III SA/Wa 429/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2021 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Prezydent W. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "prezydent") określił W. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca", "strona", "spółka") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca 2013 r. do sierpnia 2017 roku w wysokości 2.230 zł miesięcznie, za miesiące od września 2017 do maja 2018 w wysokości 2.356 zł miesięcznie, a od czerwca 2018 w wysokości 2.356 zł miesięcznie. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO"). Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. prezydent orzekł o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z [...] czerwca 2018 r., w części określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia 2015 roku do 31 grudnia 2015 w wysokości 26.760 zł. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie zarzucając naruszenie art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "ordynacja podatkowa") przez nadanie rygoru w stosunku do należności, co do których jest brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Postanowieniem datowanym (zapewne omyłkowo) [...] grudnia 2019 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że organ pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcie na art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, wskazując, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Decyzją objęto należność za okres od lipca 2013 roku. Z uwagi na okres przedawnienia wynoszący 5 lat od końca roku, zobowiązanie w części obejmującej 2014 rok ulegało przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2019 r. Zatem w świetle powyższego, w dacie wydawania postanowienia nakładającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2018 r. w części określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2014 w wysokości łącznej 26.760 zł, było zasadne – wskazał organ odwoławczy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu 21 października 2019 r., zatem okres od upływu terminu przedawnienia zobowiązania za 2014 rok był krótszy niż 3 miesiące. Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia, ze zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, SKO w pełni podzieliło pogląd zaprezentowany w zaskarżonym orzeczeniu. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji zasadnie twierdzi, że w zaistniałym stanie faktycznym istnieje uzasadniona obawa, że spółka nie wykona zobowiązania w sposób dobrowolny,. Spółka wniosła odwołanie od decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, w którym kwestionuje wysokość zobowiązania. Zatem już z samego faktu wniesienia odwołania można stwierdzić, że nie będzie chciała dokonać zapłaty zobowiązania przed terminem, w którym decyzja ustalająca to zobowiązanie stanie się ostateczna. Spółka nie dokonała również wpłaty choćby części zobowiązań określonych decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., zatem również powyższe przemawia za tym, że zobowiązania ustalone powyższą decyzją nie zostaną zapłacone dobrowolnie. Jak zasadnie wskazał organ pierwszej instancji – stwierdził organ odwoławczy - w przypadku zastosowania art. 239 b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, organ ma uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W ocenie SKO okoliczność ta została uprawdopodobniona. Odnosząc się natomiast do argumentu zawartego w zażaleniu, że sprawa zainicjowana odwołaniem od decyzji nie została rozpoznana w ustawowych terminach, SKO zwróciło uwagę, że strona nie wnosiła żadnych pism, w których zawierałyby się wnioski o rozpoznanie odwołania. Brak aktywności strony odwołującej się w tym zakresie może natomiast świadczyć o chęci przedłużania postępowania i w konsekwencji uniknięciu zapłaty wynikającego z decyzji zobowiązania. Pismem z dnia 15 stycznia 2021 r. strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie organu odwoławczego, zaskarżając je w całości. Spółka zarzuciła SKO wydanie postanowienia z naruszeniem art. 239b § 2 w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, polegającym na przyjęciu, że do ziszczenia się przesłanki, o której mowa w art. 239b § 2 ordynacji podatkowej tj. uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, wystarczające jest ustalenie, że (i) strona nie uregulowała zobowiązania i jednocześnie (ii) wniosła odwołanie od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a także, że (iii) termin przedawnienia należności podatkowych jest krótszy niż 3 miesiące, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że ustalenie takie może być wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 ordynacji podatkowej jedynie wówczas, gdy spodziewany czas przeprowadzenia postępowania odwoławczego z zachowaniem terminów, o których mowa wart. 139 § 3 ordynacji podatkowej przekracza okres pozostały do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W konsekwencji, zdaniem strony, organ nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, a zatem nie powinien był wydać postanowienia. Gdyby organ nie uchybił wskazanemu wyżej przepisowi, doszedłby do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki niezbędne do uznania, że doszło do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, co w konsekwencji spowodowałoby, że postanowienie organu drugiej instancji, ani ostanowienie organu pierwszej instancji nie zostałyby wydane. Ze względu na opisane wyżej uchybienia, spółka wniosła o uchylenie obu postanowień w całości i umorzenie postępowania. Ponadto skarżąca zrzekła się rozprawy oraz wniosła o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania od SKO na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, w przedstawionych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to odpowiada prawu, a skarga jest bezzasadna. Zaznaczyć jednak należy, że sąd dostrzega błędy zaskarżonego postanowienia, takie jak wskazanie jego błędnej daty tj. roku 2019, zamiast 2020, czy wskazanie w jego uzasadnieniu, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane [...] października 2019 roku (zamiast [...] listopada 2020 roku) i dotyczyło zobowiązania za 2014 rok (zamiast 2015 roku). Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy i w myśl treści art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ppsa, nie może stanowić przyczyny uchylenia decyzji. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag natury ogólnej na temat instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Co do zasady, zgodnie z treścią art. 239a ordynacji podatkowej, podatnik ma obowiązek wykonania dopiero ostatecznej decyzji podatkowej, ma więc prawo oczekiwać z zapłatą podatku do doręczenia mu takiej decyzji. Jednak prawo to może zostać ograniczone przez nadanie nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Prawne przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej określone zostały w art. 239b § 1 i 2 ordynacji podatkowej, przy czym z pkt 4 § 1 tego artykułu wynika, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, zaś stosownie do § 2 tego artykułu przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Użyte w art. 239b § 2 sformułowanie "(...) jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane" nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami postępowania podatkowego dowodów, a jedynie uzasadnienia prawdopodobieństwa niewykonania decyzji podatkowych przez podatników. Z brzmienia art. 239b § 1 i § 2 ordynacji podatkowej należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności dzielą się na dwie kategorie: po pierwsze – związane z sytuacją majątkową podatnika; po drugie – z upływem terminu przedawnienia. Przesłanki należące do grupy pierwszej zostały określone w art. 239b § 1 pkt 1, 2, i 3 oraz w art. 239b § 2 ordynacji podatkowej. Przesłanki należące do grupy drugiej zawarte są w art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 ordynacji podatkowej mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem sądu, wobec treści przytoczonego przepisu art. 239b § 1 i § 2 ordynacji podatkowej, musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 ordynacji podatkowej, przy czym, w przypadku tych przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 ordynacji podatkowej organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 ordynacji podatkowej wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. Reasumując powyższe, uzasadniona staje się teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 ordynacji oraz w § 2 art. 239b ordynacji podatkowej; warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 ordynacji podatkowej jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 ordynacji podatkowej). Organ ustala zatem, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239b § 1 ordynacji podatkowej daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W kontekście przesłanki art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ordynacji podatkowej wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Uprawdopodobnienie jest bowiem surogatem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Sprowadza się zaś do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym. Stąd też przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania (art. 239b § 2 ordynacji podatkowej) nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Powyższą przesłankę z art. 239 § 2 ordynacji podatkowej trzeba jednak szczególnie wykładać w kontekście przyczyny z art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, tj. gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, co zostanie wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia. W niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że w dacie wydawania postanowienia prezydenta [...] listopada 2020 roku okres do upływu terminu przedawnienia części zobowiązania spółki określonego w decyzji [...] czerwca 2018 roku, niewątpliwie był krótszy niż 3 miesiące. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia do 31 grudnia 2015 roku ulegał przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 roku. Zatem nie ulega wątpliwości, że w dacie wydania ww. postanowienia z 2 listopada 2020 roku okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zaszła więc przesłanka nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazana w art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. Ziszczenie tej przesłanki pozostaje w zasadzie poza sporem w niniejszej sprawie. Sporne jest natomiast, czy zaszła druga konieczna do tego przesłanka, wskazana w § 2 tego przepisu, tj. czy uprawdopodobnione zostało, że zobowiązanie nie zostanie wykonane w razie braku nadania rygoru. W orzecznictwie sądowym wskazuje się już zgodnie, że jeżeli organ podatkowy powołuje się na art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, to chcąc wypełnić warunek wynikający z art. 239b § 2 tej ustawy, powinien wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia. Taką okolicznością może być między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności (vide np. wyroki NSA o sygn. II FSK 2903/13, II FSK 868/14, II FSK 3188/16). Choć więc art. 239b § 2 ordynacji podatkowej odnosi się nominalnie do wszystkich przesłanek z § 1, to jednak de facto dotyczy on przede wszystkim przesłanek z punktów 1 – 3 art. 239b § 1. Taki pogląd nie przeczy zakazowi wykładni per non est, gdyż krótszy niż 3 miesiące okres przedawnienia sam w sobie uzasadnia w znacznym stopniu obawę niewykonania zobowiązania. W ocenie sądu, podnoszona w skardze okoliczność, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione 2,5 roku przed upływem terminu przedawnienia – wbrew stanowisku skarżącej – świadczy o zasadności nadania rygoru decyzji prezydenta. Pomimo bowiem, że odwołanie zostało wniesione we wskazanym okresie, nie zostało rozpoznane do dnia wydania postanowienia z [...] listopada 2020 roku. Co więcej – z treści skargi wynika – że nie zostało ono rozpoznane po upływie terminu przedawnienia (skarga została bowiem wniesiona 15 stycznia 2021 roku). Powyższe potwierdza notoryjnie znaną okoliczność, że SKO w W. nie zawsze dochowuje terminów z art. 139 ordynacji podatkowej. W powyższych okolicznościach uznać należy, że obiektywnie istniało prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez skarżącą, gdyby decyzji prezydenta nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. W przedstawionych okolicznościach niniejszej sprawy w pełni aktualne jest poniższe stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2021 r. (sygn. akt II FSK 2936/18), które sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje za własne. W ślad za poglądem zaprezentowanym w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. z 13 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1649/14; z 16 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2882/15; z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3569/15), że w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą, tj. ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., zwracano uwagę, że art. 239b § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej jest związany z sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stał się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. Podkreślano także, że art. 239b § 2 ordynacji podatkowej jest jednym z przepisów kluczowych. To swoistego rodzaju przepis wymagający indywidualizacji postępowania w zakresie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności (zob. druk sejmu VI kadencji nr 951, http:orka.sejm.gov.pl). Regulację zawartą w art. 239b ordynacji podatkowej należy również rozpatrywać w perspektywie art. 84 Konstytucji RP, ustanawiającego powszechny obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, a także art. 217 Konstytucji RP, który ustanawia władztwo finansowe państwa (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., P 26/10, OTK-A 2011, Nr 5, poz. 43). Tym samym nie można zaakceptować takiej wykładni, zgodnie z którą nie zostają spełnione przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy do upływu terminu przedawnienia pozostał okres zbliżony do terminu wydania decyzji przez organ odwoławczy, zaś realia sprawy wskazują na prawdopodobieństwo, że np. organ odwoławczy nie zdoła rozpoznać wniesionego przez stronę odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niepotwierdzenia się stawianych skardze zarzutów, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.