III SA/Wa 539/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: NUS) prowadzi wobec majątku G.K. (dalej: Skarżący, Strona) postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z [...] sierpnia 2022 r. Nr [...], [...] oraz [...] w zakresie należności z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec-październik 2019 r. oraz za czerwiec 2022 r. w łącznej kwocie należności głównej 213.427,50 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 35.545,50 zł. Tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie korekt deklaracji VAT za okres 6-10/2019 r. oraz deklaracji pierwotnej VAT za czerwiec 2022 r. 1.1. Zawiadomieniami z 3 września 2022 r. nr [...], [...] oraz [...] NUS dokonał zajęć rachunków bankowych Strony w [...] S.A., [...] S.A. oraz [...] S.A. Zawiadomienia doręczono Stronie wraz z odpisami tytułów wykonawczych [...] września 2022 r. Zajęcie egzekucyjne zostało w całości zrealizowane przez [...] 12 września 2022 r. 1.2. Strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) 13 września 2022 r. złożyła pismo zatytułowane "Zawiadomienie na Naczelnika US w P. skarga, zażalenie i sprzeciw na czynności egzekucyjne". W treści Strona podniosła m.in. zarzut nieistnienia obowiązku dochodzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. 1.3. NUS zakwalifikował powyższe pismo jako zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych i postanowieniem z [...] września 2022 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. 1.4. Pismem z 25 września 2022 Strona wniosła pismo zatytułowane "Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej", w którym podniosła brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, brak wymagalności obowiązku podatkowego oraz brak istnienia obowiązku po stronie Skarżącego. Wystąpienie to zostało uznane przez NUS jako uzupełnienie zarzutów zgłoszonych w piśmie z 13 września 2022 r. 1.5. Postanowieniem z [...] października 2022 r. nr [...] oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z [...] sierpnia 2022 r. 2. Po rozpoznaniu zażalenia Strony postanowieniem z [...] grudnia 2022 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] października 2022 r. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi Strony w trybie zastępczym 29 grudnia 2022 r. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem: - art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm.; dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813 ze zm.; dalej: uKAS) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek płatności zaległości podatkowej wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 złożonej przez Skarżącego zaktualizował się pomimo braku zawiadomienia Urzędu Celno-Skarbowego o złożonych korektach i braku zatwierdzenia złożonych korekt deklaracji VAT-7 przez NUS; - art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 15 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i stwierdzenie, że Skarżącemu skutecznie doręczono upomnienie, podczas gdy Skarżący w tym czasie przebywał poza adresem do doręczeń a następnie na urlopie poza granicami kraju; - art.83 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 uKAS poprzez błędną wykładnię i częściowe pominięcie przepisów uKAS określających obowiązek powiadomienia organu kontroli celno-skarbowej o dokładnej wysokości złożonych korekt a następnie potwierdzenia przez organ kontrolujący poprawności złożonych korekt; - art. 146 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie prawidłowości doręczenia Skarżącemu upomnienia; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji mimo, że zachodziły przesłanki do jego uchylenia. 3.1. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 4. Skarga jest niezasadna. 4.1. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 4.2. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2292, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. 4.3. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). 4.4. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. 4.5. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. 4.6. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie DIAS z [...] grudnia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z [...] października 2022 r. oddalające zarzuty Strony w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z [...] sierpnia 2022 r. opisanych w pkt 1 niniejszego uzasadnienia. 4.7. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. 4.8. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. 4.9. Zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. 4.10. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. np. wyrok NSA z 29 marca 2022 r., III FSK 546/21). W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest więc wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. 4.11. W niniejszym postępowaniu wniesione zarzuty do postępowania egzekucyjnego Strona opiera na dwóch podstawach. Po pierwsze podnosi zarzut prowadzenia egzekucji pomimo uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.). Po drugie Skarżący podnosi, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem egzekucji jest obowiązek, który nie jest wymagalny (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a.), ze względu na bezpodstawne pominięcie obowiązków nałożonych na organy podatkowe przepisami uKAS w zakresie doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 83 ust. 2 uKAS. 4.12. Odnosząc się do zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. 4.13. Należy przypomnieć, że uprzednie doręczenie zobowiązanemu upomnienia (jeżeli jest wymagane) stanowi ustawowy wymóg zgodnego z prawem prowadzenia egzekucji administracyjnej. Brak w tym zakresie stanowi jedną z ustawowych przesłanek zarzutu do postępowania egzekucyjnego (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.). 