III SA/Wa 3257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec i listopad 2008 r., czerwiec 2009 r. oraz grudzień 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – A. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec i listopad 2008 r., czerwiec 2009 r. oraz grudzień 2010 r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 30 października 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w nawiązaniu do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniósł o jego pozytywne rozpatrzenie oraz wskazał, iż z uwagi na aktualny stan majątkowy wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, że wskazana w decyzjach kwota odbiega od jego obecnych zdolności płatniczych, zaś próba dochodzenia w sposób przymusowy tak wysokich kwot w sposób bezpowrotny zniszczy źródło jego aktualnych dochodów i pozbawi środków do życia, jak również doprowadzi do bezdomności, gdyż zajęcie konta bankowego uniemożliwi mu m.in. spłatę kredytu hipotecznego. W konsekwencji Skarżący utraci ww. lokal obciążony hipoteką, zostanie pozbawiony dachu nad głową oraz dochodu pochodzącego z wynajmu części lokalu. Ponadto Skarżący wskazał, iż straci wiarygodność w oczach banków i potencjalnych partnerów biznesowych. Zatem wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę, a powstałe skutki będą nieodwracalne. W ocenie Skarżącego paradoksalnie wykonanie decyzji może mieć negatywne skutki dla organu. Przymusowa egzekucja zamknie Skarżącemu drogę do osiągania jakichkolwiek dochodów, sprowadzając jego życie na niziny egzystencji. Skarżący wskazał równocześnie, iż jeśli Sąd nie podzieli ostatecznie jego stanowiska zajętego w złożonych skargach, wówczas zwróci się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z prośbą o rozłożenie zaległości na raty, które będzie mógł spłacać dzięki temu, że będzie miał gdzie mieszkać, będzie miał zaufanie banków i osób, z którymi współpracuje nad projektami, które pozwolą mu na osiągnięcie stałego źródła dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie czynności egzekucyjnych wiązać się będzie z nieodwracalnymi dla Skarżącego skutkami. Twierdzenia Skarżącego przedstawione w piśmie z 30 października 2014 r. na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji są zbyt ogólnikowe i nie zostały uwiarygodnione. Skarżący nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby jego faktyczne możliwości płatnicze. Wskazał jedynie na potencjalne konsekwencje przymusowego dochodzenia zobowiązań podatkowych. W ocenie Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, powodując utratę możliwości spłaty kredytu hipotecznego, a następnie utratę lokalu, w którym mieszka i dochodu z wynajmu jego części, a nadto utratę kontaktów biznesowych, zaufania banków oraz możliwości zdobycia nowych projektów dających źródło utrzymania. Do oceny zasadności ww. twierdzeń konieczne jest tymczasem dysponowanie pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Sąd podkreśla jednak, iż Skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił swojej sytuacji majątkowej. Sąd zauważa również, iż Skarżący nie przedłożył również na wezwanie referendarza sądowego, dokumentów pozwalających ocenić jego sytuację majątkową i życiową, niezbędnych do oceny, złożonego do tut. Sądu, wniosku o prawo pomocy. Równocześnie należy wskazać, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W związku z powyższym skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.