III SA/Wa 3131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia K. T. Z. (dalej: “Skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2011 r. o odmowie zwrotu kosztów postępowania w związku ze zlozeniem wniosku VAT-24. Z motywów zaskarżonego postanowienia wynika, że 13 maja 2011 r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Skarżącego o zwrot kosztów w wysokości 216,48 zł poniesionych na tłumaczenie dokumentów złożonych wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-24). W ocenie Skarżącego dostarczenie tłumaczenia dokumentów nie miało na celu ustalenia treści dokumentów, ze względu na fakt, iż informacje, które są istotne w przedmiotowych dokumentach (m.in. numer VIN, znaki identyfikacyjne, parametry) nie podlegają tłumaczeniu – są cyframi lub połączeniami cyfr z literami. Wskazał, iż treść art. 27 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: “Konstytucja RP") w połączeniu z art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 z późn. zm. dalej: “u.j.p.") dotyczy regulacji w zakresie języka w jakim prowadzone jest postępowanie. Nie ma zastosowania do zebranych w trakcie postepowania dokumentów. Podkreślił także, że Dyrektywa Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejejstracyjnych –pojazdów (Dz. Urz. UE L 99 z 1 czerwca 1999 r. L 138, str. 57- 65, dalej: “Dyrektywa 1999/37/WE") zniosła obowiązek dostarczania tłumaczeń dokumentów, gdy dokumenty zostały wystawione przez odpowiedni organ jednego z państw członkowskich. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., wydanym na podstawie art. 270a w związku z art. 265 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: “O.p."), Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił zwrotu ww. kwoty jako kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż z art. 5 ust. 2 u.j.p. wynika obowiązek składania oświadczeń woli, podań i innych pism organom wykonującym zadania publiczne w języku polskim. Zatem organy podatkowe mogą żądać tłumaczeń na język polski dokumentów zagranicznych, dokonanych przez tłumacza przysięgłego. Stwierdził także, iż podstawą działania w niniejszej sprawie są przepisy prawa krajowego, a nie powołana w piśmie Dyrektywa prawa unijnego. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie oraz o zwrot kosztów tłumaczenia dokumentów. Skarżący podniósł, iż brak jest podstawy prawnej do żądania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. tłumaczeń złożonych dokumentów. Podczas rejestracji pojazdu tłumaczenie dokumentów nie było wymagane, a zatem nie ma potrzeby tłumaczenia ich na potrzeby złożenia wniosku w urzędzie skarbowym. Ponadto zarzucił, iż postanowienie zostało wydane po prawie dwóch miesiącach od złożenia wniosku i zawierało lapidarne pouczenie nie zawierające informacji, iż zażalenie składa się za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego. Powołanym na wstępie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż obowiązek wydawania zaświadczeń VAT-25 wynikający z art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej: “u.p.t.u.") odpowiada ogólnej dyspozycji art. 306a § 2 pkt 1 O.p. regulującej tryb i zasady wydawania zaświadczeń przez organy podatkowe, który stanowi, iż organ wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Ponieważ organy podatkowe nie gromadzą informacji o czynnościach związanych z nabywaniem i przywozem środków transportu, w zakresie zaświadczeń, o których mowa w art. 105 ust. 1 u.p.t.u., ustawodawca przewidział rozwiązanie szczególne, odmienne od wynikającego z reguły określonej w art. 306b § 1 O.p. Z dyspozycji art. 105 ust. 2 i 3 u.p.t.u. wynika, iż do wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju, załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez osobę występującą z wnioskiem oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika brak takiego obowiązku. Oznacza to, że rozpatrując przedmiotowy wniosek organ podatkowy bierze pod uwagę przede wszystkim stan faktyczny wynikający z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów. Wprowadzenie obowiązku wydawania zaświadczeń dla celów związanych z rejestracją pojazdów znalazło odzwierciedlenie w art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), z którego wynika obowiązek przedłożenia w celu rejestracji pojazdów - w przypadku gdy sprowadzony pojazd rejestrowany jest po raz pierwszy - zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzającego uiszczenie lub brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług w przypadku sprowadzania z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazdu do kraju. Z ww. przepisów wynika, że to na osobie żądającej wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. spoczywa obowiązek udowodnienia braku obowiązku uiszczenia podatku. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z art. 27 Konstytucji oraz z art. 4 u.p.j. jednoznacznie wynika, iż organy podatkowe są zobowiązane do stosowania języka polskiego, nie tylko w przedmiocie rozstrzygnięcia, ale również w zakresie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skutkuje to tym, że wszystkie dokumenty napisane w języku obcym, stanowiące podstawę faktyczną, powinny być przetłumaczone na język polski. Powołując się na treść art. 264 i art. 267 O.p., podał, że w rozpatrywanej sprawie, koszt tłumaczenia dokumentów dających podstawę do wydania zaświadczenia o żądanej treści, jest ponoszony w interesie Skarżącego. Ustawodawca w przepisach prawa podatkowego materialnego nakłada na podatnika obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, gdy podatnik chce uzyskać pewne uprawnienia, np. zaświadczenie o braku obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu. Zatem koszt tłumaczenia dokumentów, na podstawie których organ podatkowy wydał zaświadczenie o treści żądanej przez Stronę, obciąża Stronę. Zgodnie z art. 5 ust. 2 w związku z art. 4 pkt 3 i 5 u.j.p. oświadczenia woli, podania i inne pisma składane są w języku polskim terenowym organom administracji publicznej, organom, instytucjom i urzędom podległym, konstytucyjnym organom państwa oraz terenowym organom administracji publicznej, powołanym w celu realizacji zadań tych organów. Norma ta stanowi generalny wymóg, który może być ograniczony jedynie przez regulację szczególną, odnoszącą się do konkretnego postępowania. Brak więc wyrażenia expressis verbis w przepisach regulujących wydawanie zaświadczeń dla celów związanych z rejestracją środków transportu, konieczności przedłożenia dokumentów wraz z ich tłumaczeniem przysięgłym na język polski, nie może stanowić lex specjalis w stosunku do ogólnej reguły wynikającej z ww. przepisów o języku polskim, w taki sposób, że je wyłącza. Żądanie zatem od Skarżącego przysięgłego tłumaczenia dokumentów złożonych w obcym języku celem należytego rozstrzygnięcia sprawy było prawnie umocowane. Ma to także uzasadnienie w treści art. 7 oraz art. 27 Konstytucji, jak również art. 210 § 4 O.p. oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 u.j.p. W wyroku z dnia 8 listopada 2007r. sygn. akt III SA/Wa 294/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż "dokonywanie przez organy skarbowe ustaleń na podstawie obcojęzycznego materiału dowodowego byłoby sprzeczne i z ordynacją podatkową, i z ustawą o języku polskim". Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż postanowienie zostało wydane po prawie dwóch miesiącach od złożenia wniosku i braku poinformowania o niedotrzymaniu miesięcznego terminu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 139 § 1 O.p., postępowanie podatkowe przed organem pierwszej instancji powinno zakończyć się maksymalnie w terminie 2 miesięcy. Wniosek Skarżącego wpłynął do organu 13 maja 2011 r., a postanowienie wydane zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] czerwca 2011 r., a więc z zachowaniem ww. terminu. Odpowiadając na zarzut lapidarnego pouczenia, stwierdził, że organ I instancji nie wskazał w pouczeniu postanowienia za czyim pośrednictwem wnosi się zażalenie, jednakże nie spowodowało to naruszenia uprawnień Skarżącego, o czym świadczy przede wszystkim fakt złożenia zażalenia w terminie. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2011 r. w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, iz w zaskarżonym postanowieniu organ odniósł się jedynie do polskiego prawodawstwa. Pominął natomiast podstawy prawne wynikjące z przepisów Unii Europejskiej. Nie odniósł się tym samym do argumentów zawartych w zażaleniu dotyczących Karty Praw Podstawowych oraz Europejskiego Kodeksu Postepowania Dobrej Praktyki Administracyjnej. W ocenie Skarżącego postanowienia wydane zostały z naruszeniem prawa, gdyź: - kody i opisy pól dowodów rejestracyjnych w Unii Europejskiej są zharmonizowane. Odpowiednie przepisy w tym zakresie zawiera Dyrektywa, która zobowiązuje państwa członkowskie do ich implementacji do krajowego porządku prawnego. Harmonizacja nie dotyczy wyglądu, czy prezentacji graficznej dowodu rejestracyjnego, ale oznaczeń i znaczenia poszczególnych pól oraz kodów w dowodzie rejestracyjnym. I tak np: pole (A) w każdym z państw członkowskich Unii Europejskiej oznacza numer rejestracyjny pojazdu. Kody w europejskich dowodach rejestracyjnych są zharmonizowane i stanowią odzwierciedlenie tej samej wartości w każdym z Państw członkowskich Unii Europejskiej. - brak obowiązku przedłożenia tłumaczenia, a w związku z tym zbędne obciążenie Skarżącego kosztami tłumaczenia wynika z art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z dnia 30 marca 2010 r. C 83/02, s. 389) wraz z wyjaśnieniami dotyczącymi karty praw podstawowych (Dz. Urz. UE z dnia 14 grudnia 2007 r. C 303/17, s. 17-35) mianowicie "Prawo do dobrej administracji". W związku z prawem do dobrej administracji żądanie tłumaczenia dowodów rejestracyjnych jest oznaką złej samoorganizacji urzędu jako organu administracji publicznej, biurokratycznego podejścia i zbędnego obciążenia finansowego wnioskodawców. Skarżący wywodził, iż na podstawie Rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE z 6 października 1958 nr 17, str. 401—402, wraz ze zmianami) od 1 maja 2004 r. język polski, a język niemiecki od 1 stycznia 1959 r. są urzędowymi językami Unii Europejskiej. - art. 5 ust. 2 u.j.p. w sposób jednoznaczny i enumeratywny wymienia rodzaje dokumentów, które powinny być złożone organowi w języku polskim. Są nimi oświadczenia woli, podania i inne pisma. Brak w tymże zdaniu słowa "w szczególności" lub klauzuli generalnej obejmującej wszelkie dokumenty. Dodatkowe dokumenty do wniosku, które wymagane są podczas złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia VAT-25, którymi bez wątpienia są niemieckojęzyczne dowody rejestracyjne nie mieszczą się w zakresie któregokolwiek z ww. pojęć. Trudno uznać obcojęzyczny dowód rejestracyjny za pismo. Intencją ustawodawcy nie było objęcie wszelkich dokumentów hipotezą normy wynikającej z art. 5 ust. 2 u.p.j. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest fakt, iż w trakcie kontroli przez organy kontroli np. Policję, które również objęte są zakresem podmiotowym art. 4 ww. ustawy nie jest wymagane przedłożenie tłumaczeń dowodu rejestracyjnego, gdy kontroli podlega pojazd z zagranicznymi dokumentami. Skarżący podniósł, że powołany przez organ odwoławczy w uzasadnieniu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 294/07 został uchylony w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2009 r. sygn. akt I FSK 785/08. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto ustosunkowując się do powoływanego w skardze art. 41 ust. 4 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zauważył, że z przepisu tego wynika, iż każdy może zwrócić się do instytucji Unii w jednym z języków Traktatów i w takim języku musi otrzymać odpowiedź. Z brzmienia tego przepisu nie wynika, że zasada ta dotyczy występowania w jednym z języków Traktatów do instytucji poszczególnych Krajów Członkowskich. Zasada ta dotyczy tylko instytucji unijnych i nie wynika z niej wymóg dokonywania czynności urzędowych przez polskie organy administracji publicznej na podstawie dokumentów złożonych w jednym z języków Unii bez przedłożenia ich tłumaczenia na język polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie Skarżący utrzymuje, że organ podatkowy bezpodstawnie zażądał od niego tłumaczenia dokumentów, które stanowią podstawę do wydania, na wniosek Skarżącego, zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. W związku z tym Skarżący uważa, że koszty jakie poniósł