III SA/Wa 3348/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz L. sp. z o.o. w likwidacji kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z [...] kwietnia [...] r. określająca L. Sp. z o.o. w likwidacji (dalej: "Skarżąca", "Spółka") wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od prawnych za 2014 r. w kwocie 640.949,38 zł. 1.2. Jak wynika z akt sprawy w 2014 r. Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży papierosów marki B. oraz sprzedaży tytoniu do palenia i suszu tytoniowego. Spółka w zeznaniu podatkowym (CIT-8) za 2014 r. wykazała: przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP w kwocie 9.802.798,57 zł, koszty uzyskania przychodów 9.854.937,92 zł, stratę 52.139,35 zł. Postanowieniem z [...] marca 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. Pismem z 20 marca 2017 r. poinformowano Spółkę o zmianie organu prowadzącego postępowanie kontrolne na Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego (dalej też "Naczelnik" albo "Organ pierwszej instancji"). W toku prowadzonego postępowania kontrolnego Naczelnik ustalił, że: - decyzją z [...] stycznia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. orzekł o utracie ważności pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy z dnia 14 lutego 2013 r. oraz skreśleniu z urzędu Spółki z listy, o której mowa w art. 16 ust. 3c ustawy o podatku akcyzowym; - decyzją z [...] maja [...] r., Naczelnik Urzędu Celnego w R. cofnął z urzędu zezwolenie na prowadzenie przez Skarżącą składu podatkowego; - postanowieniem z [...] stycznia [...] r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. przedstawił B. C., prezesowi zarządu Spółki zarzut działania w zorganizowanej grupie przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie do obrotu wyrobów tytoniowych bez znaków skarbowych akcyzy polegające na wydaniu wyrobów akcyzowych, w stosunku do których zakończono procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy w celu ich dalszej odsprzedaży oraz podawania właściwym organom nieprawdziwych danych o rodzaju i ilości wyprodukowanych wyrobów akcyzowych i podejmowania czynności, które mogły udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępczego pochodzenia, miejsca umieszczenia, wykrycia, zajęcia lub orzeczenia przepadku środków pieniężnych. 1.3. Postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. do akt niniejszego postępowania została włączona decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] grudnia [...] r. wydana po przeprowadzeniu w Spółce postępowania kontrolnego w zakresie deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. Ustalenia zawarte w tej decyzji zostały przyjęte na potrzeby niniejszego postępowania przez Organ I Instancji. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wskazanej decyzji, Naczelnik zakwestionował faktury VAT dokumentujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów ("WDT") lub eksport (w tym w procedurze zawieszenia poboru akcyzy) blendu tytoniowego, tj. mieszanki tytoniu składającej się z liści o dość dużej powierzchni fragmentów, służącej do produkcji krajanki tytoniowej, tytoniu do palenia i papierosów B., wystawione przez Spółką dla: ▪ A. s.r.o. ("A.") – 12 faktur VAT na łączną kwotę 388.500 EUR, tj. 1.615.473,15 zł; ▪ J. s.r.o. ("J.") – 10 faktur VAT na łączną kwotę 308.000 EUR, tj. 1.292.947,95 zł; ▪ B. s.r.o. ("B.") - 6 faktur VAT na łączną kwotę 42.000 EUR, tj. 175.800,10 zł; ▪ MT. s.r.o., ("MT.") - 33 faktury VAT na łączną kwotę 351.050 EUR, tj. 1 465 842,29 zł; ▪ HH. ("HH.") - 1 faktura VAT na kwotę 70.950 USD, tj. 216 872,87 zł; ▪ MR. Ltd, ("MR.") - 26 faktur VAT na łączną kwotę 110.000 EUR, tj. 460.799,71 zł; ▪ SI., ("SI.") - 1 faktura VAT na kwotę 60.000 EUR, tj. 251.244 zł; ▪ T. Lda., ("T.") - 1 faktura VAT na kwotę 60.000 EUR, tj. 253.104 zł; ▪ M. SLA AV ("M.") - 1 faktura VAT na kwotę 66.000 EUR, tj. 279.048 zł; ▪ WT., ("W.") - 69 faktur VAT na łączną kwotę 151.800 EUR; ▪ LT. GmbH, ("L.") - 30 faktur VAT na łączną kwotę 71.775 EUR. Organ pierwszej instancji ustalił, że towary, których sprzedaż dokumentowano ww. fakturami i które miały być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz exportu na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054, dalej "u.p.t.u."), w rzeczywistości zostały sprzedane na terenie kraju. W konsekwencji Naczelnik uznał, że do ustalonych transakcji mają zastosowanie stawki VAT właściwe dla sprzedaży tych towarów kraju, tj. 8% i 23%. 1.4. Biorąc pod uwagę stwierdzone nieprawidłowości oraz mając na uwadze ustalenie prawidłowej wartości przychodów Organ pierwszej instancji pomniejszył przychód Spółki wykazany w złożonym zeznaniu o kwotę podatku należnego od ww. transakcji z zastosowaniem 8% i 23% stawki VAT o łączną kwotę 767.899,54 zł. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1387, dalej "u.p.d.o.p.") do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. 