III SA/Wa 3716/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że w dniu 28 kwietnia 2014 r. W. K. (dalej "Strona" lub "Skarżący") złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawienia faktur na rzecz Gminy Miasto P., zawierających żądane przez Gminę Miasto P. nr NIP. 2. Minister Finansów z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "ustawą Ord. pod."), pismem z dnia 4 lipca 2014 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia powyższego wniosku w zakresie pytania nr 4, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez: 1) przeformułowanie pytania w taki sposób, aby dotyczyło ono czynności wykonywanych przez Stronę, a nie Gminę, 2) wskazanie do jakiego podmiotu należy NIP: [...] oraz o jakim porozumieniu wspomniano w powyższym pytaniu, 3) przedstawienie stanowiska w stosunku do przeformułowanego pytania oraz uzupełnionego stanu faktycznego. 3. Skarżący pismem z dnia 14 lipca 2014 r. stanowiącym odpowiedź na wystosowane przez organ wezwanie, poinformował, że we wniosku wskazał błędny numer NIP tj. [...] zaś powinien wskazać [...]. Według niego taki numer NIP wskazywała Gmina Miasto P. jako swój numer identyfikacji podatkowej zarówno w umowie z dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz umowie z dnia 16 lipca 2009 r. 4. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że Strona jedynie wskazała, iż popełniła omyłkę pisarską i podała niewłaściwy numer NIP. W ocenie organu zabrakło informacji do jakiego podmiotu ten NIP należał. Reasumując stwierdził, że w sytuacji, gdy stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego nie zawiera precyzyjnych informacji odnośnie NIP, o którym mowa w zapytaniu, to nie ma możliwości wydania interpretacji podatkowej w zakresie wskazanym w pytaniu nr 4 powyższego wniosku. 5. Strona zażaleniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi pierwszej instancji merytoryczne rozpoznanie wniosku w części dotyczącej pytania nr 4, zarzuciła: 1) obrazę przepisów prawa w postaci art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 w związku z art. 14h oraz art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez przyjęcie istnienia formalnych przesłanek do pozostawienia wniosku w ww. zakresie bez rozpatrzenia - polegających na niewskazaniu przez wnioskodawcę do kogo należy numer identyfikacji podatkowej NIP wskazany w pytaniu nr 4, podczas gdy przesłanki te w istocie nie istnieją, albowiem informację tę wnioskodawca podał, oraz art. 217 § 2 ustawy Ord. pod. (poprzez przedstawienie odmiennego od istniejącego stanu faktycznego; 2) sprzeczność istotnych ustaleń organu pierwszej instancji z treścią wniosku mającą istotny wpływ na treść wydanego postanowienia; 3) nieważność postępowania wskazywaną w art 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. Ponadto z tzw. "ostrożności procesowej" oraz z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a.") w przypadku, gdyby udzielone pouczenie było wadliwym i od ww. postanowienia przysługiwałaby skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą poprzedzić winno wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 53 § 2 P.p.s.a., wniosła o potraktowanie niniejszego pisma jako wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zgłaszane w trybie ww. art. 53 § 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu Skarżący zwrócił uwagę, że zarówno we wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r., jak i w piśmie z dnia 14 lipca 2014 r. wskazywał konsekwentnie, iż wg jego wiedzy wskazywany w pytaniu nr 4 numer identyfikacji podatkowej NIP [...] należy do Urzędu Miasta w P., zaś numer identyfikacji podatkowej [...] należy do Gminy Miasta P.. Wskazując ponadto na popełniony błąd polegający na omyłkowym podaniu w miejsce numeru identyfikacji podatkowej Gminy Miasta P. - NIP [...], nr NIP [...] za całkowicie niezrozumiałe i równocześnie bezzasadne uznał stanowisko organu który uznał, iż przedstawiony przez niego stan faktyczny zarówno przed jak i po uzupełnieniu wniosku nie zawiera precyzyjnych informacji odnośnie numeru identyfikacji podatkowej, o którym mowa jest w zapytaniu. Zdaniem Skarżącego Minister Finansów nie jest władny uzależniać wykonania swego obowiązku wynikającego z treści art. 14b § 1 ustawy Ord. pod od udzielenia przez podatnika, jako wnioskodawcę, informacji które ze swojej istoty znajdują się w posiadaniu tegoż organu. W jego ocenie organy wykonując swoje obowiązki określone art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. działają jako organy podatkowe, które prowadzą ewidencję numerów identyfikacji podatkowej NIP w Polsce i wiedza ta stanowi ich wiedzę własną. Tym samym za podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia stosownie do art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. uznał czynienie przez organ podstawą wydania tego rodzaju postanowienia, które zamyka drogę do wydania końcowego, merytorycznego postanowienia co do interpretacji prawa, nieistniejących przesłanek i powoływanie się na fakty, które w istocie nie miały miejsca. 6. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu zwracając uwagę, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy, czyli takiego jego opisu, który zawiera wszystkie istotne elementy, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji, nie zgodził się z ze stwierdzeniem Strony, że treść złożonego przez niego wniosku zawierała informacje do jakiego podmiotu należał wskazany numer NIP. Tym samym organ podzielił pogląd organu pierwszej instancji zgodnie z którym stan faktyczny przedstawiony przez Stronę zarówno przed jak i po uzupełnieniu wniosku nie zawierał precyzyjnych informacji do jakiego podmiotu należy nr NIP: [...]. W związku z powyższym nie miał możliwości wydania interpretacji podatkowej w zakresie wskazanym w pytaniu nr 4 wniosku. Zdaniem Ministra Finansów wydanie interpretacji na tak złożony wniosek, spowodowałoby sytuację, w której organ sam musiałby dokonać ustaleń co do stanu faktycznego. Organ zwracając uwagę na treść art. 14k § 1 oraz 14m ustawy Ord. pod. podniósł, że żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego powinno odnosić się do stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę w sposób konkretny, ponieważ wykładnia przepisów znajdujących zastosowanie w odniesieniu do takiego stanu faktycznego może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. Jego zdaniem skoro jedynie stan faktyczny czy też zdarzenie przyszłe przedstawione przez wnioskodawcę może być źródłem informacji, na podstawie których zostaje wydana interpretacja przepisów prawa podatkowego, to organ wydający interpretację nie ma prawa do uzupełnienia stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego poprzez inne działania (w tym zapytania skierowane do innych organów podatkowych) niż wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia zdarzenia. Końcowo odnosząc się do zarzutu nieważności postępowania oraz powołania art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. w myśl którego organ stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa za bezzasadne uznał twierdzenie Strony, że wydanie przez organ postanowienia w sprawie zamyka drogę do wydania końcowego, merytorycznego postanowienia co do interpretacji prawa. Tym samym zaznaczył, że każdy podmiot, który otrzymał postanowienie pozostawiające wniosek strony bez rozpatrzenia z tego względu, że nie dokonał prawidłowego jego uzupełnienia bądź dokonał tego uzupełnienia po terminie ustawowym ma prawo wystąpić ponownie z wnioskiem o interpretację przepisów prawa przedstawiając ten sam stan faktyczny lub też to zdarzenie przyszłe, ale uzupełnione tymi elementami zdarzenia, o które organ wydający interpretację tego podatnika wzywał. 7. Skarżący pismem z dnia 28 października 2014 r. wniósł za pośrednictwem Ministra Finansów, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego zarzucił naruszenie: 1) art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. i art. 25 § 1 - § 4 oraz art. 26 § 1 i § 2 P.p.s.a. - poprzez adresowanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej do Pracowni Projektowej W. K. wbrew treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w sytuacji, gdy zainteresowanym, w rozumieniu tegoż przepisu prawa i wnioskodawcą jest podatnik W. K., jako osoba fizyczna i właściciel prywatnego przedsiębiorstwa "Pracownia Projektowa W. K. w P. Zdaniem Strony adresat zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie ma także samodzielnie ani zdolności sądowej, ani zdolności procesowej w rozumieniu art. 25 § 1 - § 4 oraz art. 26 § 1 i § 2 P.p.s.a.; 2) art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy Ord. pod. poprzez przyjęcie istnienia formalnych przesłanek do pozostawienia wniosku, w zakresie objętym pytaniem nr 4, bez rozpoznania - polegających na niewskazaniu przez wnioskodawcę do kogo należy numer identyfikacji podatkowej NIP wskazany w pytaniu nr 4, podczas gdy przesłanki te w istocie nie istnieją, albowiem informacja ta była znana Ministrowi Finansów, a nadto informację tą wnioskodawca podał; 3) art. 217 § 2 ustawy Ord. pod. poprzez przedstawienie odmiennego od istniejącego stanu faktycznego; 4) art. 229 ustawy Ord. pod. poprzez jego niezastosowanie; 4) art. 233 § 1 pkt 2 ppkt "a" ustawy Ord. pod. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w pozycji B10 wskazał, iż wnioskodawcą jest osoba fizyczna, zaś w pkt. 11 wskazał wyraźnie, iż chodzi o K. W. urodzonego w dniu [...].07.1951 r. mającego status podatnika (pozycja B.2, pkt 12 wniosku). W jego ocenie adresat zaskarżonego postanowienia - Pracownia Projektowa W. K. nie może być wnioskodawcą, ani zainteresowanym w rozumieniu art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. Ponadto wskazał, iż zarówno we wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. jak i w piśmie z dnia 14 lipca 2014 r. oraz w zażaleniu z dnia 11 sierpnia 2014 r. wskazywał konsekwentnie, iż wg jego wiedzy wskazywany w pytaniu nr 4 numer identyfikacji podatkowej NIP [...] należy do Urzędu Miasta w P., zaś numer identyfikacji podatkowej NIP [...] należy do Gminy Miasta P.. We wniosku o udzielenie interpretacji popełnił jedynie błąd - taki, iż w miejsce numeru identyfikacji podatkowej Gminy Miasta P.: NIP [...], podał błędnie NIP [...]. Skarżący stanął ponadto na stanowisku, że organ pierwszej instancji nie jest władny uzależniać wykonania swego obowiązku wynikającego z treści art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. od udzielenia przez wnioskodawcę, informacji, które ze swojej istoty znajdują się w jego posiadaniu. Zwrócił także uwagę, że z załączonych do wniosku faktur VAT oraz umowy jednoznacznie wynikało, iż w stosunku do tego samego podmiotu (tj. Gminy Miasta P.) posługiwano się dwoma różnymi numerami NIP. Reasumując doszedł do przekonania, że stanowisko organów obu instancji, sprowadzające się do twierdzenia, iż jako składający wniosek o interpretację, winien wskazać, do kogo należy NIP [...], w istocie stanowi nałożenie na niego nie obowiązku "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego", lecz obowiązku poszukiwania tej informacji, a więc do kreowania tego stanu faktycznego - czym wykracza poza ramy ww. art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. 8. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 9. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest ostateczne postanowienie Ministra Finansów na podstawie którego pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynikało, iż wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Skarżący zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawienia przez Niego faktur na rzecz Gminy Miasto P., zawierających żądany przez Gminę Miasto P. nr NIP. W wezwaniu z dnia 4 lipca 2014 r. organ zwrócił się o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w zakresie pytania nr 4, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez: 1) przeformułowanie pytania w taki sposób, aby dotyczyło ono czynności wykonywanych przez Stronę, a nie Gminę, 2) wskazanie do jakiego podmiotu należy NIP: [...] oraz o jakim porozumieniu wspomniano w powyższym pytaniu, 3) przedstawienie stanowiska w stosunku do przeformułowanego pytania oraz uzupełnionego stanu faktycznego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wskazał, że we wniosku wskazał błędny numer NIP tj. [...] zaś powinien wskazać [...]. Według niego taki numer NIP wskazywała Gmina Miasto P. jako swój numer identyfikacji podatkowej zarówno w umowie z dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz umowie z dnia 16 lipca 2009 r. Minister Finansów uznając, że Skarżący nie przedstawił wyczerpująco opisanego stanu faktycznego pozostawił bez rozpatrzenia jego wniosek. Wskazał nadto, że Strona przyznała się jedynie do popełnienia omyłki pisarskiej i podania niewłaściwego numeru NIP. W ocenie organu w stanowisku Strony zabrakło informacji do jakiego podmiotu ten NIP należał. Reasumując stwierdził, że w sytuacji, gdy stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego nie zawiera precyzyjnych informacji odnośnie NIP, o którym mowa w zapytaniu, to nie ma możliwości wydania interpretacji podatkowej w zakresie wskazanym w pytaniu nr 4 powyższego wniosku. 10. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszało przepisów prawa dotyczących reguł wydawania interpretacji indywidualnych. 11. Na wstępie wskazać należy, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy Ord. pod. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (vide art. 14k § 1 i 3, art. 14m oraz art. 14n ustawy Ord. pod.). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest więc aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Przedmiotem wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest natomiast kontrola prawidłowości, to jest legalności oceny wyrażonej przez ten organ zawartej w interpretacji, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Podkreślić należy, że o ile w przypadku sądowej kontroli decyzji administracyjnej granice sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a. wyznaczane są przez jej treść w zakresie, w jakim tworzy sytuację prawną adresata decyzji, o tyle w przypadku sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, granice sprawy sądowoadministracyjnej tworzy treść wniosku o jej wydanie wraz ze stanowiskiem wnioskodawcy, podlegającym następnie ocenie organu wydającego interpretację składającej się na treść interpretacji (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1862/09, LEX nr 1079946). Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ord. pod., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 ww. ustawy alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125). Należy również podkreślić, że indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, Prawo i Podatki 2013/818-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 ustawy Ord. pod.), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 tej ustawy). W tym zakresie Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela poglądy przedstawione w wyrokach NSA z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 864/12, LEX nr 1375766; z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I FSK 1501/12, LEX nr 1375761; z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3251/12; z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 900/13; z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 103/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl. Przyjęcie jako podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego (ujmowanego w ramach tylko i wyłącznie pewnej kategorii) opisu zdarzeń mogłoby prowadzić do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. w związku z odesłaniem zawartym w art. 14h tej ustawy. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis sprawy poddawanej ocenie podatkowej, o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio ustawy Ord. pod. powinien być taki, jakby był przedmiotem ustaleń własnych podatnika dokonywanych w ramach samoobliczenia podatku za dany okres rozliczeniowy albo przedmiotem ustaleń organu podatkowego niezbędnych do dokonania oceny prawnej i przeprowadzenia procesu zastosowania prawa materialnego co do faktów mających miejsce w określonym okresie rozliczeniowym. 12. Wskazać należy, że w kontekście powyższych rozważań prawidłowe jest stanowisko Ministra Finansów, iż organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Zatem zasadne są uwagi organu interpretującego, że w rozpoznawanej sprawie, aby możliwe było wydanie w trybie art. 14b ustawy Ord. pod. - pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Minister Finansów chcąc dokonać precyzyjnej i prawidłowej oceny prawnej stanowiska Skarżącego w zakresie wystawienia przez Niego faktur na rzecz Gminy Miasto P., zawierających żądany przez Gminę Miasto P. nr NIP musiałby posiadać precyzyjne informacje odnośnie numeru identyfikacji podatkowej, o które zwrócił się w zapytaniu. Powyższa informacja była niezbędna do wydania interpretacji indywidualnej. Jej brak nie pozwalał Ministrowi Finansów na wydanie interpretacji podatkowej w zakresie wskazanym w pytaniu nr 4 wniosku. Od tej odpowiedzi uzależnione było uznanie stanowiska Skarżącego za prawidłowe bądź nieprawidłowe. 13. W związku z powyższym podzielić należało stanowisko Ministra Finansów uznające za chybiony zarzut naruszenia przez organ prawa formalnego, a w szczególności art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. i art. 25 § 1 - § 4 oraz art. 26 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez adresowanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej do Pracowni Projektowej W. K. wbrew treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w sytuacji, gdy zainteresowanym, w rozumieniu tegoż przepisu prawa i wnioskodawcą jest podatnik W. K., jako osoba fizyczna i właściciel prywatnego przedsiębiorstwa "Pracownia Projektowa W. K. w P.". Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej zwana "ustawą o VAT") podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do ust. 2 ww. artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powyższy przepis jako podatników wymienia m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Tym samym dojść należy do przekonania, że dla skutków podatkowych w podatku od towarów i usług bez znaczenia jest czy osoba fizyczna we wniosku o interpretację poda jako dane dotyczące wnioskodawcy jedynie swoje imię i nazwisko czy też imię i nazwisko łącznie z nazwą prowadzonego przedsiębiorstwa. Podatek VAT jest podatkiem związanym z czynnościami wykonywanymi przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i ma zastosowanie w odniesieniu do całej działalności prowadzonej przez osobę fizyczną z wyjątkiem sytuacji, gdy czynności wykonywane przez tę osobę są związane z rozporządzaniem jej majątkiem prywatnym np. przy sprzedaży działek gruntu. W tym miejscu należy zauważyć, że podatnik dokonuje jednego zgłoszenia identyfikacyjnego bez względu na rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że we wniosku o interpretację indywidualną w poz. 11 zostało wpisane "Pracownia Projektowa – W. K., K. W.", a zatem Skarżący podał nazwę pod którą prowadzi działalność gospodarczą jak również swoje imię i nazwisko. Mając na uwadze, że organ jako adresata wydanych postanowień wpisał "Pracownia Projektowa W. K.", nie można uznać, że adresat został wpisany nieprawidłowo. W związku z tym, za niezrozumiałe należy uznać twierdzenie Skarżącego, że treść wniosku wskazywała, że zainteresowanym jest podatnik W. K., jako osoba fizyczna - właściciel prywatnego przedsiębiorstwa podczas, gdy adresatem postanowienia była Pracownia Projektowa – W. K.. Jednocześnie mając na uwadze brzmienie art. 25 § 1 - § 4 P.p.s.a. stwierdzić należy, że wskazanie adresata Pracowni Projektowej- W. K. nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu wobec Skarżącego ww. przepisu, a zatem nie pozbawia go zdolności sądowej. Zgodzić się jednocześnie należy z Ministrem Finansów, że w sytuacji nieuzasadnienia zarzutu naruszenia art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. ze względu na wskazanie jako adresata Pracownię Projektową – W. K. nie można stwierdzić co było podstawą takiego twierdzenia. 14. Przechodząc natomiast do zarzutu naruszenia art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod. poprzez przyjęcie istnienia formalnych przesłanek do pozostawienia wniosku, w zakresie objętym pytaniem nr 4, bez rozpoznania - polegających na niewskazaniu przez wnioskodawcę do kogo należy numer identyfikacji podatkowej NIP wskazany w pytaniu nr 4, podczas gdy przesłanki te w istocie nie istnieją, albowiem informacja ta była znana Ministrowi Finansów, a nadto informację tą wnioskodawca podał, zgodzić należy się z organem, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu skoro wydanie interpretacji indywidualnej chroni adresata interpretacji przed skutkami zastosowania się do niej, żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego powinno odnosić się do stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę w sposób konkretny, ponieważ wykładnia przepisów znajdujących zastosowanie w odniesieniu do takiego stanu faktycznego może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. Natomiast w przypadkach kiedy to stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe zostało przedstawione przez wnioskodawcę w sposób niewystarczający do wydania przez Organ interpretacji indywidualnej, ustawodawca na podstawie art. 14h ustawy Ord. pod. dał możliwość uzupełnienia wniosku na wezwanie organu rozpatrującego sprawę. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie ponieważ, zdaniem Sądu w zakresie pytania nr 4 o treści: "Czy prawidłowym jest żądanie Gminy Miasta P. wystawienia faktur VAT z podaniem jej numeru NIP [...] , w sytuacji gdy w umowie nr [...] z dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz w umowie nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wskazywany był inny numer identyfikacji podatkowej tj. NIP [...] gdy nie podpisano porozumienia o wstąpieniu w prawa jednej ze stron umowy handlowej?" wniosek nie spełniał wymogów art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. wezwano Skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. wskazanie do jakiego podmiotu należy NIP: [...] oraz o jakim porozumieniu wspomina w pytaniu Wnioskodawca. W piśmie z dnia 14 lipca 2014 r. będącym odpowiedzią na wezwanie Skarżący poinformował, że we wniosku wskazał błędny numer NIP tj. [...] zaś powinien wskazać [...]