on na tłumaczenie tych dokumentów organ podatkowy powinien mu zwrócić. Przypomnieć trzeba, że zgodnie a art. 105 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. W tym przypadku zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. Wniosek zawiera w szczególności: dane identyfikujące pojazd, datę pierwszego dopuszczenia pojazdu do użytku, przebieg pojazdu, cenę nabycia pojazdu przez wnioskodawcę, dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy (ust. 2 ww. art. 105). Do ww. wniosku załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (ust. 3 ww. art. 105). Z przytoczonych przepisów wynika m.in., że dane zawarte we wniosku o wydanie ww. zaświadczenia powinny być weryfikowalne na podstawie stosownych dowodów. W aktach niniejszej sprawy znajduje się tłumaczenie uwierzytelnione z języka niemieckiego zaświadczenia o dopuszczenie do ruchu; Część I – dowód rejestracyjny, zaświadczenia o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego; Część II – karta pojazdu oraz umowa kupna sprzedaży używanego pojazdu samochodowego. Organy podatkowe uznały, że w świetle postanowień art. 27 Konstytucji RP i art. 4 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 u.j.p. żądanie od Skarżącego przysięgłego tłumaczenia dokumentów było prawnie umocowane. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe. Art. 27 Konstytucji RP stanowi, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Z kolei zgodnie z art. 4 u.j.p. język polski jest językiem urzędowym: 1) konstytucyjnych organów państwa; 2) organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 3) terenowych organów administracji publicznej; 4) instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych; 5) organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 6) organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W myśl postanowień art. 5 ust. 1 u.p.j. podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "czynności urzędowe", jednakże nasuwające się wątpliwości związane z tym zagadnieniem prawnym usunęła uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 14 maja 1997 r. (W. 7/96, OTK 1997 nr 2, poz. 27), podjęta na gruncie dekretu z 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U. Nr 57, poz. 324). W powyższej uchwale Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, zachowujący aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o języku polskim, że czynności urzędowe to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej. Oznacza to, że czynności procesowe winny być dokonywane w języku polskim. Organ administracji publicznej zobligowany jest do dokonywania w języku polskim zarówno czynności ustnych, jak i do prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania, a to oznacza prawną powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski, warunkuje, aby dokumenty będące dowodem zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu. Innymi słowy, aby obcojęzyczny dokument mógł mieć wartość dowodową w świetle art. 180 § 1 O.p., dowód taki musi odpowiadać warunkom normatywnym. Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 9 lutego 2001 r., III SA 2339/99 (LEX nr 50371, PP 2001/11/63) stwierdził, że "Obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, nie mogą, w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, być uznane za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem. Zgodnie bowiem z przepisami, obowiązującego w czasie prowadzenia postępowania w tej sprawie, dekretu z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U. Nr 57, poz. 324) oraz art. 27 Konstytucji językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski (w czasie rozpatrywania sprawy przez Sąd analogiczną regulację zawiera art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim - Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm., którą uchylono dekret z dnia 30 listopada 1945 r.). Oznacza to, że nie tylko rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, ale również cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów." Odnośnie do podniesionego w skardze argumentu, że kody i opisy pól dowodów rejestracyjnych są w Unii Europejskiej zharmonizowane, zatem