1.5. Postępowanie kontrolne wykazało ponadto, że Spółka na podstawie faktury VAT nr 20/14 z 4 czerwca 2014 r. na kwotę netto 32.100 zł i VAT 7 383,00 zł wystawionej przez PA. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki na "wykonanie modernizacji układu pomiarowego energii elektrycznej w zakładzie L.". Wydatek ten został zaewidencjonowany na koncie 402-13 "Pozostałe usługi obce" i uznany jako koszt prowadzonej działalności. Ponadto na podstawie faktury VAT nr F/000177/14 wystawionej przez FP. na kwotę netto 16.000 zł i VAT 3.680 zł Spółka dokonała zakupu montażu wentylatorów dachowych na budynku magazynowym. Także ten wydatek Spółka zaewidencjonowała na koncie 402-13 "Pozostałe usługi obce". Organ pierwszej instancji stwierdził, że wydatki, które ponosiła Spółka są związane z modernizacją układu pomiarowego energii elektrycznej oraz montażu wentylatorów dachowych na budynku magazynowym zakładu Spółki, w związku z czym powinny zwiększać wartość danego składnika majątku i podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne (art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p.). W związku z tym, zdaniem Naczelnika, Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów 2014 r. z ww. tytułu o kwotę 48.100 zł. 1.6. Ponadto ustalono, że Spółka zakupiła wózki narzędziowe od FP. Sp. z o.o. udokumentowane fakturami VAT z 25 marca 2014 r. za kwotę netto 5.499 zł i VAT 1.264,77 zł, z 18 września 2014 r. za kwotę netto 7.499 zł i VAT 1.724,77 zł. Wydatek na ww. środki trwałe został jednorazowo zaewidencjonowany w ciężar kosztów na koncie 401-15 "wyposażenie warsztatu remontowego nr 2". Naczelnik stwierdził, że zaliczenie ww. wydatków jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów stanowiło naruszenie art. 16a u.p.d.o.p. i spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 12.998 zł. 1.7. Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że Spółka dokonała zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na konto 401-04 "Zużycie części zamiennych do maszyn" zakup łańcucha napędowego 20B-1 EP. i Ogniwa 20B-1E EP. od S.Sp. z o.o. na podstawie faktury VAT FA/2570/14 kwota netto 1.055 zł i VAT 242,65 zł wystawionej na rzecz P. s.c. W związku z tym, że faktura została wystawiona na inny podmiot, Spółka nie mogła kwot w niej wykazanych zaliczyć na poczet własnych kosztów 2014 r. (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.). Stąd stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.055 zł. 1.8. W kontrolowanym okresie Spółka dokonała zakupu materiałów do produkcji w postaci: klej "[...]" oraz "Filtry [...]" na podstawie faktur wystawionych przez firmę W., z dnia 10 czerwca 2014 r. netto 6.420,26 zł, z dnia 31 lipca 2014 r. netto 25.344 zł, z dnia 26 września 2014 r. netto 53.550 zł, termin płatności wynikający z ww. faktur wynosił 14 dni od daty wystawienia faktur. Postanowieniem z 31 stycznia 2017 r. włączono do akt postępowania dokument z 21 sierpnia 2015 r. dotyczący kompensaty wzajemnych rozrachunków dokonanych pomiędzy Spółką a W. Dokument dotyczył rozliczeń wzajemnych zobowiązań i należności ww. podmiotów wraz z listą faktur (w tym te ww.) wystawionych w badanym okresie podlegających kompensacie z powodu braku zapłaty do dnia 21 sierpnia 2015 r. W związku z powyższym Naczelnik stwierdził, że Skarżąca nie mogła zaliczyć ww. wydatków w ciężar kosztów, gdyż zgodnie z art. 15b u.p.d.o.p., w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury i nieuregulowanie tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności podatnik jest zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów. Na tej podstawie uznano, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 85.314,26 zł. 1.9. Za koszty uzyskania przychodów Organ pierwszej instancji nie uznał też kwoty 31.622,25 zł wynikającej z faktury VAT z dnia 28 listopada 2014 r. na kwotę netto 31.622,25 zł wystawionej przez G. Sp. z o.o., ujętej na koncie 402-3 "usługi transportowe i spedycyjne". Do ww. faktury zostało załączone oświadczenie G. z 28 listopada 2014 r. podpisane przez Pana P. B., z którego wynika, że faktura dotyczy usługi transportowej z 31 października 2014 r. do firmy M. SLA realizowanej przez H. dla G. za usługę transportową i konwój na kwotę netto 31.622,25 zł. W postępowaniu zakończonym decyzją VAT ustalono, że M. nie dokonywała zakupu papierosów od Spółki, a czynności mające na celu dostarczenie papierosów do hiszpańskiego podmiotu M. nie zostały w ogóle podjęte. Stworzona przez Spółkę dokumentacja związana z rzekomą sprzedażą miała na celu utrudnienie ustalenia, że wyroby tytoniowe zostały w rzeczywistości wyprowadzone wbrew przepisom ze składu podatkowego. W związku z tym uznano, że ww. faktura nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a wydatek nią udokumentowany nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.d.p.o.p. 1.10. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Naczelnik decyzją z [...] kwietnia [...] r. określił Spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 640.949,38 zł, przyjmując: przychody 9.034.899,03 zł, koszty uzyskania przychodów 9.675.848,41 zł, stratę 640.949,38 zł. 1.11. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie: - art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. w związku z art. 41 ust. 4, ust. 6 i ust. 6a oraz art. 42 ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, że doszło do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, co skutkowało obniżeniem wysokości przychodu Spółki; - art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p., poprzez niepoparte na materiale dowodowym uznanie, że w Spółce doszło do ulepszenia środków trwałych; - art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że Spółka nabyła środki trwałe, - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej "O.p.") w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 720), poprzez nieustalenie i nierozpatrzenie w sposób pełny stanu faktycznego sprawy oraz niezastosowanie zasady swobodnej oceny dowodów. 1.12. Utrzymując w mocy decyzję Organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") wskazał, iż ustalenia dotyczące uzyskanych przez Spółkę przychodów są konsekwencją ustaleń dokonanych w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w zakresie kontroli deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. Przytoczono, iż decyzją z 9 grudnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Stronie kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że Spółka naruszyła przepisy u.p.t.u. w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw oraz eksportu towarów skutkujące zakwestionowaniem prawa Spółki do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% w odniesieniu do określonych w decyzji transakcji. Ze zgromadzonych w toku przeprowadzonego postępowania dowodów wynikało, że towary w postaci papierosów i blendu tytoniowego, które miały być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 pkt 8 u.p.t.u. – zostały sprzedane na terenie kraju. W związku z tym organ skarbowy uznał, że do ustalonych transakcji mają zastosowanie stawki VAT właściwe dla sprzedaży tych towarów w kraju, tj. 8% i 23%. Podkreślono, że w toku postępowania odwoławczego ww. decyzja została utrzymana w mocy. 1.13. Następnie DIAS przedstawił zasadnicze ustalenia dotyczące kontrahentów Skarżącej. Co do podmiotu AF. wskazano, że podmiot ten był niedostępny dla czeskich organów podatkowych, a administracja czeska nie posiadała żadnych informacji dot. realizacji transakcji z Spółką. Zwrócono uwagę, że AF. nie funkcjonuje pod adresem wskazanym jako siedziba i posługuje się wyłączenie adresem wirtualnego biura. Odnośnie podmiotu J., w oparciu o współpracę z organami czeskimi, ustalono, że od 2014 r. powyższy podmiot nie składa deklaracji dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, a od 2013 r. nie kontaktuje się z organami podatkowymi. Jednocześnie nie ustalono przedmiotu działalności firmy. Co do podmiotu BD. wskazano, że nie jest znany rzeczywisty przedmiot działalności ww. firmy. Podkreślono, że jest on nieosiągalny dla organów podatkowych oraz nie przedkłada deklaracji VAT od lipca 2015 r., a w złożonych wcześniej deklaracjach zadeklarował tylko dostawy krajowe. Ponadto korzysta z wirtualnego biura. Ustosunkowując się do podmiotu MT. wskazano, że ww. podmiot nie posiada rzeczywistej siedziby oraz miejsca wykonywania działalności. Ponadto nie odpowiedział na wezwania czeskich organów podatkowych oraz na rachunku bankowym ww. nie stwierdzono przemieszczeń. Odnośnie HH. DIAS stwierdzono, że towar wysyłany do powyższego podmiotu został zatrzymany przez niemiecki urząd celny, z uwagi na podejrzenia błędnych znaków podatkowych oraz zbyt wysokiej zawartości gliceryny i ostatecznie towar został zniszczony. Przechodząc do firmy MR., Organ odwoławczy podniósł, że towar objęty spornymi fakturami opuścił terytorium Polski i został przetransportowany na terytorium innego państwa członkowskiego, ale nie ma dowodów na to, że został wydany ww. podmiotowi. Stwierdzono, że dostawa nastąpiła na rzecz C. NV, co wynika z dokumentów CMR. Wskazano również, że płatność na rzecz Skarżącej dokonała firma cypryjska, a nie firma MR. Odnośnie podmiotu SIL wskazano, że ww. podmiot nie jest zarejestrowany dla celów podatkowych na Seszelach i nie posiada adresu firmowego na Seszelach, a ponadto w dniu 1 stycznia 2014 r. SIL została wykreślona z rejestru firm międzynarodowych. Ponadto ww. podmiot nie prowadził działalności gospodarczej na terenie Hiszpanii, gdzie miał zostać dostarczony towar, zakupiony przez ten podmiot. Charakteryzując transakcje z T. DIAS stwierdził, że na dokumentach przewozowych CMR brakuje potwierdzenia odbioru towaru przez nabywcę. Ponadto ustalono, że klientem składu podatkowego, do którego przetransportowano towar w postaci 50.000 sztuk papierosów oraz właścicielem