III SA/Wa 3219/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2015 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 15 września 2014 r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym 24 września 2014 r.) C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej: "Skarżąca" lub "Spółka" wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym na adres Dyrektora Izby Celnej w W. Do Dyrektora Izby Celnej w W. skarga wpłynęła w dniu 26 września 2014 r., który pismem z dnia 26 września 2014 r. przekazał skargę organowi właściwemu tj. Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. (doręczonym Spółce w dniu 25 listopada 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem przekazała skargę. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że przy czynnościach polegających na przygotowaniu przesyłki zawierającej przedmiotową skargę do wysłania brał udział pracownik, który nie zajmuje się na stałe obsługą korespondencji wychodzącej Spółki. W dniu 24 września 2014 r. zastępował on osobę, która stale zajmuje się tymi czynnościami. W wyniku błędu zamiast nanieść na kopertę naklejkę z nazwą i adresem Dyrektora Izby Skarbowej w W. naniósł naklejkę z nazwą i adresem Dyrektora Izby Celnej w W. Skarżąca wskazała, że okoliczności popełnienia błędu przy nadaniu przesyłki wskazują, iż nie było to spowodowane działaniem świadczącym o niedbalstwie pracownika Spółki tylko tym, że pracownik ten nie by świadomy różnicy pomiędzy tymi dwoma instytucjami. Nie było to w ocenie Spółki spowodowane działaniem umyślnym tylko ludzką pomyłką. Ponadto w ocenie Skarżącej o braku winy w uchybieniu terminowi ze strony Spółki może świadczyć fakt, że z treści skargi jak i z książki nadawczej korespondencji wychodzącej wynika, że przesyłka została wysłana do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżąca podkreśliła, że dokonała należytej staranności i nie jest winna uchybieniu terminowi gdyż dane odbiorcy zawarte w treści skargi jak i w książce nadawczej były prawidłowe. Tego typu pomyłka może się zdarzyć nawet przy zachowaniu należytej staranności a więc nie może to być traktowane jako niedbalstwo. Skarżąca dodała, że z uwagi na to, że posiadała w książce nadawczej korespondencji wpis z którego wynikało, że skarga na decyzję została wysłana do Dyrektora Izby Skarbowej w W. do momentu otrzymania doręczenia odpisu postanowienia sądu nie miała świadomości, że przesyłka listowna została wysłana do nieprawidłowego adresata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dlatego też w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1 - 3 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy zatem zauważyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. i zasługuje na merytoryczne rozpoznanie. Z kolei oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294). Za brak winy uważa się sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957). Z kolei wina w uchybieniu terminu to również wina osób trzecich upoważnionych przez danego uczestnika postępowania do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowego wynika, iż na równi z zawinieniem strony traktuje się zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich spraw, w tym zatrudnionych pracowników (por. wyrok NSA z dnia 21.12.2006 r., sygn. akt I FSK 374/06). Należy stwierdzić, iż sprawą wewnętrzną spółki jest taki dobór pracowników, aby zapewnić właściwe jej funkcjonowanie (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2000 r., sygn. akt III SA 8291/98 Lex nr 40385), natomiast zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za sprawy korespondencji w stosunku do osób trzecich obciążają osobę prawną (pracodawcę) zatrudniającego tegoż pracownika. Nie tylko zatem wina podatnika, lecz również innych osób, w tym pracownika wyłącza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Jako przykłady winy w niedochowaniu terminu wskazuje się m.in., że bezrefleksyjne adresowanie koperty przez pracownika kancelarii powoduje, iż nie sposób mówić o tym, by zaszła przeszkoda nie do przezwyciężenia we wniesieniu skargi w terminie i w prawidłowym trybie, a w konsekwencji, że spełniona została przesłanka braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I FZ 341/12, LEX nr 1221204). W rozpoznawanej sprawie Spółka jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazała, iż pracownik wysyłający przedmiotową przesyłkę w wyniku błędu zamiast nanieść na kopertę naklejkę z nazwą i adresem Dyrektora Izby Skarbowej w W. naniósł naklejkę z nazwą i adresem Dyrektora Izby Celnej w W. W ocenie Spółki okoliczności popełnienia błędu przy nadaniu przesyłki wskazują, iż nie było to spowodowane działaniem świadczącym o niedbalstwie pracownika Spółki tylko tym, że pracownik ten nie by świadomy różnicy pomiędzy tymi dwoma instytucjami. Nie było to w ocenie Spółki spowodowane działaniem umyślnym tylko ludzką pomyłką. Spółka podkreślała również, że pracownik ten nie zajmuje się na stałe obsługą korespondencji wychodzącej Spółki. W dniu 24 września 2014 r. zastępował on jedynie osobę, która stale zajmuje się tymi czynnościami W ocenie Sądu, podniesiona okoliczność nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać, że mylne zaadresowanie pisma, a następnie wysłanie go było zdarzeniem nagłym czy zdarzeniem od strony niezależnym. W ocenie Sądu, złożenie skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu jest przejawem nie tylko niestaranności strony w prowadzeniu spraw, ale przede wszystkim niedbalstwa, co w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, nieprawidłowe zaadresowanie koperty i w konsekwencji przesłanie skargi bezpośrednio do sądu, a nie do organu świadczy o niedołożeniu należytej staranności przez stronę i stanowi błąd, za który ponosi ona winę (zob. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 139/12, LEX nr 1120744). Błąd pracownika Spółki zajmującej się wysyłką korespondencji nie był okolicznością, która nie dałaby się przezwyciężyć. Z kolei uchybienia pracowników strony skarżącej obciążają ją samą. W świetle powyższego należy uznać, że Skarżąca nie dołożyła wymaganej od niej w zaistniałych okolicznościach staranności, co wyłącza przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.