III SA/Wa 3472/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Anna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2007 r. oraz określenia kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące styczeń i marzec 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Z. M. kwotę 2817 zł (słownie: dwa tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] czerwca 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącemu – Z.M. w zakresie podatku od towarów i usług, kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń i marzec 2007r. oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2007r. Na podstawie wszczętego postępowania kontrolnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił, że przedmiotem działalności Skarżącego jest sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacji paliw, a opierając się na materiałach przekazanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G., dotyczących kontrahenta Skarżącego, że obrót paliwami z C. sp. z o.o. z siedzibą w W. był fikcyjny. W ostatecznej decyzji z [...] listopada 2009r Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. uznał, iż C. sp. z o.o. wystawiała na rzecz Skarżącego faktury VAT dokumentujące sprzedaż paliwa, która faktycznie nie miała miejsca. W toku postępowania kontrolnego ustalono bowiem, że C. sp. z o.o. nie mogła być dostawcą paliwa. Kontrahenci tego podmiotu nie potrafili określić sposobu nawiązania współpracy, wskazując także na nieznanego z nazwiska przedstawiciela handlowego C. sp. z o.o. W kontrolowanym okresie w spółce tej zatrudniona była jedynie sekretarka, brak było też dowodów na zawarcie dodatkowych umów o dzieło czy zlecenia. Kontrahenci kontrolowanego podmiotu nie potrafili również wskazać szczegółów związanych z dostawą paliwa, w tym danych dotyczących kierowców i pojazdów używanych do przewozu zakupionych towarów. C. sp. z o.o. nie posiadała własnych środków transportu umożliwiających transport paliwa. Ponadto z zeznań sekretarki zatrudnionej w C. sp. z o.o. oraz prezesa tej spółki – R.O. wynikało, że kontrahent Skarżącego nie posiadał oraz nie wynajmował zbiorników do magazynowania paliwa. W toku kontroli poddano również w wątpliwość sposób rozliczania transakcji, który następował w formie gotówkowej. Kontrahenci Spółki nie potrafili bowiem wskazać osoby, której powierzali zapłatę za nabywane towary. Ustalono również, że prezes kontrolowanej spółki nie przebywał w kontrolowanym okresie na stale na terenie kraju i z uwagi na to nie był w stanie prowadzić spraw spółki. Organ kontroli skarbowej poddał także w wątpliwość podpisy złożone na fakturach wystawionych przez C. sp. z o.o. Po okazaniu całości dokumentacji finansowej spółki, R.O. potwierdził, że podpisywał jedynie niewielką części faktur sprzedaży i zakupu. Z racji stałego pobytu za granicą R.O., organ kontroli skarbowej nie dał wiary zeznaniom kontrahentów C. sp. z o.o., wskazującym na bezpośrednie kontakty z prezesem spółki i rozliczanie transakcji zakupu paliwa z tą osobą w formie gotówkowej. Jako dodatkową okoliczność potwierdzającą fikcyjny charakter prowadzonej działalności organ kontroli skarbowej wskazał również ponoszenie przez kontrolowany podmiot kosztów niewspółmiernie niskich do prowadzonej działalności. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz uwzględniając treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej: "u.p.t.u." organ I instancji zakwestionował obniżenie przez Skarżącego podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez C. sp. z o.o. Ponadto w kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził nieprawidłowości w sprzedaży towarów, za które płatności następowały za pomocą kart płatniczych, a za które należności Spółka otrzymywała za pośrednictwem firmy F. sp. z o.o. Na podstawie wyciągów bankowych za okres objęty postępowaniem oraz rolek kontrolnych z kasy rejestrującej organ I instancji stwierdził brak zaewidencjonowania na kasie rejestrującej wpłat dokonywanych kartami płatniczymi, otrzymywanymi za pośrednictwem ww. spółki. W ten sposób doszło do obniżenia podatku należnego. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu powołał się na swoje zeznania złożone w toku postępowania prowadzonego przez organ kontroli skarbowej. W ocenie Skarżącego niezasadnym jest wiązanie możliwości obrotu paliwami z posiadaniem środków transportowych i magazynowych. Wskazał, że olej napędowy fizycznie otrzymał i za niego zapłacił. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2012r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji zasadnie zakwestionował prawo Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu wystawionych przez C. sp. z o.o (nr [...] z 26 stycznia 2007r., nr [...] z 8 lutego 2007r., nr [...] z 3 marca 2007r.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie bowiem świadczył o celowym wprowadzeniu do obrotu ww. faktur, nie odzwierciedlających faktycznie wykonanych czynności, która to okoliczność - w świetle art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. - jest wystarczająca do pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie regulacja art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., z której wynika, iż sam fakt posiadania przez podatnika faktury VAT nie przesądza o prawie do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest bowiem z nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktury. Faktura zaś powinna odzwierciedlać rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych, a nie być tylko prawidłowa z formalnego punktu widzenia. Prawo do odliczenia podatku naliczonego zależy bowiem przede wszystkim od ustalenia czy kontrahent przedsiębiorcy obiektywnie istnieje, czy dokonał w sposób rzeczywisty czynności podlegającej opodatkowaniu i czy czynność ta jest zgodna z zapisem faktury. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ I instancji zasadnie uznał, że faktury wystawione przez C. sp. z o.o. nie odzwierciedlają czynności rzeczywiście dokonanych. W ocenie organu odwoławczego dowodzą tego okoliczności faktyczne ustalone w oparciu o włączony i przyjęty jako dowód - wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z [...] listopada 2009r. O braku podstaw do odliczenia przez Skarżącego kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez C. sp. z o.o. przesądzają w szczególności ustalenia dotyczące: dokumentacji potwierdzającej nabycie oleju napędowego od C. sp. z o.o. oraz dokonania zapłaty za towar i podmiotów biorących udział w transakcjach dotyczących dostawy oleju. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wynika, że C. sp. z o.o. kontaktowała się ze swoimi kontrahentami za pomocą bliżej nieznanego przedstawiciela handlowego, Skarżący zaś na żadnym etapie postępowania kontrolnego nie wskazał szczegółów związanych z dostawą oleju napędowego czy też dotyczących środków transportu i danych personalnych kierowców. Ponadto podniósł, iż C. sp. z o.o., oprócz sekretarki, nie zatrudniała żadnych przedstawicieli handlowych, a prezes tej spółki był "honorowym" prezesem - osobiście nie uczestniczył w transakcjach prowadzonych przez Spółkę, ani nie pozyskiwał dla niej klientów. Z jego zeznań wynikało, że C. sp. z o.o. nie posiadała żadnych środków transportu, ani odpowiedniego zaplecza do magazynowania paliwa. W związku z powyższym, w opinii organu, nie posiadała ona warunków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami. W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż Skarżący nie nabył faktycznie oleju napędowego od ww. kontrahenta. Tym samym uznał, iż faktury wystawione przez C. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji dostawy paliwa. W ocenie organu odwoławczego Skarżący nie dołożył należytej staranności w transakcjach handlowych z C. sp. z o.o. i nie ustalił, czy podmiot ten jest wiarygodnym partnerem handlowym. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej, takie przesłanki jak brak dokumentów przewozowych przy dostawach oleju napędowego, certyfikatów jakości czy potwierdzenia otrzymania należności za towar przez przedstawiciela handlowego kontrahenta, winien budzić uzasadnione wątpliwości nabywcy co do osoby kontrahenta i zgodności z prawem transakcji z nim zawieranych. Z akt sprawy nie wynikało zaś, aby Skarżący sprawdzał, czy C. sp. z o.o. posiada koncesję na obrót paliwami. Brak dbałości Skarżącego o udokumentowanie transportu oleju napędowego i faktycznego źródła jego pochodzenia świadczy o braku należytej staranności przy doborze kontrahenta, co skutkuje negatywnymi konsekwencjami w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ten podmiot, gdyż wskazuje na złą wolę Skarżącego. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzucił, iż nie skonfrontowano ustaleń dokonanaych w toku kontroli spółki C. z jego wyjaśnieniami i tym samym stworzono obciążające go domniemanie wskazujące na jego wiedzę o rzekomej fikcyjności działań firmy C. oraz branie w nich udziału przez potwierdzanie nieprawdy. Ponownie wyjaśnił, iż kupował paliwo rzeczywiste, a nie fikcyjne. Ponadto, powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2012 r., wydane w sprawach I FSK 1200/11 i I FSK1201/11, wskazał, że to na organie podatkowym spoczywa ciężar dowodu złej woli i wiedzy podatnika - a nie na podatniku, że miał dobrą wolę i nie wiedział o oszustwach kontrahenta. Podniósł, iż analogiczne stanowisko zajął Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11, w którym stwierdził, że: "organ podatkowy nie ma prawa odmówić podatnikowi prawa do odliczenia VAT tylko z tego powodu, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości. Fiskus musi na podstawie obiektywnych przesłanek udowodnić, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury". W ocenie Skarżącego nie udowodniono mu takiej wiedzy lub możliwości jej uzyskania, ani nie próbowano nawet umożliwić mu udziału w weryfikowaniu dotyczących go ustaleń kontroli w spółce C. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji,wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w tej sprawie jest uzasadniona. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w ocenie Sądu, narusza art. 121, 122, 187 § 1 i 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005 r. Nr 8 poz.60 ze zmianami). Niewątpliwe w niniejszej sprawie jest to, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą w obrocie paliwami na własnej stacji paliw i jak wynika ze skontrolowanych faktur zakupu zaopatrywał się on w paliwo między innymi w C. sp. z o.o. Wobec tej spółki prowadzone było przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. postępowanie kontrolne, które ujawniło, że spółka ta w rzeczywistości nie dysponowała paliwami i nie sprzedawała ich lecz wystawiała jedynie faktury, dokumentujące taką sprzedaż. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G., jako ostateczna, gdyż spółka C. nie złożyła od niej odwołania, została włączona do postępowania podatkowego Z.M. jako podstawowy dowód wskazujący że faktury, którymi posługiwał się on w swojej dokumentacji handlowej, są fakturami nie oddającymi rzeczywistego obrotu gospodarczego (k 58-71 akt). Z.M. w zastrzeżeniach do protokołu kontroli potwierdził, że kupował paliwo od spółki C., płacąc gotówką za dostawy w dacie odbioru przywożonego paliwa przez Spółkę. Sam paliwa nie odbierał. W decyzji dotyczącej spółki C. ustalono, że spółka ta nie dysponowała środkami transportowymi do przewozu paliw. W ocenie Sądu, mogła nie posiadać środków transportowych, korzystając z przewozowych firm zewnętrznych, tak jak B.K. prowadząca firmę M. B.K. - również dostarczająca paliwa do stacji Z.M. Trudno jednak polemizować z różnymi, teoretycznie, sytuacjami obrotu gospodarczego, powinny być one udowodnione Skarżącemu. Natomiast do akt postępowania włączono pokreślony odpis decyzji, a więc faktycznie tekst niepełny, ale jednocześnie nie mogący być dowodem w sprawie podatkowej. Aczkolwiek zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód, należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, to jednakże przepis art. 181 Ordynacji podatkowej wskazuje środki dowodowe w postępowaniach podatkowych Są nimi: księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Przepis art.181 Ordynacji podatkowej reguluje dopełnienie definicji dowodu, którą zawiera art. 180 § 1, wprowadzając ograniczenie dowodowe. Wiąże się ono z przeszkodą wykorzystania w postępowaniu podatkowym ściśle określonych dokumentów zgromadzonych w toku kontroli podatkowej (art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 Ordynacji podatkowej) Jak wskazuje P.P. w komentarz do art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa (Lex 2013) "W ordynacji podatkowej nie przyjęto zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, a więc nie ma bezwzględnego wymogu oparcia rozstrzygnięcia jedynie na dowodach przeprowadzonych przez organ rozstrzygający sprawę. Jednakże możliwość wykorzystania dowodów pośrednich w postępowaniu dowodowym jest ograniczona, a więc organ prowadzący postępowanie dowodowe nie jest zwolniony całkowicie z aktywności w zakresie samodzielnego zbierania dowodów i nie może ustalać stanu faktycznego, poprzestając całkowicie na dowodach zebranych przez inne organy i w innych postępowaniach." W ocenie Sądu, przepis zasadnie nie dopuszcza jako środków dowodowych decyzji czy wyroków, gdyż nie stanową one o faktach lecz zawierają wnioski co do faktów, ustalonych w innym toczących się postępowaniach, a wnioski te mogą być bardziej lub mniej dowolne. W tej sprawie dowodem miały być wnioski z dokonanej oceny dowodów dotyczących innego podmiotu gospodarczego, przedstawione przez osobę prowadzącą, przeciwko temuż podmiotowi gospodarczemu, postępowanie podatkowe. Z tej przyczyny Sąd nie uwzględnił włączonej decyzji jako dowodu ustalającego stan faktyczny, a w ten sposób ustalenia faktyczne, który miały uzasadnić zobowiązanie podatkowe Skarżącego, mające podstawę w zawyżeniu przez Skarżącego kosztów uzyskania przychodów oraz podatku od towarów i usług nie zostały, zdaniem Sądu, wykazane w przeprowadzonym postępowaniu. Nie stanowią bowiem takiego dowodu również dwa protokoły kontroli podatkowych - karty 58-71akt i 196-210 akt z 7 i 23 listopada 2011 r., który jedynie wymieniają zakwestionowane faktury zakupu od Spółki C. Reasumując, w odniesieniu do dostaw paliwa postępowanie nie spełniło norm art. 121, 122, 187 § 1 i 181 Ordynacji podatkowej, a więc naruszyło zasadę zaufania do organów podatkowych, prawdy obiektywnej, prawdy materialnej oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, nie wymieniając nawet tezy wyroków Trybunału Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. C 80/11 i C-142/11 oraz z dnia 6 grudnia 2012 r. C-285/11, które posiadają następujące brzmienie: "1) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. 2) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać. że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa."Teza drugiego z wyroków stanowi, że: "Artykuły 2, 9, 14, 62, 63, 167, 168 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego odmówiono podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy towarów z uwagi na fakt, że uwzględniając przestępstwa lub naruszenia popełnione na etapie obrotu poprzedzającym tę dostawę lub następującym po niej, uznane zostało, że dostawa ta nie została rzeczywiście zrealizowana, jeżeli nie wykazano na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej popełnionym na wcześniejszym lub dalszym odcinku łańcucha dostaw, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego." Wyroki te znalazły odbicie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2012 r. I FSK 1221/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie III SA/Wa 2995/12. Natomiast drugi zarzut stawiany wobec Skarżącego – zmniejszenia podatku należnego od towarów i usług na skutek nieujawnienia w księgach handlowych rachunków sprzedaży paliwa, opłacanych kartą płatniczą, został, zdaniem Sądu, wykazany zebranym materiałem dowodowym. Okoliczności faktyczne związane z kwotą obniżenia podatku są w tym przypadku przejrzyste i zostały udowodnione, również korespondencją z F. sp. z o.o.. Skarżący w tej części również złożył pisemne wyjaśnienia wskazując, że stoją za tymi pomyłki pracowników. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień Skarżącego gdyż jako przedsiębiorca – pracodawca, Skarżący odpowiada za wszystko co dzieje się w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie, w tym za pomyłki pracowników wyrządzone osobom trzecim, a wiec również Skarbowi Państwa - art. 120 Kodeksu pracy. W ocenie Sądu postępowanie w części zawyżenia podatku naliczonego, winno być uzupełnione chociażby o przesłuchanie Skarżącego, ustalonej z nazwiska pracowniczki – sekretarki spółki C. oraz B.K. i W.P., innych poza spółką C. dostawcą paliw, na okoliczność praktyki w odbiorze paliw stosowanych przez Skarżącego. Sąd stwierdza, że Dyrektora Izby Skarbowej jest uprawniony i zobowiązany do wskazania innych środków dowodowych pozwalających podjąć decyzję zgodnie z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ze wskazanych przyczyn skarga została uwzględniona i zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej uchylona na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana, na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.