4.14. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje upomnienie NUS z 29 lipca 2022 r. nr [...], w treści którego zawarto m.in. wezwanie do uregulowania należności w podatku od towarów i usług za czerwiec-października 2019 r. w kwotach objętych tytułami wykonawczymi z [...] sierpnia 2022 r. [k.84 akt administracyjnych]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienie odebrał Skarżący osobiście 12 sierpnia 2022 r., potwierdzając to własnoręcznym podpisem [k. 83 akt administracyjnych]. 4.15. Skarżący w ramach podniesionego zarzutu podnosi, że znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru przeczy stanowi faktycznemu, bowiem Skarżący nie odebrał upomnienia w dniu 12 sierpnia 2022 r. W ocenie Strony świadczyć ma o tym fakt "przebywania przez Skarżącego w podróży służbowej" oraz fakt, iż "nie upoważnił pracowników do odbioru korespondencji" [s. 8 uzasadnienia skargi]. W petitum skargi Skarżący formułując zarzut naruszenia art. 33 § 2 u.p.e.a. stwierdza ponadto, iż następnie przebywał na urlopie poza granicami kraju [s. 2 skargi]. Skarżący formułując ww. zarzuty i przedstawiając stanowisko przeciwne do wynikającego z dokumentów załączonych do akt sprawy nie przedstawił dodatkowych dowodów wspierających jego stanowisko. W tej sytuacji, należy przypomnieć, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości. 4.16. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy były uprawnione do uznania, że załączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru – zawierające wszystkie wymagane dane – potwierdza odbiór przez Skarżącego upomnienia. W konsekwencji za nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 17 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącego w sprawie nie zachodziły przesłanki do prowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego, bowiem fakt prawidłowego doręczenia Skarżącemu upomnienia potwierdzony jest dokumentem znajdującym się w aktach sprawy. 4.17. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a.). W ocenie Strony samo złożenie przez Skarżącego korekty deklaracji VAT-7 nie oznaczało wymagalności wynikającego z takich korekt obowiązku. Skarżący twierdzi, że konieczne było uprzednie potwierdzenie prawidłowości złożonych korekt oraz zawiadomienie organu kontroli celno-skarbowej o fakcie złożenia takich deklaracji. Zdaniem Skarżącego pominięcie obowiązków informacyjnych (w zakresie doręczenia zawiadomienia o uwzględnieniu korekty deklaracji) nałożonych na organy przepisami uKAS powoduje, że w rozpatrywanej sprawie obowiązek nie był wymagalny a tym samym nie mógł być przedmiotem prawidłowo prowadzonej egzekucji z majątku Skarżącego. 4.17. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 82 ust. 3 uKAS w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli, kontrolowany może skorygować w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową uprzednio złożoną deklarację podatkową. Korekta deklaracji złożona po upływie tego terminu, a przed doręczeniem postanowienia, o którym mowa w art. 83 ust. 3 uKAS nie wywołuje skutków prawnych. 4.18. Natomiast stosownie do art. 83 ust. 1 uKAS w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe, jeżeli: 1) kontrolowany nie złożył korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3, albo 2) organ nie uwzględnił złożonej korekty deklaracji, albo 3) organ uwzględnił złożoną korektę deklaracji i istnieją przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług lub istnieją przesłanki do określenia kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 4.19 Zgodnie z art. 83 ust. 2 uKAS w przypadku gdy organ uwzględnił złożoną przez kontrolowanego korektę deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3, kontrolowanemu doręcza się zawiadomienie o uwzględnieniu korekty deklaracji. Zawiadomienie o uwzględnieniu korekty deklaracji przesyła się do właściwego dla kontrolowanego naczelnika urzędu skarbowego. 4.20. Forsowana przez Skarżącego wykładnia powyższych przepisów uKAS nie może zostać podzielona. Strona wywodzi, że przepis art. 83 ust. 2 uKAS ustanawia formalną przesłankę uznania prawidłowości złożonej korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3 uKAS. Inaczej mówiąc w ocenie Strony, spełnienie obowiązku informacyjnego określonego w art. 83 ust. uKAS poprzez przesłanie zawiadomienia o uwzględnieniu korekty deklaracji (zarówno kontrolowanemu jak i właściwemu dla kontrolowanego naczelnikowi urzędu skarbowego) jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że złożone przez Skarżącego korekty deklaracji podatkowych były prawidłowe i dopiero wówczas organ może przystąpić do egzekucji obowiązku podatkowego wynikającego ze skorygowanej deklaracji (jako wymagalnego) za poszczególne okresy rozliczeniowe 2019 r. 4.21. W stanie faktycznym sprawy nie było sporu, że Skarżący złożył korekty deklaracji w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2019 r. w terminie określonym w art. 82 ust. 3 uKAS. Nie jest również kwestionowane, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 83 ust. 2 uKAS zostało wydane przez organ celno-skarbowy 13 września 2022 r. oraz, że zostało przesłane właściwemu dla zobowiązanego Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skarżący kwestionuje natomiast, że moment wydania tego zawiadomienia ma wpływ na wymagalność obowiązku objętego aktami wykonawczymi z 25 sierpnia 2022 r. 4.22. W ocenie Sądu dochowanie terminu określonego w art. 82 ust. 3 uKAS jest jedynym warunkiem skuteczności korekty (zob. np. wyrok NSA z 1 lipca 2022 r., I FSK 768/22). Wysokość zobowiązania podatkowego wynika z deklaracji (w tym skorygowanej) lub z decyzji, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1, §2, §3 i § 3a O.p. W sytuacji, w której Skarżący złożył w ustawowym terminie (a więc skutecznie, czego nie kwestionuje) korektę deklaracji, to – bez względu na sposób kontroli jej zasadności – dopiero wydanie decyzji podatkowej zastąpi samorozliczenie. 4.23. W rozpatrywanej sprawie organy nie zakwestionowały prawidłowości złożonych skutecznie przez Skarżącego korekt deklaracji podatkowych, a w konsekwencji w sprawie nie zachodziła konieczność przekształcenia kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe w celu ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości (art. 83 ust. 1 uKAS w zw. z art. 83 ust. 3 uKAS). W takiej sytuacji, obowiązek informacyjny organu wynikający z ww. przepisów uKAS ma charakter wtórny, jedynie potwierdzający skuteczne skorygowanie przez podatnika uprzednio złożonej deklaracji w podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu fakt realizacji takich obowiązków informacyjnych – jako nie stanowiących ustawowej przesłanki skuteczności złożonej deklaracji - nie miał wpływu na wymagalność obowiązku wynikającego z prawidłowo skorygowanej przez Skarżącego deklaracji VAT-7. Skutki doręczenia zawiadomienia o uwzględnieniu korekt deklaracji wydanego na podstawie art. 83 ust. 2 uKAS (tj. złożenie korekt deklaracji po zakończeniu kontroli celno-skarbowej) należy odróżnić od skutków doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 62 ust. 4b uKAS (tj. złożenia korekt deklaracji w trakcie prowadzonej kontroli celno-skarbowej). W tym ostatnim przypadku (który nie wystąpił w rozpatrywanej sprawie) doręczenie zawiadomienia wydanego na podstawie art. 62 uKAS jest istotne dla ustalenia chwili zakończenia kontroli celno-skarbowej (art. 62 ust. 4c uKAS). Skarżąca podnosząc w skardze (oraz na etapie postępowania administracyjnego zarzut naruszenia wynikającego z przepisów uKAS "niezwłocznego" poinformowania organów kontroli celno-skarbowej o prawidłowości złożonych korekt deklaracji, powiązała ten zarzut właśnie z brzmieniem art. 64 uKAS, który – jak wyżej wskazano – w rozpatrywanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania. 4.24. Rekapitulując powyższe wywody, w ocenie Sądu w okolicznościach rozpatrywanej sprawy organy były uprawnione do uznania, że nie w sprawie nie zachodzi zarzucana wadliwość postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. 4.25. Odnosząc się do powołanej w skardze okoliczności równoległego prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego należy wskazać, że pomimo złożenia przez Skarżącego stosownego wniosku w dniu 25 lipca 2022 r., rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego wniosku o rozłożenie płatności na raty zostało załatwione odmownie rozstrzygnięciem NUS z 25 października 2022 r. 4.26. W powyższym zakresie należy stwierdzić, że samo złożenie wniosku o rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dopiero bowiem prawomocne, pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia należności na raty wywrze skutek w postaci konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jest to pogląd niekwestionowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podkreśla się, że toczące się postępowanie z wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej nie ma wpływu na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na to, że inny jest zakres merytoryczny tych postępowań (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2000r., I SA/Gd 1052/98). Samo złożenie przez skarżącego wniosku o rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej objętej przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, nie stanowi podstawy do zawieszenia prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego. 4.27. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut podejmowania przez organ celowych "działań fasadowych" nakierowanych na odebranie Skarżącemu prawa do ulgi w spłacie zobowiązań i pozbawienie go możliwości zaskarżenia decyzji do niezależnego sądu. Powyższe zarzuty pełnomocnika Skarżącego pomijają odrębność (w szczególności co do celu i charakteru) postępowania prowadzonego na podstawie wniosku podatnika o przyznanie jednej z ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w Rozdziale 7a O.p. W szczególności należy przypomnieć, że rozpatrzenie wniosku podatnika złożonego na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. wymaga m.in. zbadania, czy za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku przemawia uzasadniony interes podatnika lub interes publiczny. Ponadto rozstrzygnięcie wniosku podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, co nakłada na organy podatkowe dodatkowe obowiązki w zakresie właściwego uzasadnienia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym kontekście organy podatkowe uprawnione były do kierowania do podatnika wniosków o przesłanie dodatkowej dokumentacji oraz złożenie wyjaśnień – jako elementów niezbędnych – z punktu widzenia organu – dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku z 25 lipca 2022 r. Tym samym Sąd uznał, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma wpływu fakt podejmowania takich działań w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy. Z pewnością nie można traktować działań podejmowanych przez NUS w celu prawidłowego rozpatrzenia wniosku Skarżącego z 25 lipca 2022 r. jako działań "fasadowych" i nastawionych na odebranie Skarżącemu możliwości podniesienia skutecznego zarzutu egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. 4.28. W świetle powyższych ustaleń za nieuzasadnione należało uznać także zarzut naruszenia art. 138 w zw. z art. 144 k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia i/lub postanowienia organu pierwszej instancji. 5. W świetle poczynionych ustaleń, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości. 6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl