III SA/Wa 547/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. ("DIS") z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...], utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ("NUS") z dnia [...] października 2016r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. NUS wszczął postępowanie egzekucyjne wobec T.L. ("Skarżący", "Zobowiązany") na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15.09.2014r. o numerach od [...] do [...] wystawionych przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmujących należność z tytułu zaległej opłaty abonamentowej za okres od 01/2009 do 12/2013 w kwocie należności głównej 1060,80 zł. Zawiadomieniem z dnia 28.10.2014r., nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym, tj. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i Oddział w W. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 3.11.2014r., a Zobowiązanemu wraz z tytułami wykonawczymi w dniu 5.11.2014r. Pismem z dnia 6.11.2014r., nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 07.11.2014r., Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc nieistnienie obowiązku, a także jego przedawnienie. Postanowieniem z dnia [...].11.2014r., nr [...], NUS w związku z wniesionymi przez Skarżącego zarzutami zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Niniejsze postanowienie doręczono wierzycielowi, a także Zobowiązanemu w dniu 24.11.2014r. Pismem z dnia 14.11.2014r. nr [...] organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o wypowiedź w kwestii zarzutów wniesionych przez Skarżącego pismem z dnia 6.11.2014r. Zawiadomieniem z dnia 14.11.2014r., nr [...], skierowanym do ZUS [...] Oddział w W., organ egzekucyjny wstrzymał realizację zajęcia wierzytelności. Niniejsze zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 21.11.2014r. Postanowieniem z dnia [...].10.2015r., nr [...], wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 1619 z późn. zm., dalej jako "u.p.e.a."). Postanowieniem z dnia [...].06.2016r., nr [...], Poczta Polska S.A. - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].10.2015r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...].10.2016r., nr [...], NUS uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Niniejsze postanowienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 3.11.2016r. Pismem z dnia 8.11.2016r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 10.11.2016r., Zobowiązany z zachowaniem terminu wniósł zażalenie na postanowienie NUS z dnia [...].10.2016r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...].12.2016r., nr [...], DIS utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...].10.2016r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy na podstawie akt sprawy stwierdził, że organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zajmując stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów wierzyciel postanowieniem z dnia [...].06.2016r., nr [...], uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. Wierzyciel podkreślił, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21.04.2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r., poz. 1204 z późn. zm., dalej "u.o.a."), a brak numeru identyfikacyjnego oraz spersonalizowanych dowodów wpłat nie stanowi podstawy do nieregulowania opłat abonamentowych. Reasumując wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za bezzasadny. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu przedawnienia należności wierzyciel podkreślił, że należność nie uległa przedawnieniu. Wierzyciel podkreślił, że abonament rtv jest przymusowym bezzwrotnym świadczeniem publicznoprawnym, rodzajem daniny publicznej, stanowiącym opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613, dalej "o.p."). W związku z powyższym wierzyciel wskazał, że opłata z tytułu abonamentu zgodnie z art. 70 § 1 u.p.e.a. przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Reasumując wierzyciel podkreślił, że w jego ocenie nie zaistniały przesłanki określone treścią art. 59 § 1 u.p.e.a., na podstawie których mógłby wystąpić do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...].10.2016r., nr [...], uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. DIS podzielił stanowisko NUS w zakresie odmowy uznania zarzutów strony za zasadne. DIS wskazał, że jako organ odwoławczy, rozpoznając żądanie strony oparte o podnoszone zarzuty nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku, określone treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., także w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z dnia [...].06.2016r., nr [...]. DIS wyjaśnił, iż jak wynika z przepisów u.p.e.a., w zakresie zarzutów nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku określonych w treści art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nieuwzględnienie stanowiska wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, tj. dyspozycji art. 34 § 4 u.p.e.a. Pismem z dnia 9 stycznia 2017r., Skarżący zaskarżył postanowienie opisane w komparycji niniejszego wyroku. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie przez DIS i NUS i bezpodstawne uznanie, iż zgłoszone zarzuty skarżącego z dnia 6.11.2014r. były nieuzasadnione; 2) art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23. ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez ich niezastosowanie przez organy I i II stopnia przejawiające się w nieobiektywnej i niewszechstronnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej w skrócie CBOSA), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem sporu między stronami są dwie kwestie, to jest, po pierwsze, związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz po drugie, zasadność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zdaniem organu egzekucyjnego i organu nadzoru stanowisko wierzyciela w odniesieniu do zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Skarżący nie akceptuje tego stanowiska i twierdzi, że organ egzekucyjny w ramach rozpatrywania zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego winien dokonać samodzielnie ustaleń, a nie opierać się wyłącznie na stanowisku wierzyciela w sprawie zarzutów. Rację w sporze dotyczącym związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów należy przyznać organowi egzekucyjnemu i organowi nadzoru. Przede wszystkim wskazać należy, że ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) nadała nowe brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – wyłączając spod kognicji sądów administracyjnych postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego. Pomimo to nadal obowiązuje art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie mógł zatem pominąć stanowiska wierzyciela i samodzielnie dokonać merytorycznej oceny zasadności zarzutów wniesionych na powyższych podstawach. Oznacza to, że organ egzekucyjny, a za nim organ nadzoru prawidłowo przyjęły, że są związane stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych postanowień wierzyciela w sprawie zarzutów nie oznacza, że zobowiązany został pozbawiony prawa do sądu w tego rodzaju sprawach. Wskazać należy, że zobowiązany nadal może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów i w ramach takiej skargi może kwestionować prawidłowość stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego stanowi rozstrzygnięcie kwestii wstępnej. Sąd zauważa, że związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w zakresie określonych zarzutów nie pozbawia wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Z treści art. 134 i art. 135 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, także w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Niewątpliwie do końcowego załatwienia sprawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej konieczne jest zbadanie legalności stanowiska wierzyciela, skoro nie było to możliwe w innym trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016r., II GSK 502/15). Nadto wskazać należy, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (I FSK 1740/15). W realiach rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wierzyciel postanowieniem z dnia [...].10.2015r. uznał za nieuzasadnione wniesione przez Skarżącego zarzuty nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia. Organ nadzoru, to jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, postanowieniem z dnia [...].06.2016r. utrzymał w mocy postanowienie organu wierzyciela. Skarżący twierdzi, że utrata ważności wcześniejszych dowodów zarejestrowania odbiorników (imiennych książeczek opłaty abonamentowej za używanie odbiorników) w powiązaniu z niedoręczeniem mu powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego skutkuje wygaśnięciem obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005r. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), dalej: "ustawa abonamentowa", na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie rejestracyjne, zgodnie z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika – § 2 tego rozporządzenia). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 tego rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej, niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007r. (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Obowiązek powiadomienia nie jest przy tym równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (zob. wyrok NSA z dnia 1.06.2016r., sygn. akt II GSK 913/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy prawidłowo wierzyciel oraz organ nadzoru nad wierzycielem uznały, że Skarżący jest zobligowany do zapłaty opłaty abonamentowej pomimo nieposiadania przez wierzyciela dowodu doręczenia Skarżącemu zawiadomienia o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Skarżący podniósł również zarzut przedawnienia twierdząc, że opłaty abonamentowe ulegają przedawnieniu w terminie przewidzianym w art. 118 Kodeksu cywilnego, to jest w terminie trzech lat. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko wierzyciela, że do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 o.p. - zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Decydujące w tym zakresie znaczenie ma charakter opłaty abonenckiej, a ten został określony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16.03.2010r., sygn. akt K 24/08 (OTK-A 2010/3/22). Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te, to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament RTV (patrz: pkt VI.1.4. uzasadnienia). Ustalenia Trybunału pozwalają zatem przenieść rozważania dotyczące opłaty za abonament na grunt prawa daninowego, a konkretnie podstawowego dla tej materii aktu prawnego rangi ustawowej, jakim jest Ordynacja podatkowa. Przepis art. 2 tej ustawy regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy, niż wymienione w § 1 pkt 1 ustawy (czyli organy podatkowe). Objęcie opłaty za abonament przepisem art. 2 § 2 o.p. oznacza, że do tej opłaty stosuje się przepisy działu III tej ustawy. W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że stosuje się także art. 70 § 1 o.p., który odnosi się do biegu terminu przedawnienia zobowiązania powstającego z mocy prawa. Pogląd ten znajduje tym bardziej uzasadnienie, że obowiązek ponoszenia tej daniny publicznej powstaje z mocy prawa, po wystąpieniu zdarzenia, jakim jest rejestracja odbiornika. Skarżący ponadto stwierdził w skardze do sądu, że nie został poinformowany przez wierzyciela o wysokości zadłużenia z tytułu nieuiszczonych opłat abonamentowych. Skarżący nie podniósł tej okoliczności w zarzutach, zatem Sąd nie jest władny odnieść się do tej kwestii. Konkludując, wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia organu nadzoru oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego, jak również postanowienia wierzyciela w sprawie zarzutów i postanowienia organu nadzoru nad wierzycielem. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.