III SA/Wa 3446/11

 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 25 stycznia 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie odpisu zarządzenia z 29 lutego 2012 r. w sprawie ze skargi Z. U. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych za bezprzedmiotowy i umorzenia postępowania w sprawie postanawia przywrócić termin do wniesienia zażalenia Zarządzeniem z 25 stycznia 2013 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego Z. U. o wydanie odpisu zarządzenia z 29 lutego 2012 r., z uwagi na jego nieopłacenie. Doręczając odpis tego zarządzenia pouczono Skarżącego, iż przysługuje na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wnosi się w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącemu w dniu 12 lutego 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zarządzenie to Skarżący zaskarżył w dniu 4 marca 2013 r., wskazując m. in., że w okresie od 12 listopada do 3 grudnia 2012 r. przebywał na poszpitalnej rekonwalescencji sanatoryjnej. Po powrocie do Warszawy od 4 grudnia 2012 r. do 24 stycznia 2013 r. Skarżący przebywał natomiast na zwolnieniach lekarskich wystawionych przez [...] służbę zdrowia. Ze względu na zawód i liczne obowiązki procesowe lekarz sądowy wystawił dwa kolejne zaświadczenia stwierdzające niezdolność do stawiania się przed organami procesowymi i uczestniczenia w jakichkolwiek czynnościach procesowych w okresie do 28 lutego 2013 r. Dopiero po ustaniu przeszkód zdrowotnych Skarżący był w stanie wnieść zażalenie oraz wpłacić wymaganą kwotę 10 zł. Do zażalenia Skarżący dołączył zaświadczenia o leczeniu w [...] oraz ostatnie zaświadczenie lekarza [...]. W związku z uiszczeniem przez Skarżącego opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł przesłano mu – zgodnie z wnioskiem – odpis zarządzenia z 29 lutego 2012 r. Jednocześnie ze względu na treść powyższego zażalenia wezwano Skarżącego do sprecyzowania czy wraz z tym zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący wyjaśnił, że faktycznie jego intencją było złożenie tego wniosku. Dodał, że gdy po jego wyjściu ze szpitala w lutym 2013 r. zaczęła się powtarzać opisana wyżej niezdolność do stawiania się przed organami procesowymi udał się ponownie do lekarza [...] po stosowne zaświadczenie. Skarżący powołał się na utrzymujące się od dwóch lat [...], które znacząco ograniczają jego możliwość poruszania się poza domem. Skarżący powołał się także na fakt wystawienia mu w dniu 12 maja 2013 r. przez lekarza [...] zaświadczenia o niezdolności do stawiania się przed organami procesowymi i uczestniczenia w jakichkolwiek czynnościach procesowych w okresie co najmniej od dnia 29 marca do ok. 15 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu tego terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 listopada 2011 r. (II OZ 1123/11) zasadniczym celem przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia, w sytuacji gdy do uchybienia tego doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez stronę, zobligowaną do dokonania czynności procesowej w oznaczonym czasie. Jeszcze dobitniej podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z 31 sierpnia 2011 r. (II FZ 412/11) stwierdzając, że instytucja przywrócenia terminu służy pogodzeniu zasady sprawności postępowania (art. 7 P.p.s.a.), której służą m.in. wymogi proceduralne dotyczące terminów, z prawem do sądu (na które składa się także prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnej m.in. z zasadą sprawiedliwości). Z powyższego wynika zatem, że przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu intencją ustawodawcy było umożliwienie stronie obrony swoich praw przed sądem w sytuacji, gdy upływ terminu procesowego wywołał negatywne dla niej skutki, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Konieczną i zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać czynności sądowej. Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiąc o tej przesłance nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2010 r. (II FZ 534/10) ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu, który brak winy w uchybieniu terminu powinien oceniać z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W ocenie Sądu przesłanka braku winy określona w art. 86 § 1 P.p.s.a. została w niniejszej sprawie spełniona. Jako przyczynę uchybienia terminu Skarżący wskazał stan zdrowia szczegółowo przezeń opisany m. in. w piśmie z 13 maja 2013 r. oraz potwierdzony stosownymi zaświadczeniami wystawionymi przez lekarzy sądowych. Wynika z nich niemożność stawienia się Skarżącego na wezwanie w okresie do 28 lutego 2013 r., tj. w okresie gdy biegł termin do wniesienia zażalenia. W tej sytuacji Sąd uznał, że niedochowanie przez Skarżącego terminu do jego wniesienia było następstwem okoliczności od niego niezależnych. Stwierdzić zatem należało, iż zachodzą podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.