tegoż towaru jest nadal Skarżąca. DIAS ocenił również, że nie było transakcji Spółki z M. Wskazano na brak potwierdzenia odbioru towaru na dokumentach przewozowych CMR. Wskazano również, że pojazd, który miał dokonać dostawy na terenie Hiszpanii, zgodnie z informacjami uzyskanymi od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w czasie dokonywania dostawy przebywał na terenie Polski. Charakteryzując podmioty WB. i L., DIAS wskazał, że oba podmioty mają siedziby poza terytorium UE. Przedmiotowe firmy nie prowadziły działalności w charakterze nabywców wyrobów akcyzowanych na terytorium Litwy i nie rozliczyły podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na Litwie, mimo że na Litwę miał być transportowe towary zakupione od Spółki. Następnie DIAS wskazał, iż Skarżąca nie weryfikowała swoich kontrahentów, gdyż w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego tę okoliczność. Jednocześnie, zdaniem Organu odwoławczego, figurowanie danego podmiotu w stosownym rejestrze nie świadczy jeszcze o jego uczciwości. DIAS ocenił, że przy wyraźnych symptomach oszukańczego działania (podmioty AF., J., BD. i M. reprezentowały te same osoby, przedmiot działalności kontrahentów nie uzasadniał zakupu towaru oferowanego przez Stronę), decydując się na nieformalizowanie kontaktów (brak umów), gotówkowy sposób rozliczeń oraz nie wymagając potwierdzenia odebrania towaru przez nabywcę na dokumentach CMR, Spółka co najmniej godziła się na udział w procederze. DIAS w swojej decyzji zwrócił również uwagę, że Spółka w toku swojej działalności gospodarczej dokonała dużej ilości anulowania transakcji, co mogło być wykorzystywane przy procedurze nielegalnego handlu wyrobami tytoniowymi. Zdaniem DIAS biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że papierosy były produkowane bez znaków akcyzy (mimo obowiązku naklejania tych znaków w krajach przeznaczenia), brak na opakowaniach jednostkowych i zbiorczych papierosów marki B. numerów seryjnych oraz innych oznaczeń wskazujących na datę i wielkość produkcji stwierdzić należało, że Spółka nielegalnie dystrybuowała papierosy a jej uczestnictwo w tym procederze miało charakter świadomy. 1.14. DIAS podzielił ponadto stanowisko Organu pierwszej instancji odnośnie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w zakresie wydatków dokumentowanych: fakturą z 4 czerwca 2014 r. wystawioną przez PA., fakturami z 25 marca i 18 września 2014 r. wystawionymi przez FP., fakturą z 28 listopada 2014 r. wystawioną przez G. z o.o., fakturą VAT wystawioną na rzecz P. s.c., fakturami wystawionymi przez firmę W. 2. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 12 ust 4 pkt 9 u.p.d.o.p. w związku z art. 41 ust. 4, ust. 6 i ust. 6a oraz art. 42 ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, że doszło do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, co skutkowało obniżeniem wysokości przychodu Spółki; - art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p., poprzez nieoparte na materiale dowodowym uznanie, że w Spółce doszło do ulepszenia środków trwałych; - art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) u.p.d.o.p. poprzez uznanie (niepoprzedzone zbadaniem stanu faktycznego), że Spółka nabyła środki trwałe; - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., poprzez nieustalenie i nierozpatrzenie w sposób pełny stanu faktycznego sprawy oraz niezastosowanie zasady swobodnej oceny dowodów. 3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć tylko niektóre ze sformułowanych w niej zarzutów Sąd uznał za zasadne. Sąd zauważa, że w sprawie sporna jest zarówno wysokość ustalonego przez organy podatkowe przychodu jak i wysokość kosztów uzyskania przychodów. 4.2. Odnosząc się do pierwszej ze spornych w sprawie kwestii tj. pomniejszenia przychodu Skarżącej o łączną kwotę 767.899,54 zł, Sąd w tym zakresie podziela ustalenia i stanowisko organów podatkowych. Sąd zauważa, że podstawę prawną tego obniżenia stanowił przepis art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Zgodnie z tym przypisem do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. W tym miejscu wskazać należy na konsekwencje, jakie na gruncie rozpoznawanej sprawy mają ustalenia poczynione przez organ kontroli skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. W sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług organy podatkowe obu instancji (decyzja Dyrektora UKS z [...] grudnia [...] r. i decyzja DIAS z [...] marca [...] r.) oceniły, że Spółka nie była uprawniona do stosowania preferencyjnej stawki podatku (0%) i wobec tego sporne transakcje podlegają opodatkowaniu stawką 8% i 23%. W toku postępowania ustalono bowiem, że Spółka naruszyła przepisy u.p.t.u. w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw oraz eksportu towarów. Jak ustaliły organy podatkowe towary w postaci papierosów i blendu tytoniowego – które miały być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu zostały sprzedane na terenie kraju. W związku z powyższym, organy podatkowe uznały, że do tych transakcji mają zastosowanie stawki VAT właściwe dla sprzedaży towarów w kraju. Podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług ustalono na podstawie art. 29a ust. 1 u.p.t.u. w taki sposób, że kwoty należnego z tytułu otrzymanych faktur sprzedaży zmniejszono o kwotę podatku należnego rachunkiem "w stu". W kontekście powyższych okoliczności dotyczących ostatecznego przesądzenia zagadnienia dotyczącego wysokości podatku od towarów i usług w odrębnej decyzji podatkowej (decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2017 r.) i art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., Sąd zauważa, że nie jest prawnie dopuszczalne na gruncie niniejszej sprawy wyrażanie ocen odmiennych w tym jej aspekcie niż te, które wynikają z ww. decyzji z [...] marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Decyzja ta jest ostateczna, a tym samym korzysta z domniemania prawidłowości (postanowieniem z 28 marca 2018r., sygn. akt III SA/Wa 1961/17 WSA w Warszawie odrzucił skargę wniesioną na tę decyzję). Organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę przyjęły, analogicznie jak w decyzji dotyczącej podatku VAT, że Spółka nie dokonywała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu, a towary zostały sprzedane na terenie kraju, co spowodowało zaniżenie podatku należnego. W konsekwencji, w celu ustalenia prawidłowej wysokości przychodów, a następnie prawidłowej kwoty dochodu podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych za oceniany okres rozliczeniowy, należało pomniejszyć przychód Spółki wykazany w zeznaniu CIT-8 za 2014 r. o kwotę podatku należnego jaka wynika z decyzji dotyczącej podatku VAT. Sąd podziela zatem w całości finalną ocenę wyrażoną przez organy podatkowe w powyższym zakresie. Na tle mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p, dla określenia wielkości przychodu (jako jednego z elementów wyznaczającego podstawę opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych), podstawowe znaczenie – jak już bowiem wspomniano – miały właśnie oceny zawarte w decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu, dopóki ostateczna decyzja w zakresie podatku od towarów i usług pozostaje w obrocie prawnym nie ma podstaw, aby na gruncie podatku dochodowego przyjmować inną wysokość podatku należnego niż określona wspomnianą decyzją. W ramach postępowanie prowadzonego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych Spółka nie może zatem zasadnie oczekiwać ponownej weryfikacji jej rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług. Jedynie na marginesie można jeszcze wskazać, że w istocie zwiększenie należnego podatku VAT jest na gruncie podatku dochodowego dla podatnika korzystne. Zmniejsza bowiem jego przychód. Odmienne rozstrzygnięcie mogłoby natomiast prowadzić do naruszenia wyrażonej w art. 34 § 2 P.p.s.a. zasady zakazującej orzekania na niekorzyść skarżącego (zakaz reformationis in peius). W związku z powyższym podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 12 ust 4 pkt 9 u.p.d.o.p. w związku z art. 41 ust. 4, ust. 6 i ust. 6a oraz art. 42 ust. 1 u.p.t.u. nie zasługiwały na uwzględnienie. 4.3. Sąd podziela również stanowisko organów podatkowych w kwestii zawyżenia przez Skarżącą kosztów uzyskania przychodów w zakresie: - zakupu materiałów do produkcji (klej "[...]" oraz "Filtry [...]") na podstawie faktur wystawionych przez firmę W. oraz - usługi transportowej i spedycyjnej na podstawie faktury wystawionej przez G. Sp. z o.o. 1. Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 sierpnia 2015 r. doszło do kompensaty wzajemnych rozrachunków pomiędzy Skarżącą a W. Kompensata dotyczyła rozliczeń wzajemnych zobowiązań i należności ww. podmiotów (w tym w zakresie spornych faktur) z powodu braku zapłaty do dnia 21 sierpnia 2015 r. W ocenie Sądu, organu podatkowe prawidłowo przyjęły, że w rozliczeniu za 2014 r. Skarżąca nie mogła zaliczyć ww. wydatków w ciężar kosztów. Zgodnie bowiem z art. 15b u.p.d.o.p. w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury i nieuregulowanie tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności podatnik jest zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów. Powyższej oceny nie może zmienić argumentacja Skarżącej, że przedmiotowa nieprawidłowość w globalnym rozrachunku nie wpływa na wysokość zobowiązań podatkowych Spółki. Zauważyć bowiem należy, że przedmiotowa decyzja dotyczy rozliczenia Spółki za 2014 r. Niewątpliwie natomiast, skoro płatność (kompensata) miała miejsce dopiero w 2015 r., to Spółce nie przysługiwało prawo do zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów roku 2014, zgodnie z obowiązującym wówczas art. 15b u.p.d.o.p. 2. Za koszty uzyskania przychodów organ podatkowe nie uznały też kwoty 31.622,25 zł wynikającej z faktury VAT z dnia 28 listopada 2014 