III SA/Wa 3292/16

Dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji L.R. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2013 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji twierdząc, że konieczność wykonania zobowiązania podatkowego może spowodować w jego majątku rażącą stratę, skutkującą koniecznością zaciągnięcia oprocentowanej pożyczki. Z kolei w sytuacji uwzględnienia skargi i zwrotu przez organ pobranego podatku zanotuje stratę związaną z koniecznością dokonania spłaty pożyczki w wysokości wyższej niż pobrany kapitał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu, jako forma tymczasowej ochrony sądowej, udzielanej stronie postępowania stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. może na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Sądów administracyjnych wskazuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki prawne lub faktyczne, to takie skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. NSA w postanowieniach z: 22 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 889/04; 8 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 694/04 i z 9 marca 2005r. sygn. akt II OZ 52/05). Przedmiotem sporu w sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podkreśla ponadto, że w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, która jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania ww. skutków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący powinien więc wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest przy tym stanowisko, iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09 i z dnia 11 maja 2011 r. I FZ 88/11). Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornych decyzji. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie podał konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zabrakło w nim danych o stanie majątkowym Skarżącego. Również kwoty zobowiązania nie zestawiono z obecnymi środkami finansowymi, którymi dysponuje Skarżący ani z innymi danymi, które świadczą o jego sytuacji majątkowej. Sąd zauważa ponadto, że jakkolwiek Skarżący wskazał, że nie jest w stanie, bez zaciągnięcia oprocentowanej pożyczki, dokonać spłaty nałożonego na niego zobowiązania podatkowego, to okoliczności tych nie uprawdopodobnił przez nadesłanie np. dodatkowych informacji dotyczących jego stanu majątkowego i dochodów, które potwierdziłyby jego trudną sytuację finansową, która uniemożliwia mu poniesienie wymaganych zobowiązań. Tym samym stwierdzić należy, że Skarżący nie podał żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić aktualną sytuację Skarżącego z punktu widzenia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził natomiast, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. W związku z powyższym skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.