. Taki numer NIP wskazywała Gmina Miasto P. jako swój numer identyfikacji podatkowej zarówno w umowie nr [...] z dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz w umowie nr [...] z dnia 2009 r. W zaistniałej sytuacji podzielić należy pogląd Ministra Finansów, że pomimo wskazania, że Skarżący popełnił omyłkę pisarską i podał niewłaściwy numeru NIP brak jest informacji żądanej przez organ, tj. informacji do jakiego podmiotu ten NIP należał. Zdaniem Sądu w tak zaprezentowanym stanowisku mowa jest o poprzednim numerze NIP nadal stosowanym przez Gminę. W związku z powyższym uznać należało, że w sytuacji, gdy stan faktyczny przedstawiony przez Stronę zarówno przed jak i po uzupełnieniu wniosku nie zawierał precyzyjnych informacji odnośnie numeru identyfikacji podatkowej, o którym mowa w zapytaniu, to organ interpretacyjny nie miał możliwości wydania interpretacji podatkowej w zakresie wskazanym w pytaniu nr 4 wniosku. W ocenie Sądu skoro Minister Finansów nie posiadał takiej wiedzy to musiałby wbrew subiektywnym zarzutom Strony wyinterpretować na zasadzie domniemania zaprezentowany stan faktyczny. Uznać przy tym należy, iż brak jednoznacznego określenia do jakiego podmiotu należał błędnie wskazany we wniosku numer identyfikacji podatkowej, przerzucenie na organ podatkowy dokonania jego weryfikacji spowodowało, iż Minister Finansów zasadnie przyjął, iż stan faktyczny zawarty we wniosku jest niepełny i niewystarczający, aby wydać interpretację indywidualną w ramach zasady gwarancji urzędowej interpretacji przepisów prawa. Tym samym stwierdzić trzeba, że wydanie przez Ministra Finansów na tak złożony wniosek, spowodowałoby sytuację, w której organ sam musiałby dokonać ustaleń co do stanu faktycznego, a takie postępowanie organu nie byłoby prawidłowe. 15. Z kolei przechodząc do stwierdzenia Skarżącego, że "Zarówno Minister Finansów, jak i Dyrektor Izby Skarbowej (jako organ upoważniony) wykonując swoje obowiązki określone w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa działają jako organy podatkowe, które prowadzą ewidencję numerów identyfikacji podatkowej NIP w naszym kraju i wiedza ta stanowi ich wiedzę własną (vide: art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 1 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r., poz. 1314 z późn. zm.). Stawianie takiego żądania stanowi więc dodatkowo naruszenie art 169 §1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia Ordynacja podatkowa" zauważenia wymaga, że celem interpretacji jest przekazanie informacji o zastosowaniu przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego przedstawionego przez podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji. Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. W związku z czym jedynie stan faktyczny czy też zdarzenie przyszłe przedstawione przez wnioskodawcę może być źródłem informacji, na podstawie których zostaje wydana interpretacja przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że organ wydający interpretację nie ma prawa do uzupełnienia stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego poprzez inne działania (w tym zapytania skierowane do innych organów podatkowych) niż wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia zdarzenia. Tym samym skoro przedmiotem analizy przeprowadzanej przez organ wydający interpretację może być jedynie przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny lub też zdarzenie przyszłe to wydając interpretację nie ma prawa do analizowania dołączanych do wniosków dokumentów. Dlatego też w przypadku braku dostatecznych informacji przed wydaniem interpretacji organ ma możliwość wezwać stronę o uzupełnienie wniosku. 16. Wobec powyższego w ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył przepisów ustawy Ord. pod. regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych, w tym w szczególności przepisu art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14g § 1 i § 3 ustawy Ord. pod. 17. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalając skargę.