III SA/Wa 422/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2017 r. sprawy ze skargi PZ. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. i 2010 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej: "NUS") decyzją z [...] czerwca 2014r. orzekł o solidarnej z W. sp. z o.o. w W. (zwana dalej: "Spółką") odpowiedzialności podatkowej Skarżącego P. Z. - byłego członka zarządu Spółki - za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") za listopad i grudzień 2009r. - łącznie 28.680,55 zł z odsetkami za zwłokę - 15.277 zł i VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r. – łącznie 16.770,58 zł z odsetkami za zwłokę - 8.070 zł. 2. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") decyzją z [...] listopada 2014r., po rozpoznaniu odwołania Skarżącego z 17 lipca 2014r., uchylił ww. decyzję NUS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że postępowanie dowodowe nie czyniło zadość wymogom z art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; zwana dalej: "O.p."), a materiał dowodowy nie pozwolił na dokonanie ustaleń, co do zajścia przesłanek odpowiedzialności Skarżącego - osoby trzeciej za zaległości w VAT za ww. okresy obliczeniowe. NUS zaniechał wyczerpującego zbadania sprawy, a wynikające oz tego braki w materiale dowodowym dotyczące okoliczności istotnych dla sprawy wpłynęły na ocenę przesłanek odpowiedzialności Skarżącego. W materiale dowodowym nie było dowodów doręczenia tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r. i poszukiwania majątku Spółki. 3. NUS wydaną wobec Skarżącego - byłego członka zarządu Spółki decyzją z: - [...] marca 2015r. umorzył postępowanie dotyczące orzeczenia o solidarnej odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w VAT za listopad 2009r. z uwagi na przedawnienie terminu z art. 118 § 1 O.p. do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - [...] lipca 2015r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego: a) ze Spółką za zaległości podatkowe w VAT za grudzień 2009r. oraz b) ze Spółką i byłym członkiem zarządu A. D. za zaległości podatkowe w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r. - łącznie 33.761,18 zł z odsetkami od ustawowych terminów płatności naliczonymi do dnia wydania decyzji – [...] lipca 2015r. - łącznie 20.231 zł. 4. Skarżący w odwołaniu z 11 września 2015r. wniósł o uchylenie ww. decyzji NUS z [...] lipca 2015r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie: a) art. 233 § 2 O.p. - przez niezbadanie okoliczności faktycznych, które miały zostać wyjaśnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek decyzji DIS z 24 listopada 2014r.; b) art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) O.p. - przez wszczęcie postępowania wobec Skarżącego w trybie art. 116 § 1 O.p., mimo braku doręczenia Spółce tytułów wykonawczych za niewpłacony VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r.; c) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p. - przez oparcie ustaleń na podstawie selektywnego materiał dowodowy, przy zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do ustalenia majątku Spółki, co doprowadziło do ustaleń niezgodnych z prawdą materialną i przyjęcia, iż Spółka nie posiadała majątku pozwalającego na skuteczną egzekucję zaległości podatkowych w VAT za grudzień 2009r. i maj, czerwiec i lipiec 2010r.; d) art. 108 w zw. z art. 116 O.p. - przez przyjęcie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, gdy w okresie powstania ww. zaległości faktycznie nie wykonywał on obowiązków członka zarządu Spółki, z uwagi na stan zdrowia. NUS bezzasadnie przyjął, iż egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna i że Skarżący piastował funkcję członka zarządu Spółki w okresie powstania zaległości podatkowych Spółki w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r. oraz, że materiał dowodowy zebrany po ponownym rozpatrzenia sprawy pozwala na przyjęcie odpowiedzialności Skarżącego, o której mowa w art. 108 i art. 116 O.p. NUS nie wykonał czynności wskazanych przez DIS i dotyczących egzekucji wobec Spółki; ograniczył się do jego przesłuchania A. D. i zapytań do Departamentu Centralnych Ewidencji Państwowych MSWiA w sprawie zarejestrowanych na Spółkę pojazdów, a w celu ustalenia nieruchomości Spółki do Krajowego Rejestru Ksiąg Wieczystych i Krajowego Rejestru Sądowego. Zdaniem Skarżącego zaniechano m.in. weryfikacji jego stanowiska, co do wierzytelności, które przysługiwały Spółce. NUS ustalając bezskuteczność egzekucji wobec Spółki oparł się na selektywnym materiale dowodowym i nie podjął czynności, do których wykonania został zobowiązany w decyzji DIS. Nie podjął czynności związanych z przeprowadzeniem egzekucji ze wskazywanych przez Skarżącego praw majątkowych przysługujących Spółce, które pozwalały na spłatę zaległości podatkowych Spółki od: Fabryki E. S.A. w upadłości - należność główna 176.633,80 zł; Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych P. S.A. - należność główna 25.959,26 zł; J. S. - należność główna 15.983,20 zł; R. sp. z o.o. - należność główna 19.773,33 zł). Skoro Spółka posiadała, a być może