadku gdy ich dostawa odbywa się w terminie sześciu miesięcy od daty ich pierwszego oddania do użytku lub gdy pojazd przejechał nie więcej niż 6. 000 km. Tym samym samochód nabyty przez Skarżącego uznany był za nowy środek transportu także w rozumieniu prawa wspólnotowego. Skarżący zresztą nie kwestionuje powyższych twierdzeń podnosząc jednak, że z treści rachunku nr 2219-631688 wynika, iż w sposób nieprawidłowy sprzedawca zastosował opodatkowanie marżą dostawy nowego środka transportu, a organy podatkowe z naruszeniem art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej nie wyjaśniły tej kwestii, nie skorzystały bowiem z procedury uzyskania informacji określonej w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej. W tym miejscu Sąd zauważa, iż powyższe Rozporządzenie Rady zostało przekształcone przez Rozporządzenie Rady z dnia 7 października 2010 r. Nr 904/2010 w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej. Rozporządzenie to określa zasady i procedury umożliwiające właściwym organom państw członkowskich współpracę oraz wymianę między sobą wszelkich informacji, które mogą pomóc w dokonaniu właściwego wymiaru VAT, w kontrolowaniu prawidłowego stosowania VAT, w szczególności w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, oraz w zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT. Jednakże w ocenie Sądu uzyskanie przez organy podatkowe informacji od właściwych organów Republiki Federalnej Niemiec w zakresie prawidłowości opodatkowania transakcji sprzedaży przedmiotowego pojazdu nie może doprowadzić do zmiany określonej przez obie strony umowy sprzedaży ceny z tego tytułu, a zatem jednego z elementów ustalenia podstawy opodatkowania, którego prawidłowość kwestionuje Skarżący. Należy mieć bowiem na uwadze, iż cena sprzedaży jest wynikiem stosunku cywilnoprawnego i co do zasady nie podlega weryfikacji przez organy administracyjne. Wobec tego zdaniem Sądu wyjaśnienie kwestii opodatkowania przez sprzedawcę transakcji sprzedaży pojazdu nabytego przez Skarżącego nie stanowi niezbędnego działania organu podatkowego mającego na celu załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym, a zatem brak działań organów podatkowych w tym zakresie nie może zostać uznane za naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego niezasadny jest też zarzut o naruszeniu przez organy podatkowe art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej albowiem w świetle tego przepisu nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., I FSK 256/07, Prz. Pod. 2008, nr 5, s. 47). Na marginesie Sąd zauważa, iż to Skarżący jako strona umowy cywilnoprawnej - sprzedaży pojazdu ma możliwość wpływu na drugą stronę tej umowy, co konsekwencji doprowadzić może do zmiany wysokości ceny w niej określonej. Wobec powyższego, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ,