III SA/Wa 3077/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy sierpień, wrzesień, październik 2010 r. postanawia 1) odrzucić skargę kasacyjną; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) Postanowieniem z 22 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę O. sp. z o.o. w W. z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Na to postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł nazwany zażaleniem środek zaskarżenia, który potraktowano jako skargę kasacyjną. Nie zgadzając się z zarzutem niedotrzymania terminu wskazał mianowicie, że przedstawi dowód nadania skargi w dniu 18 listopada 2013 r. Na tej podstawie złoży reklamację na poczcie, a o jej efektach powiadomi Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r. (I FSK 1456/14) skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Przepis art. 176 P.p.s.a. ustanawia dla niej szczególne wymagania, od spełnienia których zależy skuteczność wszczęcia postępowania kasacyjnego. Wspomniany środek odwoławczy powinien odpowiadać wymaganiom formalnym (czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym) oraz wymaganiom materialnym (konstrukcyjnym), tj. zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż podział ten ma zasadnicze znaczenie w kwestii usunięcia ewentualnych braków pisma – o ile pierwsza kategoria wymagań w przypadku ich niespełnienia ma charakter usuwalny, o tyle braki w zakresie pozostałych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, czyniąc skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2013 r., II FSK 3682/13 i wskazane w nim dalsze orzeczenia). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom określonym w powyższym przepisie, bowiem ani w jej petitum ani w uzasadnieniu nie zostały wskazane przepisy, które mogłyby stanowić jej podstawę. Nie ulega przy tym wątpliwości, że to na autorze skargi kasacyjnej jako profesjonalnym pełnomocniku, w tym wypadku adwokacie, ciąży obowiązek prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych, który polega na wskazaniu, naruszenia których przepisów prawa regulujących postępowanie sądowoadministracyjne lub przepisów prawa materialnego dopuścił się Sąd I instancji. Powyższe zaś skutkuje, stosownie do art. 178 P.p.s.a., odrzuceniem skargi kasacyjnej. Odnosząc się ubocznie do sposobu oznaczenia rodzaju pisma z 3 września 2014 r., tj. nazwania go zażaleniem, Sąd zauważa, że jedynym prawnie dopuszczalnym środkiem zaskarżenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia o odrzuceniu skargi jest skarga kasacyjna. Stanowi o tym art. 173 § 1 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 kwietnia 2014 r. (I FZ 134/14) nie bez przyczyny sporządzenie środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, obwarowane zostało tzw. przymusem adwokackim, tj. koniecznością sporządzenia przez zawodowego pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 P.p.s.a. Silne sformalizowanie postępowania kasacyjnego wymaga bowiem uczestnictwa profesjonalnego zastępcy, od którego oczekuje się, że jest on w stanie zapewnić stronie postępowania należytą reprezentację, w szczególności uchronić ją przez niebezpieczeństwem odrzucenia środka odwoławczego bez jego merytorycznego rozpoznania. Od profesjonalisty, jako osoby mającej odpowiednie przygotowanie prawnicze, należy zatem wymagać znajomości przepisów prawa, które mają w danej sprawie zastosowanie, a przede wszystkim dokładnej wiedzy o tym, jakie środki prawne służą reprezentowanej przez niego stronie. Skoro więc ustawodawca przewidział skargę kasacyjną jako środek prawny zaskarżenia wspomnianego postanowienia o odrzuceniu skargi, to w takim przypadku nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia, który to środek prawny zaskarżenia służy w innych sytuacjach przewidzianych w ustawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.