posiada, wierzytelności, z których możliwe byłoby zaspokojenie jej zaległości w VAT z nadwyżką, to niezrozumiałe jest niedokonanie ich zajęcia przez NUS. Zdaniem Skarżącego dokumenty z akt przeczą więc twierdzeniu, że egzekucja była bezskuteczna. Skarżący ponownie wskazał, że faktycznie nie pełnił funkcji członka zarządu, gdy powstały zaległości Spółki w VAT, a jego wyjaśnienia w tym zakresie w znacznej części pominięto. Nie wzięto też pod uwagę opinii sądowo- psychiatrycznej J.R. oraz B. D. z 30 kwietnia 2012r., w której stwierdzono, że u Skarżącego rozpoznano zaburzenie psychiczne i zachowania spowodowane chorobą somatyczną. Skarżący od maja do września 2009r., z uwagi na dolegliwości zdrowotne pozbawiony został możliwości sprawowania kontroli nad działalnością Spółki, więc przypisanie mu odpowiedzialności za jej zobowiązania narusza art. 108 O.p. w związku z art. 116 O.p. 5. DIS decyzją z [...] grudnia 2015r. uchylił ww. decyzję NUS z [...] lipca 2015r. w zakresie orzeczenia o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości Spółki w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r. - łącznie 16.770,58 zł z odsetkami za zwłokę - łącznie 9.641 zł i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. decyzję NUS. DIS wskazał, że w odniesieniu do zaległości podatkowych w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r., przed wszczęciem postępowania wobec Skarżącego w trybie art. 116 § 1 i 2 O.p., nie wszczęto postępowania egzekucyjnego wobec Spółki (aktach są jedynie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, które bank przyjął do realizacji 22 listopada 2010r.). Skoro nie spełniono warunku z art. 108 § 2 pkt 3 w związku z 108 § 3 O.p., zasadne było uchylenie ww. decyzji NUS w części dotyczącej ww. zaległości Spółki w VAT i umorzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności Skarżącego. Warunek z art. 108 § 2 pkt 3 i§ 3 O.p. spełniono jedynie wobec zaległości podatkowych w VAT za grudzień 2009r., gdyż NUS 24 marca 2014r. wydał postanowienie wszczęciu wobec Skarżącego postępowania w trybie art. 116 § 1 i § 2 O.p. (doręczone Skarżącemu 1 kwietnia 2014r.) i w tym samym dniu wszczął egzekucję administracyjną wobec ww. zaległości. DIS, odnosząc się do przesłanek pozytywnych odpowiedzialności z art. 116 O.p., stwierdził, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w dniu upływu terminu płatności zobowiązania w VAT za grudzień 2009r. (termin płatności upływał 25.01.2010r.) Z odpisu aktualnego KRS 0000298290 - stan na 1 kwietnia 2010r. i odpisu pełnego Rejestru Przedsiębiorców wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki od 5 lutego 2008r. do 11 lutego 2011r. (złożenie skutecznej rezygnacji). Okres pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu pokrywa się z powstaniem zaległości Spółki w VAT za grudzień 2009r. Przepisy O.p. wskazują jedynie czasowe granice odpowiedzialności członków zarządu, a nie mają na celu ograniczenie zakresu podmiotowego do tych, którzy faktycznie "pełnili funkcje członka zarządu". Dodatkowo skoro art. 116 O.p. stanowi o odpowiedzialności członków zarządu - wszystkich (w domyśle) w tym czasie pełniących te funkcję, brak jest podstaw, aby dzielić ich według pozycji w zarządzie. Zdaniem DIS zarzut braku odniesienia się do opinii sądowo-psychiatrycznej z 30 maja 2012r. nie zasługuje na uwzględnienie. Badanie psychiatryczne Skarżącego, zlecone przez Prokuraturę Rejonową w P., w związku z oskarżeniem z art. 77 § 1 i 2 k.k.s. i z art.6 § 2 i art. 9 § 3 k.k.s., miało miejsce w 2012r. i biegli psychiatrzy wskazali m.in., że Skarżący w 2009r. nie był leczony psychiatrycznie. Nie można więc stwierdzić, że stan psychiczny opisany w dniu badania przez biegłych sądowych miał odzwierciedlenie w czasie sprawowania przez Skarżącego funkcji prezesa Spółki. Ponadto prawo do sprawowania funkcji prezesa zarządu nie zostało Skarżącemu ograniczone i nie został on odwołany z tego stanowiska, nawet podczas choroby, kiedy przebywał w szpitalu. Powołanie się więc na sytuację zdrowotna Skarżącego w okresie powstania zaległości podatkowych, za które orzeczono jego odpowiedzialność, nie może stanowić przesłanki uwolnienia się Skarżącego od tej odpowiedzialności. Dodatkowo dokumenty finansowe Spółki - sprawozdanie za rok obrotowy 2009 (wpłynęło do urzędu 2.11.2010r.) podpisane przez Skarżącego - świadczy, że Skarżący jako prezes zarządu miał wgląd w sprawy Spółki i możliwość weryfikacji dokumentów finansowych. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność faktycznego sprawowania funkcji członka zarządu przez A. D. - wiceprezesa zarządu, nie może mieć decydującego znaczenia. Skarżący zrezygnował z funkcji prezesa zarządu 11 lutego 2011r. DIS, odnosząc się do wykazania bezskuteczności egzekucji administracyjnej zwrócił uwagę, że w trakcie postępowania egzekucyjnego na mocy tytułów wykonawczych skutecznie zajęto rachunki bankowe Spółki, m.in. w [...] Banku. Rachunki albo były zablokowane albo nie było na nich środków. Z protokołu o stanie majątkowym wynika, że Spółka nie posiada majątku nieruchomego. Do protokołu załączono: wykazy wystawionych przez Spółkę faktur niezapłaconych przez kontrahentów, wezwanie o zapłatę w postępowaniu nakazowym wystosowane do spółki jawnej Serwis [...] K. i H. oraz księgę inwentarzową. Z akt sprawy wynikało też, że: a) J. Sp. z o.o. zobowiązała się do przekazania 5 marca 2010r.na konto NUS w P. 8.977,11 zł z posiadanego wobec Spółki zobowiązania; b) P. S.A. poinformowała, iż posiadane wobec Spółki zobowiązanie - 1.082,52 zł i przekaże NUS w P. 1 marca 2010r.; c) Fabryka [...] S.A., Międzynarodowe Targi [...] Sp. z o.o., Hutnicze Przedsiębiorstwo Remontowe H. Sp. z o.o. poinformowały, iż nie posiadają zobowiązań wobec Spółki; d) Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych P. S.A poinformowało, iż Spółce należą się niewymagalne wierzytelności - łącznie 25.851,01 zł (zatrzymane kaucje gwarancyjne, które zostaną zwrócone o ile nie zostaną wykorzystane na usunięcie wad i usterek, zgodnie z zawartymi umowami’ e) Serwis [...] K. i H. Sp. J. poinformowała, że posiada fakturę wystawioną przez Spółkę, ale je odroczony termin płatności nie upłynął. DIS nie uwzględnił zarzutu Skarżącego, iż zaniechano weryfikacji informacji z których wynikało, że Spółce przysługiwały należność od: a) Fabryki Elektrofiltrów E. S.A. w upadłości - 176.633,80 zł, b) J. S.- 15.983,20 zł, c) R. sp. z o.o. - 19.773,33 zł, z których z nadwyżką zaspokojono by zaległość podatkową w VAT za grudzień 2009r., gdyż Skarżący nie wykazał, że wierzytelności te są wymagalne, a dłużnicy wypłacalni. Egzekucję administracyjną wobec Spółki prowadzono od 2010r., a zajęcia rachunków bankowych, zawiadomieniami z 16 listopada 2010r. do innych zaległości Spółki były nieskuteczne. Z banków: [...] S.A., [...] S.A., [...] Bank , Bank [...], [...] Bank S.A. uzyskano negatywne odpowiedzi. NUS podjął też dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia majątku Spółki z których wynika, iż Spółka posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek na FUS za listopad i grudzień 2008r., kwiecień i maj 2009r., od sierpnia 2009r. do października 2010r., za styczeń 2011r. – łącznie 182.723,11 zł z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi; Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego od sierpnia 2009r. do października 2010r., za styczeń 2011r. - łącznie 50.194,61 zł z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za sierpień 2008r., listopad i grudzień 2008r., kwiecień i maj 2009r., od sierpnia 2009r.do października 2010r., za styczeń 2011r. - łącznie 17.978,47 zł z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi. Bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki – jako kolejna i niezbędną przesłanka pozytywna z art. 116 § 1 O.p. - do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego – została spełniona. DIS, odnosząc się przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a), b) i pkt 2 O.p. zwrócił uwagę, że sprowadzają się one do wykazania należytej staranności w działaniu zmierzającym do wszczęcia postępowania upadłościowego w celu ochrony wierzycieli. Z materiału dowodowego wynika, że należało wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości dużo wcześniej niż 7 lutego 2011r. (złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej majątku Spółki). Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań względem budżetu państwa już w listopadzie 2008r. -najstarsze nieuregulowane zobowiązania Spółki wobec ZUS. Z rachunku zysków i strat od 1 stycznia do 31 grudnia 2009r. wynika, iż Spółka poniosła stratę na działalności podstawowej - ze sprzedaży - 116.414,12 zł, a strata netto (bilansowa) wyniosła 116.649,41 zł. Z informacji NUS w P. (wydruk z aplikacji CZM z 19 lutego 2010r.) wynika, że Spółka w 2009r. zbywała majątek, gdyż: sprzedała: 7 kwietnia 2009r. suwnicę 5F za 14.640 zł; też prawo użytkowania wieczystego gruntu KW [...] za 938.000 zł. Regulowania podatków Spółka zaprzestała od 2009r., a stan jej niewypłacalności wystąpił w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu. Złożenie 8 lutego 2011r. przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości było mocno spóźnione i nieskuteczne, gdyż Sąd nie wszczął postępowania upadłościowego. Skoro najstarszą zaległością Spółki było zobowiązanie podatkowe w VAT za listopad 2009r., następne za grudzień 2009r. i za maj, czerwiec i lipiec 2010r. (z terminem płatności od 28 grudnia 2009r. do 25 sierpnia 2010r.) wniosek o ogłoszenie upadłości należało złożyć na początku 2010r. - 11 stycznia 2010r. Tym samym w sprawie nie spełniło wymogu zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 O.p. DIS za nieuzasadniony uznał zarzut o braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie oraz nieponoszeniu przez Skarżącego odpowiedzialności za długi podatkowe Spółki wobec Skarbu Państwa, z powodu złego stanu zdrowia i braku fizycznych możliwości monitorowania stanu finansów Spółki. Zdaniem DIS przedstawiona w postępowaniu odwoławczym dokumentacja o stanie zdrowia Skarżącego, w tym pobyt w szpitalu w lipcu 2009r. nie wykazał, iż choroby, badania i pobyt w szpitalu uniemożliwiały mu wykonywanie