III SA/Wa 3451/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. określająca m.in. kwotę podatku podlegającego zapłacie na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011 nr 177 poz. 1054) w wysokości 79.162,00 zł. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku strona skarżąca wskazała, że naliczona kwota podatku nie może zostać zaspokojona z rachunków Skarżącej, gdyż nie posiada ona wystarczających środków pieniężnych. Ponadto, majątek strony skarżącej nie wystarcza na pokrycie należnego podatku. W konsekwencji egzekucja należności podatkowej w ocenie strony skarżącej doprowadzi do ogłoszenia upadłości i likwidacji firmy. Strona skarżąca podniosła również, że skutkiem likwidacji spółki będzie również zakończenie realizacji pozyskanych zleceń biznesowych, których zawarcie wymagało dużego nakładu pracy, poświęcenia, zaangażowania środków finansowych oraz budowania wieloletnich relacji partnerskich. Do skargi strona skarżąca załączyła m.in.: wyciąg z rachunku bankowego strony skarżącej, informacje o majątku Skarżącej (środki trwałe) oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów za rok 2011 oraz 2012. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009r. I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Do dokumentów takich należą m. in. zeznania podatkowe, wyciągi z rachunków bankowych czy inne dokumenty poświadczające stan majątkowy skarżącego (zob. postanowienie NSA z 17 grudnia 2015r., II GZ 835/15). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Wskazać przy tym należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach wypełnia jedną z wyżej wskazanych przesłanek. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny i w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 18 lipca 2017r., I SA/Po 286/17). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji grozić jej będzie upadłość i likwidacja, mimo, iż zgodnie z powyższym taki obowiązek ciążył na stronie skarżącej. Na wstępie Sąd pragnie podkreślić, iż co do zasady podziela pogląd strony skarżącej, iż upadłość i likwidacja podmiotu gospodarczego jest trudnym do odwrócenia skutkiem i sam ewentualny zwrot uiszczonego podatku przedmiotowego skutku nie niweluje. Jednak w ocenie Sądu złożone przez stronę dokumenty nie pozwalają na weryfikację jej sytuacji finansowej. Jak zostało wskazane powyżej strona skarżąca złożyła wyciąg z swego rachunku bankowego prowadzonego przez Bank [...] S.A. nr [...], obejmujący jedynie okres od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. Przy czym strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła poprzez dokumenty w postaci zgłoszenia rachunku bankowego do US lub ZUS, iż jest to jej jedyny rachunek bankowy. Godzi się przy tym zauważyć, iż strona skarżąca w treści skargi użyła sformułowania ,,naliczona kwota kary pieniężnej nie może zostać zaspokojona z rachunków Spółki". Użycie formy mnogiej oznacza, że strona skarżąca posiada co najmniej dwa rachunki bankowego, podczas gdy został załączony tylko wyciąg tylko z jednego. Odnosząc się do samego wyciągu stwierdzić trzeba, że na dzień 31 sierpnia 2017 r. saldo wynosi 819,22 zł a w okresie od 1 lipca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. nie odnotowano żadnych wpływów. Przy czym, mając na uwadze niewielki okres obejmujący przedmiotowy wygiąć, Sąd nie może ustalić, czy jest to trend stały, czy Skarżąca wcześniej dysponowała znacznymi kwotami pieniężnymi, które mogły zostać zabezpieczone na poczet zapłaty podatku. A skoro strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą przyjąć należy, że musi odnotowywać jakieś zyski, bo prowadzenie takiej działalności przynoszącej tylko straty nie mam uzasadnienia gospodarczego. Strona skarżąca złożyła również ewidencję środków trwałych za rok obrachunkowy 2017 r., z której wynika, iż dysponuje: [...] laptop wraz z modem o wartości 4.146,34 zł oraz szybowce typu [...] o wartości 57.000,00 zł. Podkreślić należy, iż sprzedaż przedmiotowego szybowca lub wzięcie pożyczki pod jego zastaw powinno pozwolić pozyskać stronie skarżącej kwotę stanowiącą ponad połowę należnego podatku tj. 79.162,00 zł. Strona skarżąca złożyła również faktury VAT oraz zlecenia reklam dot. lat 2008-2010 (k. 100-115). W ocenie Sądu, ze względu na upływ czasu od wystawienia powyższych dokumentów, nie można przy ich pomocy określić sytuacji finansowej strony skarżącej oraz czy ewentualna zapłata podatku skutkować będzie upadłością strony skarżącej. Z tych samych względu za całkowicie nieprzydatne należy uznać podatkowe księgi przychodów i rozchodów za rok 2011 oraz 2012 (k. 168-193). Jednocześnie Sąd nie może się odnieść do dokumentów oraz korespondencji mailowej (k. 117-156), gdyż jest ona sporządzona w języku angielskim a strona skarżąca nie dołączyła stosowanego tłumaczenia. Reasumując, strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zapłata podatku będzie skutkować jej upadłością i likwidacją. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę okoliczność, że strona skarżąca jest podmiotem profesjonalnym, prowadzącym działalność gospodarczą, przyjąć należy, iż ma pełną świadomość, iż złożone dokumenty są nieprzydatne dla weryfikacji jej sytuacji finansowej. Ponadto, strona skarżąca przyjmując powyższą argumentacje nie złożyła tak oczywistych dokumentów, jak zeznania podatkowe, dlatego należy uznać, że celowo ukrywa swoją sytuację finansową przed Sądem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.