nie ma potrzeby dokonywać tłumaczenia dowodu rejestracyjnego pojazdu, wskazać należy na treść § 5 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2007 Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Pierwszy z tych przepisów (ust. 1) stanowi, iż dokumenty sporządzone w języku obcym dołącza się do wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie, wraz z ich tłumaczeniem na język polski przez tłumacza przysięgłego lub właściwego konsula. W przypadku braku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tłumacza przysięgłego danego języka dopuszcza się tłumaczenie wykonane przez tłumacza przysięgłego państwa, z którego pojazd został sprowadzony. Natomiast zgodnie z ust. 2 pkt 1 ww. § 5 - przepis ust. 1 nie dotyczy dowodu rejestracyjnego wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, Konfederacji Szwajcarskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w zakresie zawierającym oznaczenia kodów zastosowanych w tym dowodzie, określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Z przytoczonych przepisów wynika, że dowód rejestracyjny nie musi być tłumaczony na język polski przez tłumacza przysięgłego, ale tylko w zakresie zawierającym oznaczenia kodów zastosowanych w tym dowodzie. Zatem rubryki oznaczone zharmonizowanymi kodami, literowymi czy cyfrowymi nie muszą być tłumaczone, natomiast pozostałe rubryki zarówno oznaczone kodami jak też nie, trzeba przetłumaczyć. W praktyce prawie na każdym dowodzie rejestracyjnym znajdują się różnego rodzaju wpisy dotyczące historii pojazdu, ewentualnych napraw, zmiany właścicieli, przeglądów itp. Są tam też różnego rodzaju pieczątki, adnotacje urzędowe czy policyjne. Stąd też zastrzeżenie zawarte w § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów , iż tłumaczenie nie jest konieczne tylko w zakresie oznaczenia kodów zastosowanych w tym dowodzie, określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Tłumacz przysięgły nie musi więc tłumaczyć tej części dowodu rejestracyjnego, o której mowa w ww. przepisie, ale czy wyrazi zgodę na cząstkowe tłumaczenie tego dokumentu pozostaje poza gestią organów podatkowych. Zatem stanowisko Skarżącego, iż organ podatkowy naruszył przepisy prawa żądając tłumaczenia dowodu rejestracyjnego nie jest zasadne, o tyle o ile tłumaczenie dotyczy innych części dowodu rejestracyjnego niż zawierająca oznaczenie kodów zharmonizowanych. Jednak Skarżący nie wykazał, iż mógł przedłożyć (przedłożył) tłumaczenie wyłącznie części nie obejmującej tychże kodów, a organ nie uwzględnił tak przetłumaczonego dokumentu. Zupełnie nietrafny jest argument Skarżącego, w którym brak obowiązku tłumaczenia dokumentów upatruje on w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, czy też Rozporządzeniu nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, że z art. 41 ust. 4 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej wynika, iż każdy może zwrócić się do instytucji Unii w jednym z języków Traktatów i w takim języku musi otrzymać odpowiedź. Z brzmienia tego przepisu nie wynika, że zasada ta dotyczy występowania w jednym z języków Traktatów do instytucji poszczególnych Krajów Członkowskich. Zasada ta dotyczy tylko instytucji unijnych i nie wynika z niej wymóg dokonywania czynności urzędowych przez polskie organy administracji publicznej na podstawie dokumentów złożonych w jednym z języków Unii bez przedłożenia ich tłumaczenia na język polski. Przepisy unijne nie ingerują tak daleko w ustawodawstwo krajów członkowskich, by narzucać im jaki język powinien być językiem urzędowym danego państwa. Jak już to wykazano, w Polsce te kwestie reguluje Konstytucja RP i ustawa o języku polskim. Podnieść należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wskazał na treść art. 267 § 1 pkt 1 O.p., który stanowi, iż stronę obciążają koszty które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W niniejszej sprawie koszty tłumaczenia dokumentów zostały poniesione w interesie Skarżącego (zarejestrowanie pojazdu) i to Skarżący zażądał od organu wykonania konkretnej czynności, tj. wydania zaświadczenia. Reasumując stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270).