obowiązków członka zarządu oraz niezgłoszenie ww. wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy. Skarżący nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie ww. zaległości podatkowych w znacznej części, a jego argumenty o przysługujących Spółce należnościach i wierzytelnościach nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż Skarżący nie wykazał, że ww. wierzytelności są wymagalne, a dłużnicy wypłacalni. DIS, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdził, iż w sprawie podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonano pełnej analizy sprawy kompletnego materiału dowodowego. Zdaniem DIS w sprawie spełniono więc przesłanki z art. 116 O.p., warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Materiał dowodowy przesądzał, iż egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, a Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki od powstania ww. zaległości z VAT za grudzień 2009r. i nie wykazał, iż niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy, nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie ww. zaległości w znacznej części. 6. W skardze z 12 stycznia 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji DIS i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: a) art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 116 § 1 O.p. - przez przyjęcie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, która posiadała majątek pozwalający na skuteczną egzekucję ww. zaległości, zatem egzekucja z jej majątku nie mogła okazać się bezskuteczna, a ponadto stan zdrowia Skarżącego powodował, że faktycznie nie wykonywał on obowiązków członka zarządu Spółki w okresie powstania zaległości podatkowej; b) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - przez pominięcie okoliczności wynikających z materiału dowodowego sprawy: opinii sądowo-psychiatrycznej z 30 maja 2012r. biegłych sądowych i płynących z niej wniosków, iż sytuacja zdrowotna Skarżącego w okresie powstania ww. zaległości nie stanowi przesłanki uwolnienia się przez Skarżącego od tej odpowiedzialności, gdy odpowiedzialność z art. 116 O.p. jest odpowiedzialnością na zasadzie winy; skoro biegli psychiatrzy stwierdzili, iż "stan psychiczny w odniesieniu do zarzuconego Skarżącemu czynu nie znosił, a ograniczał w znacznym stopniu zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i zdolności pokierowania swoim postępowaniem", Skarżącemu nie można przypisać winy w powstaniu ww. zaległości w VAT za grudzień 2009r. Skarżący podkreślił też, w sprawie nie podjęto próby przeprowadzenia egzekucji z praw majątkowych, które wskazał (należność od: Fabryki E. S.A. w upadłości, Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych P. S.A.; J. S., R. sp. z o.o.). Obowiązkiem organu było natomiast ustalenie, iż nie jest możliwe zaspokojenie zaległości podatkowej Spółki z jej majątku w jakiejkolwiek części. Skoro Skarżący wskazał wierzytelności przysługujące Spółce, organ bez bezspornego wykazania wymagalności tych wierzytelności i wypłacalności kontrahentów, nie był uprawniony do zaniechania czynności weryfikacyjnych majątku Spółki i próby podjęcia czynności egzekucyjnych w tym zakresie, a w konsekwencji przypisania Skarżącemu odpowiedzialności z art. 116 § 1 O.p. Skarżący podniósł ponadto, że faktycznie nie pełnił funkcji członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych Spółki, a wykładnia art. 116 § 2 O.p. prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania Spółki ograniczona jest jedynie do zaległości podatkowych, których termin płatności upłynął w czasie faktycznego pełnienia obowiązków członka zarządu. Niezasadnie więc ograniczono wykładnię art.108 § 2 pkt 2 lit. b) w związku z art. 116 § 1 O.p. do pojęcia pełnienia funkcji członka zarządu w szerszym zakresie aniżeli chodzi o "faktyczne" pełnienie tej funkcji. Nie zgodził się ze stwierdzeniem DIS, że jego sytuacja zdrowotna w okresie powstania zaległości podatkowych, za które organ orzekł o jego odpowiedzialności, nie może stanowić przesłanki do uwolnienia go z tej odpowiedzialności. 7. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz przez rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stwierdzenie, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, albo z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, powoduje, że Sąd administracyjny uchyla zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Brak opisanych wyżej naruszeń powoduje, że Sąd oddala skargę na zaskarżoną decyzję (art. 151 P.p.s.a.). 3. W rozpoznawanej sprawie zachodzi drugi z wyżej opisanych przypadków. Zdaniem Sądu materiał dowodowy sprawy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazują, że skarga wniesiona przez Skarżącego nie może być uznana za zasadną. 4. Spór w sprawie dotyczył przeniesienia solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z tytułu VAT za grudzień 2009r. na Skarżącego – prezesa zarządu sp. z o.o. – w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p. w związku z art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p.). Niesporne pozostawało natomiast umorzenie przez DIS postępowania w zakresie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką za zaległości podatkowej tej ostatniej w VAT za maj, czerwiec i lipiec 2010r., z uwagi na brak dowodów świadczących o wszczęciu wobec Spółki egzekucji w odniesieniu do ww. zaległości. 5. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez Skarżącego w skardze, prawidłowe było uznanie przez organy podatkowe obu instancji, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów, że w sprawie zaszły zarówno przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 116 § 1 w związku z art. 116 § 2 O.p. do przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w VAT za grudzień 2009r. (sprawowanie funkcji członka zarządu Spółki w okresie, kiedy powstały zaległości podatkowe Spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki), jak również to, że Skarżący nie wykazał, że uwolnił się odpowiedzialności przez wykazanie przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) i pkt 2 O.p. Sąd zauważa po pierwsze, że w świetle dowodów znajdujących się w aktach sprawy, na podstawie których, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a do których to dokumentów w sposób należyty odwołał się DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (odpisy z: aktualnego KRS [...] - stan na 1 kwietnia 2010r. i pełnego Rejestru Przedsiębiorców) wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki od 5 lutego 2008r. do 11 lutego 2011r., a więc zarówno w terminie płatności VAT za grudzień 2009r., jak również w terminie płatności VAT za późniejsze okresy rozliczeniowe (maj, czerwiec i lipiec 2010r. – co do których DIS uznały, że należało umorzyć postępowanie, gdyż nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wobec Spółki). Podatek VAT, w tym za grudzień 2009r., choć wykazany w deklaracjach podatkowych, nie został zapłacony przez Spółkę, w której Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, w terminach płatności ww. podatku, który stał się zaległością podatkową. Tym samym wypełniona została przesłanka z art. 116 § 2 O.p. w związku z art. 116 § 1 O.p., jak prawidłowo przyjęły organy podatkowe obu instancji. Prawidłowe było również wskazanie przez organy podatkowe obu instancji, że przepisy O.p. wskazują jedynie czasowe granice odpowiedzialności członków zarządu i nie mają na celu ograniczenie zakresu odpowiedzialności osób trzecich, które faktycznie pełniły funkcje członka zarządu. Sąd za bezpodstawny uznaje zarzut pominięcia przez DIS opinii biegłych psychiatrów z 30 maja 2012r. (zleconej przez Prokuraturę Rejonową w P.) oraz wskazuje, że organ odniósł się do tego środka dowodowego. Zdaniem Sądu oceny DIS z tego zakresu są trafne i zgodne z treścią art. 191 O.p. Z opinii tej wynika, że Skarżący nie był leczony w 2009r. psychiatrycznie był jedynie konsultowany przez psychologa (k. 135 akt administracyjnych) . Tym samym nie można stwierdzić w sposób jednoznaczny, że stan psychiczny Skarżącego opisany w dniu badania przez biegłych sądowych (30 maja 2012r.) miał odzwierciedlenie w czasie sprawowania przez Skarżącego funkcji prezesa Spółki i w chwili, gdy powstały zaległości podatkowe Spółki w VAT za grudzień 2009r. – czyli w styczniu 2010r. Stwierdzić też należy, że w świetle akt sprawy Skarżącemu nie ograniczono w chwili powstawiana zaległości Spółki w VAT za grudzień 2009r. i w terminie płatności ww. zobowiązań prawa do sprawowania funkcji prezesa zarządu Spółki. Skarżącego nie odwołano też z tego stanowiska, choć był chory w czerwcu 2009r. i przebywał w szpitalu od lipca do września 2009r. Powołanie się więc na sytuację zdrowotna Skarżącego w okresie, kiedy powstały zaległości podatkowe w VAT za grudzień 2009r. (w styczniu 2010r.), za które orzeczono jego odpowiedzialność, nie może stanowić przesłanki uwolnienia się Skarżącego od tej odpowiedzialności. Dodatkowo wskazać też należy, że Skarżący podpisywał dokumenty finansowe Spółki – np. sprawozdanie za rok obrotowy 2009, które wpłynęło do organu podatkowego 2 listopada 2010r. Oznacza to, że Skarżący, jako prezes zarządu Spółki, miał wgląd w sprawy Spółki, a ponadto miał możliwość weryfikacji dokumentów finansowych Spółki. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność faktycznego sprawowania funkcji członka zarządu przez wiceprezesa zarządu Spółki, nie może więc mieć decydującego znaczenia, szczególnie w zestawieniu z okolicznością, że Skarżący zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Spółki dopiero 11 lutego 2011r. W ocenie Sądu – wbrew stanowisku Skarżącego zawartemu w skardze – z dokumentów znajdujących się w aktach, jak również z twierdzeń prezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że DIS prawidłowo przyjął, że wobec zaległości podatkowych Spółki w VAT za grudzień 2009r. doszło do prawidłowego zastosowania przepisów art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 O.p. w związku z art. 116 § 1 O.p. Przed wszczęciem bowiem postępowania (1 kwietnia 2014r.) w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w VAT za ww. okres doszło bowiem do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. Tytuł wykonawczy dotyczący VAT za grudzień 2009r. doręczono Spółce 3 marca 2010r. Stosownie zatem do treści art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz.1954 ze zm.) wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wskazać też należy, że powstanie zaległości podatkowej Spółki w VAT za grudzień 2009r. wiązało się z upływem terminu płatności tego podatku – 25 stycznia 2010r. i nic nie stało na przeszkodzie, żeby Skarżący, jako reprezentant Spółki podjął kroki mające na celu uregulowanie ww. zaległości do czasu pełnienia funkcji prezesa zarządu – do 11 lutego 2011r. Już w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego (3 marca 2010r.) możliwe było wskazanie przez Skarżącego należności Spółki, z których egzekucja byłaby możliwa, z akt sprawy okoliczności te jednak nie wynikają. Sąd zwraca również uwagę na prawidłowość stanowiska DIS, co do wykazania przesłanki bezskuteczności egzekucji administracyjnej, prowadzonej w odniesieniu do ww. zaległości w VAT za grudzień 2009r. od marca 2010r. Zajęcie rachunków bankowych Spółki nie doprowadziło do wyegzekwowania ww. zaległości podatkowej, gdyż rachunki bankowe albo były zablokowane albo nie było na nich środków. Dodatkowo z protokołu o stanie majątkowym wynika, że Spółka nie posiada majątku nieruchomego. Potwierdzają to również zapytania skierowane do: Departamentu Centralnych Ewidencji Państwowych MSWiA w sprawie zarejestrowanych na Spółkę pojazdów, oraz do Krajowego Rejestru Ksiąg Wieczystych i Krajowego Rejestru Sądowego w celu ustalenia nieruchomości Spółki. Sąd zauważa równie, że wprawdzie do protokołu o stanie majątkowym Spółki załączono: wykazy wystawionych przez Spółkę faktur niezapłaconych przez kontrahentów, wezwanie o zapłatę w postępowaniu nakazowym wystosowane do spółki jawnej Serwis R. i H. oraz księgę inwentarzową, nie doprowadziło to jednak do skutecznego wyegzekwowania ww. zaległości podatkowych. Serwis R. i H. Sp. J. poinformowała, że posiada fakturę wystawioną przez Spółkę, ale je odroczony termin płatności nie upłynął jeszcze. J. Sp. z o.o. zobowiązała się do przekazania 5 marca 2010r. na konto NUS w P. 8.977,11 zł z posiadanego wobec Spółki zobowiązania. Również P. S.A. poinformowała, iż posiadane wobec Spółki zobowiązanie - 1.082,52 zł przekaże NUS w P. 1 marca 2010r. i poinformowała, że posiada należną Spółce wierzytelność, ale nie jest ona wymagalna (25.851,01 zł), gdyż są to kaucji gwarancyjne, które mogą zostać zwrócone, o ile nie zostaną wykorzystane na usunięcie wad i usterek, zgodnie z zawartymi umowami. Fabryka [...] S. S.A., Międzynarodowe Targi [...]Sp. z o.o., Hutnicze Przedsiębiorstwo Remontowe H. Sp. z o.o. poinformowały, iż nie posiadają zobowiązań wobec Spółki. Egzekucję administracyjną dotyczącą należności podatkowych prowadzono wobec Spółki od 2010r., a zajęcia rachunków bankowych, zawiadomieniami z 16 listopada 2010r. do innych zaległości Spółki okazało się nieskuteczne. Z banków: [...] S.A., [...] S.A., [...] , Bank[...], [...] Bank S.A. uzyskano negatywne odpowiedzi, co do możliwości wyegzekwowania ww. należności. NUS podjął też dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia majątku Spółki, z których wynika, iż Spółka posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek na FUS za listopad i grudzień 2008r., kwiecień i maj 2009r., od sierpnia 2009r. do października 2010r., za styczeń 2011r. – łącznie 182.723,11 zł z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi; nieopłaconych składek na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego od sierpnia 2009r. do października 2010r., za styczeń 2011r. - łącznie 50.194,61 zł z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za sierpień 2008r., listopad i grudzień 2008r., kwiecień i maj 2009r., od sierpnia 2009r.do października 2010r., za styczeń 2011r. - łącznie 17.978,47 zł z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi. Zdaniem Sądu wskazanie zatem przez organy podatkowe, że w sprawie wystąpiła bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki – jako kolejna i niezbędną przesłanka pozytywna z art. 116 § 1 O.p. - do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego – została więc wykazane. Wskazać też należy, że egzekucja prowadzone przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym W., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. [...] Wydział Cywilny z [...] grudnia 2012r., która wcześniej należała do właściwości NUS, nie przyniosła efektów. Komornika sądowego umorzył bowiem postępowanie egzekucyjne wobec Spółki postanowieniem 28 stycznia 2014r. Warto też wskazać, że nawet ujawnienie po umorzeniu postępowania egzekucyjnego majątku zobowiązanego i teoretyczna możliwość wystawienia w związku z tym nowego tytułu egzekucyjnego nie mogłoby w sprawie przynieść efektu w postaci skutecznej egzekucji. Spółka została bowiem, zgodnie z zapisem w Krajowym Rejestrze Sądowym rozwiązana na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w W. sygn. akt [...]