r. wystawionej przez G. Sp. z o.o., ujętej na koncie 402-3 "usługi transportowe i spedycyjne". Do ww. faktury zostało załączone oświadczenie G. z 28 listopada 2014 r. podpisane przez Pana P. B., z którego wynika, że faktura dotyczy usługi transportowej z 31 października 2014 r. do firmy M. SLA realizowanej przez H. dla G.za usługę transportową i konwój na kwotę netto 31.622,25 zł. Organy podatkowe wskazały, że w postępowaniu zakończonym decyzją VAT ustalono, że M. nie dokonywała zakupu papierosów od Spółki, a czynności mające na celu dostarczenie papierosów do hiszpańskiego podmiotu M. nie zostały w ogóle podjęte. Stworzona przez Spółkę dokumentacja związana z rzekomą sprzedażą miała na celu utrudnienie ustalenia, że wyroby tytoniowe zostały w rzeczywistości wyprowadzone wbrew przepisom ze składu podatkowego. W związku z tym uznano, że ww. faktura nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a wydatek nią udokumentowany nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.d.p.o.p. Zdaniem Skarżącej, sama kwestia refaktury usługi transportowej nie może świadczyć o jakichkolwiek nieprawidłowościach. Ponadto organ oparł się na zeznaniach świadków oraz danych uzyskanych od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dotyczących dat, godzin i miejsc przejazdu samochodu na terytorium Polski, które rzekomo miało wykluczać możliwość dostarczenia tym pojazdem towaru zgodnie z danymi wprowadzonymi do systemu EMCS. W tym zakresie Skarżąca wskazuje na sprzeczności pomiędzy danymi uzyskanymi od GDDKiA i z systemu EMCS i podtrzymuje, że usługa została wykonana. W ocenie Sądu, w powyższym zakresie podzielić należy ustalenia organów podatkowych, z których wynika, że faktura wystawiona przez G. Sp. z o.o., jako niedokumentująca rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie stanowi podstawy do zaliczenia wydatku z niej wynikającego do kosztów uzyskania przychodów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że w przypadku transakcji z M., ktoś posłużył się kodami tej Spółki, numerem magazynu i adresem celem potwierdzenia dostawy papierosów do magazynu firmy, po tym jak M. odmówiła potwierdzenia przyjęcia towarów twierdząc, że nie składała zamówienia na papierosy, a ze Skarżącą nie łączą ją żadne relacje handlowe. Skarżąca natomiast dowodząc skuteczności dokonanych dostaw opiera się tylko na raporcie z systemu EMCS, jednocześnie ignorując dane wynikające z dokumentów CMR, zeznania świadków, informacje od zagranicznych władz podatkowych i celnych. Z dokumentów tych wynika natomiast, że M. nie dokonywała zakupu papierosów od Skarżącej; z zapisów konta rozrachunkowego prowadzonego dla kontrahenta wynika, że Spółka nie otrzymała płatności za fakturę dotycząca dostawy papierosów; hiszpański kontrahent poinformował Spółkę, że ktoś posłużył się jej kodami, numerem magazynu i adresem celem potwierdzenia dostawy papierosów do jej magazynu; samochód, którym miał być realizowany transport do Hiszpanii w okresie od 31.10.2014 r. do 03.11.2014 r. przemieszczał się po terytorium Polski (w okresie, w którym miała być dokonywana dostawa). Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że faktura wystawiona przez G. Sp. z o.o. za usługi transportowe i spedycyjne nie dokumentuje rzeczywistej transakcji dokonanej między podmiotami ujawnionymi w jej treści, wykazany w niej wydatek nie może więc stanowić kosztów uzyskania przychodów. Sąd podkreśla również, że w toku postępowania, poza polemiką z organami podatkowymi, Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby jej stanowisko. 3. W konsekwencji, w zakresie zakwestionowania zaliczenia powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów Sąd za niezasadne uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121, art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 188, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Materiał dowodowy zebrany przez organy był kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie. Jego ocena nie nosi znamion dowolności. 4.4. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organów podatkowych, które zajęły one na gruncie poniesionych przez Skarżącą wydatków na: - wykonanie modernizacji układu pomiarowego energii elektrycznej w zakładzie oraz zakup montażu wentylatorów dachowych na budynku magazynowym, a także na - zakup wózków narzędziowych. 1. Jak wynika z akt sprawy Spółka na podstawie faktury VAT z 4 czerwca 2014 r. (na kwotę netto 32.100 zł i VAT 7.383,00 zł) wystawionej przez PA. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki na "wykonanie modernizacji układu pomiarowego energii elektrycznej w zakładzie L.". Wydatek ten został zaewidencjonowany na koncie 402-13 "Pozostałe usługi obce" i uznany jako koszt prowadzonej działalności. Ponadto na podstawie faktury VAT wystawionej przez FP. (na kwotę netto 16.000 zł i VAT 3.680 zł) Spółka dokonała zakupu montażu wentylatorów dachowych na budynku magazynowym. Także ten wydatek Spółka zaewidencjonowała na koncie 402-13 "Pozostałe usługi obce". Organy podatkowe uznały, że zarówno modernizacja układu pomiarowego energii elektrycznej w zakładzie Spółki jak i montaż wentylatorów dachowych na budynku magazynowym, wypełniają znamiona modernizacji środka trwałego. Po pierwsze, bowiem, unowocześniają środek trwały, w którym są zamontowane poprzez podniesienie jego wartości technicznej i użytkowej. Natomiast, po drugie, są integralną częścią środków trwałych, w których zostały zamontowane. Stąd wydatki te winny podnosić wartość środka trwałego, i dopiero w formie odpisów – z tytułu zużycia środka trwałego powinny obciążać koszty Spółki. W związku z tym, zdaniem organów, Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów 2014 r. z ww. tytułu o kwotę 48.100 zł. Zdaniem natomiast Skarżącej, organ nie zweryfikował, czy przedmiotowe wydatki spowodowały wzrost wartości środków trwałych, co jest warunkiem uznania że doszło do ulepszenia środków trwałych. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że dla prawnopodatkowej kwalifikacji spornych wydatków związanych zasadnicze znaczenie ma wykładnia art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.d.o.p. Zgodnie z jego treścią nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia. Kwestię zwiększenia wartości początkowej środka trwałego o wydatki poniesione na jego ulepszenie reguluje art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. zgodnie z którym, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Z przytoczonych przepisów wynika, że wydatki na ulepszenie środka trwałego powiększają jego wartość początkową, a tym samym nie są uważane za koszty uzyskania przychodów, jeżeli zostały spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: 1) ulepszenie polegało na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, 2) ulepszenie spowodowało mierzalny wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. Wobec tego, aby uznać określone wydatki za poniesione na ulepszenie środka trwałego, należy najpierw ustalić, czy zabiegi (prace) wykonywane przy danym środku trwałym mogą być zakwalifikowane jako przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja. Jednakże ustalenie, że dany środek trwały został poddany przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji jest tylko pierwszą przesłanką zwiększenia wartości początkowej środka trwałego o wydatki poniesione na ulepszenie. Musi być spełniona jeszcze jedna przesłanka: wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia przyjęcia tego środka do używania, przy czym niewątpliwie chodzi tu o dzień przyjęcia środka trwałego do używania przez podatnika. Organ podatkowy musi więc wykazać, że nastąpił wzrost wartości użytkowej (a nie tylko wartości finansowej) środków trwałych w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia ich do używania, mierzonej konkretnymi parametrami, wskazanymi w art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. lub innymi, gdyż nie każda przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja powoduje zwiększenie wartości użytkowej środka trwałego (na ten temat B. Brzeziński: glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 1999 r. sygn. akt I SA/Gd 2620/98, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2001, nr 2, s. 177-179 oraz B. Brzeziński: Ulepszenie środka trwałego - problemy z interpretacją. "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 8, s. 13-15). Z akt sprawy oraz z uzasadnień decyzji organów podatkowych obu instancji nie wynika, aby organy podjęły jakiekolwiek próbę ustalenia, czy poniesione przez Skarżącą wydatki spowodowały wzrost wartości użytkowej środków trwałych w stosunku do wartości z dnia przyjęcia ich do używania. Organy podatkowe w żaden sposób nie odniosły się do kryteriów, które w tym zakresie wymienia ustawa tj.: okres używania, zdolność wytwórcza, jakość produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i koszty eksploatacji. Spełnienie przesłanki wzrostu wartości użytkowej środków trwałych w stosunku do wartości z dnia przyjęcia ich do używania zostało przyjęte przez organy podatkowe bez jakichkolwiek wyjaśnień, czy też ustaleń w tym zakresie. Sąd zauważa ponadto, że sama zmiana technologii produkcji elementów środka trwałego, a tym samym zamontowanie nowocześniejszych części składowych środka trwałego nie może być uznane za modernizację (unowocześnienie). Przykładowo zatem, jeżeli podatnik zamontuje nowoczesną dachówkę to należy zakwalifikować takie prace jako remont. Także wymiana starych przewodów elektrycznych bądź wodnych na przewody spełniające obowiązujące normy ma charakter prac remontowych (por. Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2014 pod red. W. Nykiela, A. Mariańskiego, s. 413.). Niewątpliwie zatem przy ocenie czy mamy do czynienia z wydatkami na ulepszenie czy na remont należy brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych. Dla oceny czy doszło do remontu czy też ulepszenia środka trwałego nie ma również znaczenia użycie na fakturze terminu "modernizacja". Kluczowym jest charakter poczynionych przez Skarżącą wydatków. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe w istocie nie dokonały oceny charakteru poczynionych przez Skarżącą wydatków, czym naruszono art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. Ponownie rozpoznając sprawę rolą organu podatkowego będzie określenie charakteru rzeczowego wykonanych prac, a następnie dokonanie ich kwalifikacji w myśl przepisów prawa podatkowego jako wydatków, które albo podwyższają wartość początkową środka trwałego albo też takich, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym kwalifikując dany wydatek jako ulepszenie środka trwałego organ musi dokonać ustaleń w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w przepisie art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. 2. Jak wynika z akt sprawy Spółka zakupiła wózki narzędziowe od Forch Polska Sp. z o.o. udokumentowane fakturami VAT z 25 marca 2014 r. (za kwotę netto 5.499 zł i VAT 1.264,77 zł), z 18 września 2014 r. za kwotę netto (7.499 zł i VAT 1.724,77 zł). Wydatek na ww. środki trwałe został jednorazowo zaewidencjonowany w ciężar kosztów na koncie 401-15 "wyposażenie warsztatu remontowego nr 2". Organy podatkowe stwierdziły, że zaliczenie ww. wydatków jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów stanowiło naruszenie art. 16a u.p.d.o.p. i spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 12. 998 zł. Zdaniem Skarżącej, organ podatkowy nie wykazał, że okres używania wózków miał wynosić więcej niż rok. Organ nie zbadał też czy wózki te były zdatne do użytku. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że jedną z przesłanek dokonywania amortyzacji składników majątku podatnika jest przewidywany okres ich używania dłuższy niż rok (art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.). Jeśli zatem podatnik na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych uzna, że nabyty bądź wytworzony składnik majątkowy nie będzie przez niego wykorzystywany w działalności gospodarczej dłużej niż rok (z uwagi na chęć jego zbycia bądź krótki czas przydatności ekonomicznej), ma on prawo rozliczyć wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie jednorazowo bez dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz bez wprowadzania tych składników do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jeśli jednak okaże się, że dany składnik majątkowy był wykorzystywany przez podatnika w okresie dłuższym niż rok (bez znaczenia dla konsekwencji przekroczenia tego terminu pozostają przyczyny tej sytuacji – mogą one leżeć po stronie podatnika bądź być całkowicie od niego niezależne), obowiązany jest on zaliczyć go do środków trwałych bądź wartości niematerialnych i prawnych (wprowadzając go do ewidencji w cenie nabycia albo w koszcie wytworzenia) oraz odpowiednio zmniejszyć koszty uzyskania przychodów i wpłacić do urzędu skarbowego kwotę odsetek sankcyjnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stoi na stanowisku, że Skarżąca miała prawo przyjąć (założyć), że zakupione przez nią wózki narzędziowe nie będą używane dłużej niż rok, a w konsekwencji zaliczyć wydatki poniesione na ich zakup bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu ich poniesienia. Oczywiście, w sytuacji, gdy okres użytkowania tych składników majątku w prowadzonej działalności gospodarczej przekroczył rok, Skarżąca obowiązana była do zaliczenia wózków narzędziowych do środków trwałych oraz zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów. W rozpoznawanej sprawie natomiast organy podatkowe na podstawie samego charakteru dokonanego przez Spółkę zakupu uznały, że mamy do czynienia ze środkami trwałymi. Organy nie dokonały natomiast żadnych ustaleń w zakresie czasu używania przez Skarżącą wózków narzędziowych. W toku postępowania organy podatkowe nie skierowały do Skarżącej wezwania o wykazanie krótszego niż rok użytkowania wózków w prowadzonej działalności gospodarczej np. poprzez nadesłanie dokumentu dotyczącego ich sprzedaży, zniszczenia. Nie wykazały też, że w istocie wózki te były używane dłużej niż rok. Samo twierdzenie, że Skarżąca nie przedstawiła dowodów świadczących o skróconym terminie użytkowania tych urządzeń, nie może przesądzać klasyfikacji wydatku, skoro organy podatkowe, na których co do zasady spoczywa ciężar dowodowy, nie skierowały w tym zakresie do Spółki żadnych wezwań i nie dokonały samodzielnych ustaleń. Tym samym organy podatkowe naruszyły art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy ustali okres użytkowania przez Spółkę zakupionych wózków narzędziowych. I dopiero na podstawie tych ustaleń dokona kwalifikacji prawnopodatkowej poniesionych przez Skarżąca wydatków na ich zakup. 4.5. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 P.p.s.a.