- 9 kwietnia 2014r. - co tym samym uniemożliwiło prowadzenie egzekucji administracyjnej, nawet jeśli Skarżący po tej dacie wskazywałby należności, które w jego ocenie przysługiwałyby nie istniejącej już Spółce. Wskazanie zatem przez Skarżącego dopiero w pierwotnym odwołaniu z 16 lipca 2014r. (k. 200 akt administracyjnych), jak i później w wyjaśnieniach z 2 czerwca 2014r., jak również w piśmie z 24 października 2014r. i w odwołaniu z 10 kwietnia 2015r. należności, które miałyby przysługiwać nieistniejącej już Spółce od jej wierzycieli, nie mogło uwolnić Skarżącego od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 116 § 1 O.p. Należy zauważyć, że Skarżący w toku całego postępowania podatkowego, jak wynika z akt administracyjnych, miał zapewniony czynny udział, a ponadto w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, nie wskazał ww. należności, z który przeprowadzenie egzekucji byłoby możliwe, a w szczególności należności z tytułu wypowiedzenia umowy o pracę J.S. 30 kwietnia 2010r. ze skutkiem natychmiastowym (15.983 zł), które Skarżący ujawnił już po wykreśleniu Spółki z KRS. Zgodzić należy się DIS, że nieistnienie podatnika - Spółki kapitałowej – przesądza nie tylko o tym, że nie ma już prawnej i faktycznej możliwości wszczęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego, ale również o tym, że rozwiązana spółka nie może mieć jakiegokolwiek majątku, a więc też majątku zdolnego zaspokoić zobowiązania publicznoprawne. Wobec Spółki nieistniejącej nie można uruchomić postępowania egzekucyjnego, które w drodze przymusu ma na celu wyegzekwowania należności podatkowe należne Skarbowi Państwa. Nie sposób w związku z tym uznać, że w toku postępowania prowadzone wobec Skarżącego zaniechano weryfikacji podanych przez niego informacji, z których wynikało, że Spółce przysługiwały należność od: a) Fabryki Elektrofiltrów E. S.A. w upadłości - 176.633,80 zł, b) J. S. - 15.983,20 zł, c) R. Poland sp. z o.o. - 19.773,33 zł, z których z nadwyżką zaspokojono by zaległość podatkową w VAT za grudzień 2009r. Dodatkowo DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśnił, mając na względzie zarówno treść art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak również przepis art. 191 O.p., że wierzyciele Spółki wskazywali, że albo należności są niewymagalne, albo nie przysługują Spółce, a te należności, które zostały przez wierzycieli uznane nie wystarczyły na pokrycie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części (s. 15-17 zaskarżonej decyzji). Sąd uznaje również, że prawidłowe było powołanie się przez DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na poglądy Sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający sprawę ze skargi Skarżącego w pełni podziela, że możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe jest możliwa, ale wyłącznie w przypadku, gdy wskaże on mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Chodzi zatem o wskazanie mienia faktycznie istniejącego w chwili jego wskazania, z którego egzekucja rzeczywiście będzie możliwa (por: wyroki WSA w: Warszawie z 20 września 2006r. sygn. akt III SA/Wa 3277/05; Gliwicach z 26 czerwca 2008r. sygn. akt III SA/Gl 430/08; Rzeszowie z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Rz 121/11; Gorzowie Wielkopolskim z 6 października 2009r. sygn. akt I SA/Go 283/09 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Mienie to powinno być zatem nie tylko kompletne, realne i dostępne do natychmiastowego wyegzekwowania, ale przede wszystkim powinno mieć wiarygodną i nie budzącą wątpliwości wartość pieniężną, z której efektywnie przeprowadzona egzekucja umożliwi w znacznej części zaspokojenie powstałych zaległości podatkowych. Również zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego do uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 2 O.p. nie jest wystarczające wskazanie mienia w postaci przysługujących spółce wierzytelności wobec kontrahentów, lecz konieczne jest wykazanie, że są one wymagalne, a dłużnicy wypłacalni (wyrok SN z 5 października 2007r. sygn. akt II UK 40/07). W sprawie, jak prawidłowo wyjaśnił DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie miało to miejsca. Sąd zauważa również, odnosząc się do zarzutów skargi oraz ocen DIS wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie zaszły przesłanki egzoneracyjne wskazane w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a), b) i pkt 2 O.p., że stanowisko z tego zakresu należało uznać za prawidłowe, a zarzuty za bezzasadne. Organ podatkowy analizował w tym zakresie całokształt okoliczności faktycznych sprawy, badając, w jakim okresie Spółka, w której Skarżący pełnił funkcję prezesa nie regulowała swoich należności zarówno wobec Skarbu Państwa, jak również innych wierzycieli. Z akt sprawy wynika, że Spółka zaprzestała regulować swoje zobowiązania (podatki) na rzecz Skarbu Państwa od 2009r. a stan jej niewypłacalności wystąpił w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki. Najstarsze nieuregulowane zobowiązania Spółki wobec ZUS dotyczą listopada 2008r., a z rachunku zysków i strat od 1 stycznia do 31 grudnia 2009r. wynika, iż Spółka poniosła stratę na działalności podstawowej - ze sprzedaży - 116.414,12 zł, a strata netto (bilansowa) wyniosła 116.649,41 zł. Z informacji NUS w P. z 19 lutego 2010r. wynika, iż w 2009r. Spółka zbywała majątek: sprzedała 7 kwietnia 2009r. suwnicę 5F za 14.640 zł; sprzedała też prawo użytkowania wieczystego gruntu KW [...] za 938.000 zł. Skarżący natomiast, w chwili gdy była prowadzona egzekucja wobec Spółki, jak również w chwili, gdy istniała Spółka nie wskazał, o czym mowa wyżej - jak trafnie przyjął DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - kompletnego, realnego i dostępnego mienia Spółki o znacznej wartości, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie egzekucji, tak aby ww. zaległości podatkowych w VAT za grudzień 2009r. w znacznej części zostały zaspokojone. Pierwotna wysokość ww. zaległości wynosiła 16.990,60 zł, a wraz z odsetkami stanowiła 27.580,60 zł. Zdaniem Sądu skoro Skarżący podjął działania zmierzające do wykazania mienia w wyjaśnieniach z 2 czerwca 2014r., natomiast Spółka została rozwiązana 9 kwietnia 2014r. już z tego powodu nie można uznać, że podjęte przez niego działania zbliżyły go do wykazania jakiegokolwiek mienia Spółki, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Spółka już bowiem od 9 kwietnia 2014r. przestała istnieć i niemożliwe było wszczęcie wobec niej egzekucji administracyjnej, a tym bardziej jej prowadzenie. Bezskuteczne i nie wyłączające odpowiedzialności solidarnej odpowiedzialności, w świetle art. 116 § 1 pkt 2 O.p., było więc wskazywanie przez Skarżącego mienia nieistniejącej Spółki - po niespełna 2 miesiącach od jej rozwiązania. Zdaniem Sądu DIS również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił, że aby uznać, że Skarżący uwolnił się od odpowiedzialności na mocy ww. przepis art. 116 § 1 i 2 O.p. konieczne jest wykazanie należytej staranności w działaniu zmierzającym do wszczęcia postępowania upadłościowego w celu ochrony wierzycieli. Z materiału dowodowego sprawy wynika natomiast, że z wnioskiem o ogłoszenie upadłości należało wystąpić dużo wcześniej niż 7 lutego 2011r. (złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej majątku Spółki, która zaprzestała regulowania zobowiązań względem budżetu Państwa już w listopadzie 2008r.). Na uwzględnienie nie mógł więc zasługiwać zarzut Skarżącego w tym zakresie. Zdaniem Sądu logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym były też oceny DIS, że powoływanie się przez Skarżącego na chorobę, która wystąpiła w 2009r. nie uzasadniało przyjęcia, że Skarżący nie był zobowiązany do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki 11 stycznia 2010r., a tym samym, że mógł uwolnić się od zarzut braku winy niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie i tym samym nie ponosi odpowiedzialności za długi podatkowe Spółki wobec Skarbu Państwa, z powodu złego stanu zdrowia i braku fizycznych możliwości monitorowania stanu finansów Spółki. Przedstawiona w postępowaniu odwoławczym dokumentacja o stanie zdrowia Skarżącego, w tym pobyt w szpitalu w lipcu 2009r., przebyte badania nie uniemożliwiały mu wykonywanie obowiązków członka zarządu w okresie późniejszym, czyli w 2010r. Prawidłowa i zgodna z art. 191 O.p. była również ocena DIS wyrażona w zaskarżonej decyzji, że skoro najstarszą zaległością Spółki było zobowiązanie podatkowe w VAT za listopad 2009r., następne zaległości dotyczyły grudnia 2009r. oraz maja, czerwca i lipca 2010r. (z terminem płatności od 28 grudnia 2009r. do 25 sierpnia 2010r.), Skarżący powinien zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości na początku 2010r. - 11 stycznia 2010r. Późniejsze jego zgłoszenie nie spełniło zatem – jak trafnie przyjął DIS - wymogu zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 O.p. Rację miał też DIS, że złożenie przez Skarżącego dopiero 8 lutego 2011r. wniosku o ogłoszenie upadłości było mocno spóźnione i nieskuteczne. Warto też zauważyć, że Sąd, do którego Skarżący złożył ww. wniosek nie wszczął postępowania upadłościowego. 6. Zdaniem Sądu w świetle całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, które wynikały z dowodów zgromadzonych zgodne z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), jak również ocenionych stosownie do zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) należało zatem przyjąć, że w sprawie zaszły pozytywne przesłanki do przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, które przerodziły się w zaległości podatkowe, w chwili, gdy Skarżący sprawował funkcję prezesa zarządu Spółki, a nie wystąpiły przesłanki, które pozwoliłyby na przyjęcie, że Skarżący tej odpowiedzialności nie ponosi (art. 116 § 1 i 2 O.p.) - egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, a Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki od powstania ww. zaległości z VAT za grudzień 2009r. i nie wykazał, iż niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy, nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie ww. zaległości w znacznej części. Na uwzględnienie nie zasługiwały więc podniesione w skardze zarzuty. 7. Sąd mając powyższe okoliczności na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a.